Aπό την αίτηση στην παραίτηση

ΔΕΝ TON ΓΝΩΡΙΖΩ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ, αλλά τον συμπαθώ τον κύριο Τσιτουρίδη. Μου
φαίνεται σοβαρός, αξιόλογος, έντιμος. Γι’ αυτό δεν μπορώ να κατανοήσω τη στάση
του! Από τα «δικά μας παιδιά», στο «δικό του παιδί». Μια μετεγγραφή που
ξεκίνησε από την Κρήτη κι έφτασε στην Αθήνα. Μια επίσκεψη, από τον πρύτανη
Παντείου, στον Πρωθυπουργό. Ένα θλιβερό οδοιπορικό: Από την αίτηση στην
παραίτηση…

Λυσσάξανε τα κανάλια. Ανεβήκανε οι τόνοι στα παράθυρα – λες κι είχαν το
περιθώριο! H διαφάνεια φόρεσε τη μάσκα της υποκρισίας. Άραγε, πόσοι από αυτούς
που ωρύονταν, δεν έχουν κάνει τα ίδια και χειρότερα; H εξουσία. H φθορά και η
διαφθορά. Οι πρώην και οι επόμενοι…

ΟΙ επόμενοι δηλώνουν ότι δεν είναι σαν τους πρώην. Ήρθαν, λεει, να διορθώσουν.
Να αποκαταστήσουν – κι όχι να «εγκαταστήσουν». Και μέσα σε έξι μήνες φτάσαμε
στην αίτηση. Και στην παραίτηση… Για το «δικό του παιδί». Που δεν θα ήθελα
να είναι στη θέση του. Ποια η ψυχολογία αυτού του νέου ανθρώπου που – άθελά
του – οδήγησε τον πατέρα του σε αυτό το σημείο; (Δεκαοχτώ χρονών παιδί… Ας
το σκεφτεί αυτό όποιος «αναμάρτητος» προτίθεται να λιθοβολήσει…).

Έλα, όμως, που υπάρχουν και τα «δικά μας παιδιά». Αυτά που δεν μπορούν να
πάρουν μετεγγραφή. Αυτά που – αντέχει δεν αντέχει η τσέπη των γονιών –
αναγκάζονται ν’ ανοίξουν νέο νοικοκυριό σε νέα πόλη. Αυτά που έχουν σοβαρούς
λόγους να βρίσκονται κοντά στο σπίτι τους. Αυτά που δεν είναι «δικά μας
παιδιά», τελικά. Τελικά – αρχικά – είναι τα παιδιά ενός άλλου. Που δεν έχει
στον ήλιο μοίρα. Και που η δική του ένσταση ανακυκλούται ωραιότατα στον καθ’
ύλην αρμόδιο κάδο!

Ο Πρύτανης της Παντείου είπε πως η πόρτα του είναι ανοιχτή για κάθε γονιό.
(Μπορεί…) Όλες οι ενστάσεις αντιμετωπίζονται με την ίδια ευαισθησία.
(Μπορεί…) Και ο γιος ενός ψαρά να είχε το ίδιο πρόβλημα, έτσι θα το
χειριζόταν. (Μπορεί…)

Αυτά, άλλωστε, αποδεικνύονται. Σίγουρα, πολλοί ψαράδες, στο εγγύς μέλλον, θα
βγουν να δηλώσουν πως ζήτησαν μετεγγραφή για το παιδί τους και το αίτημά τους
έγινε αποδεκτό. Τους περιμένουμε. Να μιλήσουν. Να πιστοποιήσουν. Να
επιβεβαιώσουν. Οι ψαράδες! Βγαίνει η βαρκούλα του ψαρά από το περιγιάλι! Άντε
να δούμε τι ψάρια θα πιάσουμε!

Και φωνάζουν οι πρώην. Οι αθώοι του αίματος. Οι λευκές περιστερές που βαδίσανε
με τον σταυρό στο χέρι το όρος Σινά της πολιτικής. Δεν έπραξαν, δεν διέπραξαν,
δεν παρανόμησαν. Δεν ξέρουν ποιος είναι ο δολοφόνος!

Τουλάχιστον, ο κύριος Τσιτουρίδης παραιτήθηκε. Πλήρωσε ακριβά την πατρική
στοργή του. Οι άλλοι; Οι υπόλοιποι; ΟΙ πρώην και οι επόμενοι; Που έκαναν – και
κάνουν – τα τέρατα και τα σημεία; Που κυκλοφορούν, κύριοι, χωρίς να λογοδοτούν
σε κανέναν; Χωρίς να ανοίγει μύτη ποτέ; Στο κάτω – κάτω, τα δικά τους
ατοπήματα δεν ενέχουν το ελαφρυντικό «γονιός – παιδί»! Τα δικά τους ατοπήματα
αφορούν σε δημόσιο χρήμα, εξαγορές, σε συνειδήσεις σε τιμή ευκαιρίας.

Καλό που βγήκε στη δημοσιότητα η υπόθεση Τσιτουρίδη. Και μαγκιά της παλιάς μου
φίλης (και γειτόνισσας στην ίδια σελίδα των «ΝΕΩΝ») της Συλβάνας. Όμως…

Όμως – ύστερα από την αίτηση και την παραίτηση – μήπως να βγαίνανε και τα άλλα
σιγά-σιγά; Λέω – μήπως!

Και το λεω με φόβο! Και με πάθος!