Στο ίδιο έργο θεατές (και φέτος)

Μου φαίνεται σαν τραγική φάρσα αυτή η επανάληψη του ζόφου. Κάθε χρόνο η ίδια
αποτρόπαιη εικόνα ολοζώντανη στην οθόνη να ξεχειλίζει θάνατο. Δεν ξέρω αν άλλη
χώρα αφήνει να σκοτώνουν έτσι τα παιδιά της. Στην αρχή νόμιζα ότι έβλεπα
εικόνες αρχείου από το περσινό ή το προπέρσινο δυστύχημα. Όχι, είναι φέτος.
Σήμερα. Τώρα. Πάλι. H ίδια εικόνα. Έφηβοι σε φορεία, αίμα χυμένο στον δρόμο,
μάτια που είδαν τον θάνατο, κορμιά ακρωτηριασμένα, γονείς με βλέμμα άδειο και
ζωή χαμένη και παιδιά, παιδιά, παιδιά… Παιδιά που τρέχουν, που κλαίνε,
παιδιά που έχουν για πρόσωπο δυο μάτια πελώρια σαν ερωτηματικά κι άλλα παιδιά
άψυχα κορμιά σε πλαστικούς σάκους. Το βράδυ στα κανάλια λόγια, λόγια, ευθύνες,
κατηγορίες, φωνές χωρίς καμιά ντροπή, κανείς να μην το σεβαστεί τόσο χυμένο
αίμα.

Μόνο αργά, αφού όλοι οι ομιλητές ρίξανε ο ένας την ευθύνη στον άλλον και πήγαν
για τον ύπνο του δικαίου, αργά στο τελευταίο το δελτίο των ειδήσεων, ένα
βίντεο άρχισε να παίζει από τη Βουλή των Εφήβων. Αρχές του φετινού Σεπτέμβρη,
μια μαθήτρια υψώνει τη φωνή της και μιλάει για το ίδιο σημείο του φονικού.
Ζητάει βοήθεια. Είδε να σκοτώνεται μια οικογένεια ολόκληρη. Τέσσερα φέρετρα
στην πλατεία έξω απ’ την εκκλησία. Θα σκοτωθούν κι άλλοι φωνάζει. Βοήθεια. M’
ακούτε; Βοήθεια!

Καμιά απάντηση.

Το άλλο μεσημέρι βγήκε ο κύριος Πρωθυπουργός και με τα αποστειρωμένα ελληνικά
του εξέφρασε το πένθος του και τα μέτρα της κυβέρνησής του. Θα υπάρξει
μεγαλύτερη αστυνόμευση, αυστηρότερος έλεγχος της ταχύτητας και παρακολούθηση
από κάμερες. Ωραία, λύθηκε το πρόβλημα. Τόσο απλά. Αφού ήτανε τόσο εύκολα τα
πράγματα γιατί δεν τα εφαρμόζουμε τόσο καιρό; Πόσους νεκρούς περιμένουμε για
να τα εξαγγείλουνε;

Θα ‘θελα να συνεχίσω, βλέπω στην εφημερίδα το πρόσωπο μιας μητέρας και…
σταματάω εδώ.