Tα ελαττώματα του εκλογικού συστήματος

Ανατρέπει τις πλειοψηφίες σε εθνικό επίπεδο. Ευνοεί την αποχή. Και
εξουδετερώνει την ψήφο μεγάλου μέρους των μαύρων. Αυτά πετυχαίνει το εκλογικό
σύστημα των Ηνωμένων Πολιτειών, το οποίο κάθε άλλο παρά ανταποκρίνεται σε μια
σύγχρονη δημοκρατία.

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το δικαίωμα ψήφου δεν αποτελεί συνταγματικό δικαίωμα.
Ο πρόεδρος της χώρας δεν εκλέγεται ύστερα από καθολική ψηφοφορία, αλλά μέσω
του λεγόμενου συστήματος των μεγάλων εκλεκτόρων. Κάθε πολιτεία διαθέτει αριθμό
ψήφων ίσο με τον αριθμό των βουλευτών που στέλνει στη Βουλή των Αντιπροσώπων
(είναι ανάλογος με τον πληθυσμό της), αυξημένο κατά τον αριθμό των
γερουσιαστών της, που είναι πάντα δύο. Όποιος υποψήφιος σε προεδρικές εκλογές
έλθει πρώτος σε μια πολιτεία, ακόμη και με ελάχιστη διαφορά, λαμβάνει όλους
τους εκλέκτορες. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί ένας υποψήφιος να βγει πρώτος σε
ψήφους, αλλά να χάσει τις εκλογές. Αυτό ακριβώς συνέβη το 2000, όταν ο Αλ Γκορ
έλαβε 500.000 ψήφους περισσότερες από τον Μπους, αλλά έχασε την πλειοψηφία
στους εκλέκτορες.

Οι εκλέκτορες. Το σύστημα των μεγάλων εκλεκτόρων, γράφει στη
«Λιμπερασιόν» ο Αμερικανός καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Τζέιμιν Ράσκιν, δεν
έχει μόνο τη «μαγική» ικανότητα να ανατρέπει τις πλειοψηφίες σε εθνικό
επίπεδο, αλλά ευνοεί και την αποχή. Σε πολιτείες όπως η Μασαχουσέτη και η Νέα
Υόρκη, όπου οι Δημοκρατικοί κυριαρχούν, οι Ρεπουμπλικανοί δεν ενδιαφέρονται να
κινητοποιήσουν τους ψηφοφόρους τους.

Το συγκεκριμένο εκλογικό σύστημα, όμως, εκμηδενίζει και την ψήφο των
Αφροαμερικανών. Το 2000, πάνω από το 90% των πολιτών αυτής της κατηγορίας
ψήφισε τον Γκορ, αλλά το 58% των Αφροαμερικανών ζει σε πολιτείες που έδωσαν το
100% των εκλεκτόρων τους στον Μπους. Με άλλα λόγια, η ψήφος των περισσοτέρων
Αφροαμερικανών δεν επέδρασε καθόλου στο εκλογικό αποτέλεσμα.