Δρόμοι

«Πριν από λίγα χρόνια…

… θα ερχόμουν στις Φιλιππίνες παριστάνοντας τον στρέιτ», λέει ο Χοσέ Κρουζ,
ένας νεαρός που κατάγεται από τις Φιλιππίνες αλλά γεννήθηκε και μεγάλωσε στην
Ευρώπη. «H ζωή στην επαρχία δεν έχει αλλάξει, αλλά τουλάχιστον στη Μανίλα δεν
χρειάζεται να κρύβομαι» προσθέτει. Και ενώ η ομοφυλοφιλία είναι αποδεκτή στη
χώρα σαν στοιχείο ψυχαγωγικό ή ακόμη κωμικό σε δημοφιλή τηλεθεάματα, η
πραγματική ανοχή είναι σχεδόν ανύπαρκτη σε ένα έθνος 82 εκατομμυρίων ανθρώπων
διαποτισμένων από συντηρητισμό απέναντι σε αξίες όπως η οικογένεια και η
θρησκεία.

Οι Φιλιππίνες, ….

… η μεγαλύτερη ρωμαιοκαθολική χώρα στην Ασία, είναι διχασμένη ανάμεσα στις
παραδοσιακές, βαθιά ριζωμένες, αξίες της και στη δημοφιλή δυτική κουλτούρα ως
συνέπεια τής επί δεκαετίες αμερικανικής επιρροής στη χώρα. Ο φανταχτερός γκέι
άνδρας, ή αλλιώς «bakla» στην ταγκαλόγκ (τοπική γλώσσα), απολαμβάνει εξέχουσα
θέση στα MME και αποτελεί συνηθισμένη εικόνα για τους Φιλιππινέζους, οι οποίοι
έχουν συνδέσει την ομοφυλοφιλία με διάσημους ηθοποιούς, κομμωτές και
σχεδιαστές μόδας. Είναι σαν αυτές, και μόνον αυτές, οι επαγγελματικές και
κοινωνικές ομάδες να έχουν «παραχωρηθεί» ειδικά στους γκέι, ακριβώς επειδή η
κοινωνία δεν είναι διατεθειμένη να τους εντάξει στους κόλπους της και
ταυτόχρονα δεν μπορεί να τους κρατεί στο περιθώριο. «Άλλο να πρόκειται για τον
γιο ή τον αδελφό σου, όταν αφορά το σπίτι και την οικογένεια τότε υπάρχει
αμηχανία» αναφέρει ο Νταξ ντε Κάστρο, διευθυντής διαφημιστικής καμπάνιας της
Διεθνούς Αμνηστίας. H αμηχανία αυτή μπορεί να μεταφραστεί σε ανοιχτή διάκριση
κατά των ομοφυλόφιλων, ανδρών και γυναικών, σε μια κοινωνία πατριαρχική και
συχνά φαλλοκρατική.

H Διεθνής Αμνηστία…

… πλησίασε τοπικές ομάδες και μεταβίβασε τα παράπονά τους στην κυβέρνηση. Με
την έγκριση ακτιβιστών ομοφυλοφιλικών ομάδων συντάχθηκε ένα νομοσχέδιο κατά
των διακρίσεων, το οποίο, εάν ψηφιστεί, θα αποτελέσει το πρώτο μέτρο που θα
χαρακτηρίζει ποινικό αδίκημα την απόλυση υπαλλήλων ή την άρνηση παροχής
ιατρικών υπηρεσιών λόγω της ομοφυλοφιλικής ταυτότητας του ατόμου.

«Ευσεβής πόθος…

… είναι να πιστεύουμε ότι η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία θα αλλάξει τις απόψεις
της» αναφέρει ο Όσκαρ Αταδέρο, πρόεδρος της Προοδευτικής Οργάνωσης των
Ομοφυλόφιλων στις Φιλιππίνες (ProGay). Είναι πολλοί αυτοί που πιστεύουν ότι το
νομοσχέδιο δεν διευθετεί το μοναδικό αλλά και το πιο σημαντικό εμπόδιο, την
Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία. Οι Φιλιππίνες παραμένουν μια αγροτική χώρα και ο λαός
στις επαρχίες διατηρεί ισχυρούς οικογενειακούς δεσμούς. Εκεί, στην επαρχία,
επικεντρώνει τις προσπάθειές του ένα ολόκληρο δίκτυο ομοφυλοφιλικών
οργανώσεων. Το «Φεστιβάλ των ροζ ταινιών» (Pink Film Festival) είναι μια από
τις πρωτοβουλίες για την προώθηση του αγώνα των ομοφυλόφιλων από όλον τον
κόσμο. Οι ταινίες που προβλήθηκαν είχαν μεγάλη απήχηση. «Υπάρχει ελπίδα ότι η
λογική θα υπερισχύσει σε κάποιες περιοχές, πρέπει απλώς να δουλέψουμε για τις
υπόλοιπες» αναφέρει ο Ρίτσαρντ Μίκλεϊ, Αμερικανός κληρικός που ζει στις
Φιλιππίνες εδώ και 13 χρόνια.