ΣE ΠPΩTO ENIKO Aναπαράσταση

Όποτε έχω χρόνο, αντί να πάω στο καψιμί του γραφείου, προσφέρω στον εαυτό μου
ένα καφεδάκι έξω, καθ’ οδόν προς τη δουλειά. Το δεκάλεπτο αυτό στάσιμο τείνει
να γίνει η μοναδική, η άπαξ της εβδομάδος, φυγή μου προς τα μέσα. Κάνω πέντε
χρόνια την ίδια ακριβώς παράκαμψη, ίσα με το μπαράκι του κοντινού μου
μαιευτηρίου και μόλις τώρα αρχίζω να καταλαβαίνω τα κίνητρα της παράξενης
αυτής συνήθειας. Θα έλεγα μάλιστα ότι είμαι η μοναδική σταθερή πελάτισσα του
καταστήματος αφού η πανίδα των μαιευτηρίων φυσικώ τω λόγω αλλάζει μέρα με τη
μέρα διασφαλίζοντάς μου έτσι την πολύτιμη αίσθηση της ανωνυμίας, οπότε ένα το
κρατούμενο.

Ένα άλλο πράγμα που με κάνει κυριολεκτικά αόρατη μέσα στον χώρο είναι η
διαφορά μου σε σχέση με τον χαρούμενο συρφετό που μιλάει στα όρθια με τους
γιατρούς. Έχω εξασκηθεί πια να ξεχωρίζω τους πρωτάρηδες από τους κατά συρροήν
μπαμπάδες, μπορώ επίσης να μαντέψω ποια ώριμη κυρία είναι η πεθερά και ποια η
μητέρα της επίτοκης καθώς και το φύλο και τα κιλά του νεογνού.

Θα κατρακυλούσα, υποθέτω ευχαρίστως, και σε άλλα εάν δεν μου έκοβε τη φόρα η
αυστηρή πινακίδα στην πόρτα του ασανσέρ: «Απαγορεύεται η είσοδος σε παιδιά
κάτω των δώδεκα ετών»…

Εκεί άκουσα προ ημερών ένα πρωτότοκο κορίτσι να στριμώχνει άτσαλα τον δόλιο
της πατέρα: «Δεν με νοιάζει τι λένε. Πρέπει να καταλάβεις ότι θέλω οπωσδήποτε
να δω τη μαμά μου». Και τώρα, να που σπάω το κεφάλι μου. Το είπα άραγε κι εγώ
όταν έπρεπε ή το καθυστέρησα για καμιά σαρανταριά χρόνια;