H αγωνία των μονομάχων μπροστά στην κάλπη

ΠΟΣΟ γρήγορα φθείρεται μια κυβέρνηση; Πολύ γρήγορα!

Ο πρώτος παράγων φθοράς είναι οι απότομες κρίσεις. Στις τηλε-δημοκρατίες, οι
κυβερνώντες δυσκολεύονται να κρατήσουν την αλήθεια πίσω από τις δρύινες πόρτες
των αιθουσών όπου γίνονται οι σύσκεψεις. Στην Αμερική λένε πως «την εποχή της
κρίσης των πυραύλων, δηλαδή το 1962, ο Λευκός Οίκος ήξερε ότι μπορούσε να
κρατήσει κάτι μυστικό για έξι ή επτά μέρες». Ο Τζων Κέννεντυ έπαιρνε το πρωινό
του όταν του πήγαν τις αεροφωτογραφίες που έδειχναν ότι οι Σοβιετικοί
ανέπτυσσαν πυρηνικούς πυραύλους στο έδαφος της Κούβας. Βλαστήμησε – αλλά είχε
περιθώριο μια εβδομάδα να δει πώς θα αντιδράσει. Σήμερα «είναι αδύνατο να
κρατηθεί κάτι μυστικό για περισσότερο από έξι ή επτά ώρες».

Το διαπίστωσε η κυβέρνηση Καραμανλή με το Σινούκ, όταν το «χαλασμένο τηλέφωνο»
μεταξύ υπουργών και άλλων αποκαλύφθηκε από τα MME μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο.
Το ατύχημα έκανε το Καραμανλικόν Μαξίμου να αντιληφθεί πόσο γρήγορα μπορεί να
αποσταθεροποιηθεί μία κυβέρνηση.

Ο δεύτερος παράγων φθοράς είναι η οικονομία. Αδιάφοροι για την
ιδεολογία και εραστές της τσέπης, οι ψηφοφόροι θέλουν γρήγορα και μάλιστα
θετικά αποτελέσματα. Αν αισθανθούν ότι τα πράγματα χειροτερεύουν, τιμωρούν
άμεσα. Το διαπίστωσε η γαλλική Δεξιά του Σιράκ. Το 2002 θριάμβευσε επί των
Σοσιαλιστών σε προεδρικές και βουλευτικές εκλογές. Το 2004 κατεσφάγη κατά
σειράν στις περιφερειακές εκλογές της ανοίξεως, στις ευρωεκλογές του Ιουνίου
και στις εκλογές για τη Γερουσία του Σεπτεμβρίου. Όλα αυτά με τους Γάλλους
Σοσιαλιστές ακέφαλους. H πίκα των Γάλλων ψηφοφόρων είχε να κάνει με την ισχνή
επίδοση της κυβέρνησης Ραφαρέν στην οικονομία.

ΟΛΑ AYTA εξηγούν γιατί η κυβέρνηση Καραμανλή προσέγγισε τον πρώτο της
προϋπολογισμό πατώντας πάνω σε αυγά. Από τη μια, η οργή των Βρυξελλών για τα
γράψε-σβήσε της απογραφής. Από την άλλη, η αδημονία των ψηφοφόρων. Ο
προϋπολογισμός δεν είναι φορομπηχτικός. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι η κοινωνία
δεν θα αισθανθεί τις περικοπές δαπανών των υπουργείων. Ακόμη κι αν δεν μπουν
νέοι φόροι, είναι πιθανό ότι του χρόνου τέτοια εποχή θα επικρατεί μια αίσθηση
φρεναρίσματος στην οικονομία.

Εν όψει όλων αυτών, το Μέγαρο Μαξίμου έσπευσε να πολιτικοποιήσει τα προβλήματα
διακυβέρνησης. H, κατά την αντίληψή του, «προσωπική επίθεση» στον Σάββα
Τσιτουρίδη εξόργισε τον Κώστα Καραμανλή. Ήταν όμως και μια ευκαιρία. H
σκανδαλολογία περί εξοπλιστικών έχει χαρακτήρα πολιτικής βεντέτας προς το
ΠΑΣΟΚ. Αποσκοπεί όμως και να λειτουργήσει ως αντιπερισπασμός για την κοινή
γνώμη. Ακόμη περισσότερο: φαίνεται να υπάρχει κυβερνητική πρόθεση τα σκάνδαλα
των οπλικών προμηθειών να συνδεθούν στο μυαλό του απλού πολίτη με την – κατ’
ουσίαν λογιστικής φύσεως – συζήτηση που αφορά την εγγραφή των αμυντικών
δαπανών στο έλλειμμα και έχει βάλει την Ελλάδα στο στόχαστρο της Ευρωπαϊκής
Ένωσης.

ΤΟ ΕΡΩΤΗΜΑ είναι αν όλα αυτά οδηγούν σε εκλογές τον Μάρτιο, με αφορμή
την Προεδρία της Δημοκρατίας. H απάντηση είναι διπλή. Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν
τις θέλει και ο Καραμανλής τις φοβάται. Ο αρχηγός της αξιωματικής
αντιπολίτευσης δεν θέλει να ρισκάρει τρίτη ήττα σε δώδεκα μήνες κι ας λένε
κάποιοι ότι οι εκλογές θα συσπειρώσουν το ΠΑΣΟΚ και θα ξυρίσουν πόντους από το
προβάδισμα της N.Δ. Ο Πρωθυπουργός έχει επίγνωση της αντιπάθειας του κόσμου
προς τις εκλογές. Γνωρίζει ότι ο νέος εκλογικός νόμος που θα εφαρμοσθεί θα του
δώσει λιγότερες έδρες, ακόμη και αν διατηρήσει η N.Δ. το ποσοστό του
περασμένου Μαρτίου. Τέλος, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, η νέα διακυβέρνηση
θέλει το ΠΑΣΟΚ σε ομηρεία – «Εσείς θα μας αφήσετε να κυβερνήσουμε κι εμείς θα
σας αφήσουμε ήσυχους» -, δεν καίγεται όμως να το αντιμετωπίσει ξανά σε
εκλογές. Μια ενδεκαετία στην αντιπολίτευση, οι χαμένες στο νήμα εκλογές του
2000 και ο μύθος του πανίσχυρου μιντιακού μηχανισμού του ΠΑΣΟΚ έχουν αφήσει
κάποια πολιτικά τραύματα στην ηγετική ομάδα της N.Δ.

Παρά την εκλογολογία, οι δύο μονομάχοι του πολιτικού σκηνικού φοβούνται ο ένας
τον άλλο – ίσως περισσότερο από ό,τι θα έπρεπε.