ΣE ΠPΩTO ENIKO Tο ίδιο έργο θα το δω ξανά…

Είναι 15 μέρες που η μικρή πήγε στο σχολείο. Πρώτη Δημοτικού. Κάθε πρωί
φορτώνεται την τσάντα στην πλάτη (μια τσάντα πιο μεγάλη κι απ’ το μπόι της)
και κατεβαίνει στη στάση. 7.20΄ χτυπάει το ξυπνητήρι. Κάθε μέρα στις 7.20΄
βλέπω το «έργο» να επαναλαμβάνεται ξανά και ξανά – εκείνο το εργάκι που
κράτησε καμιά δεκαετία, με πρωταγωνίστρια εμένα και συμπρωταγωνίστρια τη μαμά
μου. Αυτό (θα μου πείτε) είναι ένα από τα ατού τού να είσαι γονιός· και θα
συμφωνήσω απόλυτα. Επιστρέφεις από εκεί απ’ όπου ξεκίνησες, ζώντας ξανά όλα
εκείνα τα αντιφατικά συναισθήματα και τις θολωμένες εικόνες που συνθέτουν την
ταινία των παιδικών σου χρόνων.

Το ενδιαφέρον σ’ αυτή την ιστορία είναι ότι ενώ τα πράγματα φαίνονται απολύτως
ξεκάθαρα για το τι πρέπει να κάνει καθεμιά μας, η πραγματικότητα πόρρω απέχει
γιατί η «μεγάλη» – δηλαδή εγώ – ζει και τους δύο ρόλους μαζί. Και το εννοώ. H
ιδέα της επιστροφής σε εκείνα τα πρώτα χρόνια της απόλυτης αυθεντίας των
μεγάλων και των ατελείωτων ωρών διδασκαλίας ανούσιων πραγμάτων, μου φέρνει
ναυτία. Κι αυτό που φοβάμαι περισσότερο είναι ότι ενώ πολλά πράγματα φαίνεται
ότι έχουν αλλάξει – και όντως έχουν αλλάξει κάποια -, ενώ βλέπεις το ίδιο σου
το παιδί να είναι πιο δεκτικό και πιο ώριμο απ’ ό,τι ήσουν εσύ και περιμένει
με χαρά να ενταχθεί στη νέα πραγματικότητα, κάπου μέσα σου ξέρεις ότι στο
φινάλε όλη αυτή η δίψα για μάθηση, όλη αυτή η γλυκιά έξαψη για την εξερεύνηση
του κόσμου γύρω του θα μεταλλαχθεί σε ψυχαναγκασμό και απογοήτευση. Το ίδιο
έργο θα το δω ξανά. Δυστυχώς, είμαι σίγουρη. Το ίδιο κακόγουστο έργο που θα
υποβάλει εκείνη στον εξευτελισμό της παπαγαλίας κι εμένα στον ρόλο του
φύλακα-δεσμώτη που πρέπει να την πείσει να καταπιεί τη σελίδα σαν φάρμακο.
Γιατί έτσι πρέπει. Έτσι λειτουργεί και σήμερα το σύστημα. Όλες οι προοδευτικοί
μέθοδοι που εφαρμόζουν οι δάσκαλοι στην Πρώτη Δημοτικού, όλη η προσοχή και το
ενδιαφέρον γονιών και εκπαιδευτικών να βοηθήσουν τον νεοσσό τους να προχωρήσει
σιγά σιγά (να γίνει δημιουργικός, συνεργάσιμος, τακτικός κτλ.) καταλήγουν στη
λάσπη της παπαγαλίας λίγο αργότερα. Κενές σελίδες γραμμένες με λέξεις. Κενές
ημερομηνίες και ονόματα. Κενά βλέμματα που «πετούν» έξω από το παράθυρο της
τάξης, την ώρα που ο δάσκαλος συνεχίζει το θεάρεστο έργο του. Και θα είμαι εγώ
στον ρόλο τού… άλλου που θα κρατάει τον βούρδουλα; Εδώ υπάρχει κενό στο
σενάριο. Ούτε που θέλω να το φανταστώ…