[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Μετά το χθεσινό τραγικό δυστύχημα, ακολούθησαν δύο παρεμβάσεις και
αρκετά… παρατράγουδα.

Οι παρεμβάσεις: Πρώτον, η κυβέρνηση, η οποία έχει δεχθεί αρκετά πλήγματα τον
τελευταίο καιρό, έστειλε έναν απίστευτα μεγάλο αριθμό υπουργών στον τόπο της
τραγωδίας των μαθητών. Λες και χρειάζονταν τόσοι πολλοί για να συντονίσουν το
έργο της διάσωσης των μαθητών! Δεύτερον, η αντιπολίτευση βρήκε μέσα στην…
αναμπουμπούλα με το δυστύχημα την επικοινωνιακή ευκαιρία να «παραιτήσει» με
καθυστέρηση τον υπεύθυνο Τύπου της, ο οποίος – ως υπουργός – είχε
μετεγγράψει… «εθιμικώ δικαίω» την κόρη του.

Τα παρατράγουδα: H τραγωδία των μαθητών έδωσε λαβή για… απίθανα σχόλια. H
συνεχιζόμενη μικροκομματική και μικροπολιτική διαμάχη για το ποιος έκανε τις
περισσότερες μετεγγραφές, ποιος είχε τα περισσότερα ράντζα στα νοσοκομεία,
ποιος έδωσε τα περισσότερα φακελάκια για να πάρει ακόμα και την άδεια
οδήγησης, ποιος είχε τις καλύτερες πληροφορίες στο Χρηματιστήριο, προσέλαβε
χθες τη μορφή αντιπαράθεσης με «καυτά ερωτήματα» του τύπου: «Ποιος έφαγε λεφτά
και γιατί;», «πώς ο εθνικός δρόμος δεν έχει τελειώσει ακόμη;», «γιατί τόσα
έργα έγιναν… γεφύρι της Άρτας;», «ποιος προσέφυγε στο Ευρωκοινοβούλιο για να
ακυρωθεί το έργο του Μαλιακού;», «ποιες χρηματοδοτήσεις ξέφυγαν και γιατί του
αρχικού τους προορισμού;».

Και όμως, η τραγωδία των μαθητών – άλλη μία στο εθνικό οδικό δίκτυο, όπως
εκείνη των Τεμπών τον Απρίλιο του 2003 – δεν θα είχε ποτέ συμβεί αν υπήρχε
διαχωριστικό διάζωμα. Εκατοντάδες ανάλογες τραγωδίες στο εθνικό δίκτυο Πάτρας
– Αθήνας – Θεσσαλονίκης θα είχαν αποφευχθεί αν οι υποσχέσεις δεκαετιών, ότι θα
φτιάχνονταν τουλάχιστον διαχωριστικά διαζώματα για να αποφεύγονται οι
μετωπικές συγκρούσεις, είχαν υλοποιηθεί.

Τα χρήματα υπήρχαν. Τι θα μπορούσε να γίνει; Αντί να προηγηθούν τα ατέλειωτα
τούνελ και οι μεγάλες γέφυρες, ας γίνονταν πρώτα τα έργα που θα έσωζαν ζωές.
Τότε όμως θα έπρεπε ο εκσυγχρονισμός αντί να υπολογίζεται με αριθμούς, να
«μετριέται» με τον εάν υπηρετεί τον άνθρωπο. Γιατί εκσυγχρονισμός θα ήταν εάν
οι μαθητές συμμετείχαν με ασφάλεια σε μία συνηθισμένη εκδρομή και εάν οι
γονείς τους ήταν ήσυχοι στέλνοντας τα παιδιά τους να διασχίσουν τον
κεντρικότερο δρόμο της χώρας.