ΣE ΠPΩTO ENIKO Kαι ας μην της φαίνεται

Λοιπόν, είναι ο φόβος και ο τρόμος κάτι γλοιώδες και επικίνδυνο στο σκοτάδι,
έτοιμο να σε καταπιεί πριν το καταλάβεις, το τρέμεις περισσότερο και από τους
καρχαρίες στα Ανοιχτά Νερά (για τη σχετική ταινία λέω, που δίχασε το κοινό –
και εγώ με τους καρχαρίες ήμουν, Ηλία Φραγκούλη) και σε πιάνει πανικός την ώρα
που επιστρέφεις σε αυτό, σαν να σε τραβάει με μια αλλόκοτη δύναμη παρά τη
θέλησή σου να γυρίσεις κοντά του, σαν να μην υπάρχει τίποτε άλλο, πουθενά,
κανένας δρόμος, εκτός αν δραπετεύσεις εκεί που μπορεί να σε περιμένει κάτι
άλλο σαν κι αυτό, μοχθηρό το ίδιο. Για τη ρουτίνα θέλω να πω. Εμένα η ρουτίνα
μου αρέσει.

Μου αρέσει που μοιάζει με τραμπολίνο (και ας μην της φαίνεται). Είναι πάντα
εκεί και μπορείς να πηδάς όσο θέλεις πάνω της – αλλά είναι εκεί, δεν σηκώνεται
να φύγει να πάει στο περίπτερο για εφημερίδα. Μπορείς να κάνεις ακροβατικά, να
εκτινάσσεσαι, να επανέρχεσαι με μικρά πηδηματάκια και η ρουτίνα θα παραμένει
στη θέση της για σιγουριά, ώστε να μην πέσεις στα βαθιά (και στους καρχαρίες)
την ώρα που έχεις κάτι άλλο στο μυαλό σου, πώς να σπάσεις ας πούμε τη ρουτίνα
κατά τέτοιον τρόπο ώστε να επισκευάζεται.

Εκεί, όμως, στην επανάληψη, που έχει και ο οργανισμός προσαρμοστεί, κάνεις
σχέδια και δουλειές και προγραμματίζεις να στείλεις και τις χριστουγεννιάτικες
κάρτες εγκαίρως – φτάνει πια με τις ηλεκτρονικές ευχές – και σου μένει και
λίγος χρόνος ελεύθερος (της ρουτίνας και αυτός, αλλά τι πειράζει, γέμισέ τον)
μέχρι να φανεί όπως φαίνεται στις μαγικές εικόνες πως και η ρουτίνα μια ιδέα
είναι, μέσα στο μυαλό μας, όπως και ό,τι άλλο παραφυλάει απειλητικά στο
σκοτάδι. Βέβαια για καλό και για κακό, ας μη χαλαρώσουμε τελείως.