ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Ήταν αναπότρεπτο σαν τα φυσικά φαινόμενα. Όπως τον τυφώνα δεν μπορείς παρά να
τον περιμένεις και να προσπαθείς να προστατευτείς. Ή όπως ξέρουμε ότι το
αφύσικο φετινό χειμερινό καλοκαίρι κάποια στιγμή θα τελειώσει και μετά είναι
βέβαιο ότι θα κρυώσουμε – το θέμα είναι να μην πνιγούμε κιόλας. Το ίδιο
συμβαίνει και με τις εκδηλώσεις του πραγματικού χαρακτήρα των ανθρώπων. H
έλλειψη προσόντων ή η κακία, όταν υπάρχουν, βγαίνουν και σε αποκαλύπτουν – το
ίδιο και η ικανότητα ή το ταλέντο, κι ας αναγνωρίζονται δυσκολότερα στον κόσμο
που ζούμε. Θέμα χρόνου ήταν λοιπόν και το μυθικό Πρώτο Γκολ του Ριβάλντο, ο
πολυαναμενόμενος από τους φίλους και έντρομα απωθούμενος από τους αντιπάλους
καταλύτης που θα έκανε τον μέχρι πριν από λίγα χρόνια καλύτερο ποδοσφαιριστή
του κόσμου να περάσει από την κατάσταση του επισκέπτη σε αυτήν του
πρωταγωνιστή του Πρωταθλήματός μας. Ήταν γραφτό ο ταλαιπωρημένος, έτσι κι
αλλιώς, ΠΑΟΚ να αποτελέσει το εξιλαστήριο θύμα αυτής της αναπόφευκτης
μεταμόρφωσης. Εκείνο ωστόσο που κανείς δεν περίμενε, και μάλλον δεν τολμούσε
και να ελπίσει, ήταν η συνολική ποδοσφαιρική διαφορά που έκανε το ξύπνημα του
Βραζιλιάνου μάγου.

Δύο γκολ α λα Μπάρτσα, ένα κερδισμένο πέναλτι α λα Σελεσάο και μία ασίστ α λα
Σουμπουτέο: ο σαββατιάτικος απολογισμός του Ριβάλντο συνδυάζει επιτέλους το
θέαμα με την ουσία. Ή μάλλον μετατρέπει την ουσία σε θέαμα. Αποδεικνύει όχι
ότι η μπάλα δεν ξεχνιέται – αυτό το ξέρουν ακόμα και εκείνοι που έχουν παίξει
μόνο στο πάρκο -, αλλά ότι η μεγάλη μπάλα δεν προβλέπεται. Ειδικά η φάση του
πέμπτου γκολ του Ολυμπιακού απειλεί από τώρα να πλασαριστεί στο κλειστό κλαμπ
των ανεξίτηλων στιγμών του ελληνικού επαγγελματικού ποδοσφαίρου, δίπλα στις
ντρίμπλες του Χατζηπαναγή στον Γκλέζο και τον Σιώκο, την απόκρουση του
Σαργκάνη στην κεφαλιά του Θαλή Τσιριμώκου, το γκολ-Πρωτάθλημα του
Καραγκιοζόπουλου στο ΟΑΚΑ, το 5-4 (ξεκινώντας από 0-4) του ΟΦΗ επί του
Ολυμπιακού, τα πέντε γκολ του Κώττη σε ένα παιχνίδι και κάποιες άλλες ακόμα
που ξέφυγαν από το κανονικό και άγγιξαν το εμβληματικό. Το εμβληματικό στην
τελευταία φάση του προχθεσινού αγώνα του Καραϊσκάκη δεν ήταν τόσο τα έξι
συνεχή ένα-δύο πριν από το τελικό σουτ του Καστίγιο, όσο η επιθυμία που τα
γέννησε και τα υλοποίησε. Τέσσερις φορές άλλαξαν με τη μία την μπάλα, μέσα στη
μεγάλη περιοχή, μόνο ο Ριβάλντο με τον Τζιοβάνι. Για λίγα δευτερόλεπτα το
σκηνικό δεν ήταν η Ελλάδα της γκρίνιας και της παράγκας, δεν ήταν το
ποδόσφαιρο των ρομπότ με μόνο σκοπό τη νίκη, δεν ήταν καν το παιχνίδι των
ακριβοπληρωμένων βεντετών, των χημικών ουσιών, των εμπορικών συναλλαγών και,
παρεμπιπτόντως, του πάθους και του θεάματος. Για λίγα δευτερόλεπτα το
ποδόσφαιρο ήταν παράλογη γεωμετρία ωραιότητας, απόλαυση συνύπαρξης, έμπνευση
για την έμπνευση και υπέρβαση για την υπέρβαση. Είμαι βέβαιος ότι οι
Βραζιλιάνοι σχεδόν θα πικράθηκαν όταν τέλειωσε η φάση, ακόμα και με την μπάλα
αναπαυμένη στα δίχτυα. H κάθοδος στη γη – κι αυτό ισχύει από ‘δώ και μπρος και
για τον Ριβάλντο – δεν είναι εύκολη, αλλά, ευτυχώς για όλους εμάς τους
υπόλοιπους, είναι κι αυτή αναπόφευκτη.

Επιτέλους μπάλα λοιπόν αυτή την αγωνιστική, αφού κι ο Παναθηναϊκός πρόσφερε,
με τον δικό του τρόπο, πλούσιο θέαμα. Είναι ο μόνος τυφώνας που δεν θα μας
δυσαρεστούσε να μην έφευγε γρήγορα.