H χώρα των ευτυχών αρχηγών

ΤΕΛΙΚΑ, είμαστε μία ευτυχισμένη χώρα. Μία χώρα πρότυπο για όλους
εκείνους που θέλουν λιγότερη πολιτική στη ζωή τους. Μία χώρα ευτυχισμένων
πολιτών, όπου οι πολιτικοί φροντίζουν να μη μπλέκονται στις δουλειές των
ανθρώπων – με μερικές εξαιρέσεις…

Διαθέτουμε μία κυβέρνηση που φροντίζει με κάθε επιμέλεια να μην κυβερνά – και
μία αντιπολίτευση που τη συναγωνίζεται σε αυτό το ευγενές άθλημα, αρνούμενη με
συνέπεια να αντιπολιτευθεί. Αυτή η κατάσταση έχει και τις καλές πλευρές της.
Δεν ασχολούνται με εμάς – και ζήσαμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα.

Έχει όμως και τις αρνητικές της πλευρές αυτή η κατάσταση. Κυβέρνηση και
αντιπολίτευση τυρβάζουν περί την εξεταστική επιτροπή για τους εξοπλισμούς,
περί την προεδρική εκλογή και άλλα τέτοια όμορφα, αλλά δεν δίνουν προς το
παρόν δεκάρα τσακιστή για αυτά που έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε «μεγάλα
προβλήματα της κοινωνίας».

Σιγα τ’ αυγά…

ΦΤΩΧΕΙΑ; Ακρίβεια; Ανεργία; Σιγά τ’ αυγά – το θέμα είναι αν ο τάδε
αντισμήναρχος είχε καταλάβει ότι η βίδα του ρωσικού αντιαεροπορικού είχε δύο
στροφές λιγότερες κι αν το είχε πει στον δείνα υπουργό. Το θέμα είναι σε ποιον
– ή σε ποιαν – χωράει το γοβάκι της Προεδρίας της Δημοκρατίας…

Πετρέλαιο θέρμανσης; Σούπερ μάρκετ; Λαϊκή; Τι κι αν όλα ακριβαίνουν; Τι κι αν
όλα γίνονται όλο και πιο απλησίαστα για τον περίφημο «μέσο πολίτη»; Το ζήτημα
είναι πώς βλέπουν τα πράγματα οι μέσοι πολιτικοί αρχηγοί – και τα κόμματά
τους, βεβαίως.

Παιδεία; Απασχόληση; Ανταγωνιστικότητα; Μπα, το μεγάλο ζήτημα είναι ότι «δεν
θα αντέξει η Βουλή» τις τυχόν αποκαλύψεις για γόνους πολιτικών που πήραν
μετεγγραφές με περίεργους τρόπους. Και γιατί, παρακαλώ, δεν θα αντέξει η
Βουλή; Έχει στατικό πρόβλημα;

Ο κ. Γ. Παπανδρέου καλεί συνεχώς τον κ. Καραμανλή «να κυβερνήσει, επιτέλους».
Ψάχνει άραγε κίνητρο για να αρχίσει κι αυτός να αντιπολιτεύεται;