ο υποψήφιος Aτρόμητοι

Μεθαύριο δεν έχει μαθήματα. Εθνική επέτειος. Ευκαιρία ανάπαυσης, το χαίρεστε.
H έννοια του πολέμου είναι για εσάς – κι ας ευχηθούμε να μείνει – κάτι μακρινό
και αόριστο, που αφορούσε τους παππούδες. Κανένας τρόμος στο άκουσμά του. H
στήλη παραδίδει τη διήγηση σε έναν Χαλκιδαίο – Φώτης Χρυσοστάλης – που θυμάται
πώς ξεκίνησε για το μέτωπο. Διήγηση (απόσπασμα εδώ) ενός ανθρώπου απλού,
ξεκομμένου από τα παρασκήνια της εξουσίας, η οποία δημοσιεύθηκε το 1981 στην
εφημερίδα «Προοδευτική Εύβοια». Κι αν δε διαθέτει τη δύναμη ενός Ελύτη,
διαθέτει σίγουρα τη δύναμη του ενός: του ανθρώπου που στα καλά καθούμενα
ξεκινάει από το χωριό του για το μέτωπο…

«Το βαπόρι έφυγε μετά τα μεσάνυχτα. Στρατιώτες οπλισμένοι μόλις διακρίνονταν
να έρχονται από παντού. Μαζί τους ακολουθούσαν οι δικοί τους. Τους φόρτωναν
πράγματα, τους έδιναν συμβουλές που τις ακούγαμε όλοι. Άλλοι έκλαιγαν. Μερικοί
ξάπλωσαν στο κατάστρωμα κι έκανε κρύο. Όταν το καράβι άρχισε να φεύγει, πολλοί
από τον κόσμο έτρεξαν στη γέφυρα. Όταν περνούσαμε, φώναζαν ονόματα, κουνούσαν
τα χέρια – ένας κόσμος έμενε πίσω. Εμένα, έτυχε να μην με αποχαιρετίσει
κανείς, κι όταν η Χαλκίδα έμεινε πίσω, μια υποψία και το καράβι θεοσκότεινο
έφευγε μακριά, βάλθηκα στην πρύμνη να κοιτάω την πόλη, που δεν υπήρχε παρά στο
νου μου. Ύστερα Βόλος, πορεία μακριά και με κάτι παλιοαυτοκίνητα που πάθαιναν
συχνά ζημιές φτάσαμε κοντά στην Καλαμπάκα. Από εκεί, πορεία ώς τη γραμμή του
μετώπου – κι αμέσως στη μάχη. Οι Ιταλοί ήταν ακόμη στο Ελληνικό. Τους
χτυπήσαμε! Πέρασαν τόσα χρόνια, κρύο πράγμα ο πόλεμος, και δεν τον
φοβούνται όσοι δεν πολέμησαν, όσοι δεν τον γνωρίζουν».

Ευχή να παραμένετε ατρόμητοι.