Πρόσωπα «Eξελίσσομαι και μεγαλώνω…»

Ο Πρίγκιπας του (μουσικού) Σκότους εξερευνά την αγάπη και τη θρησκευτική
πίστη! Ο Νικ Κέηβ κλείνει σήμερα τα 47 και… αναμορφώθηκε! Ή μήπως όχι;

Νικ Κέηβ: «Κάνω ό,τι μπορώ εναντίον της αυταρέσκειας»

«Είναι ένας μύθος, μια ευκολία των δημοσιογράφων», λέει για τα περί
αναμόρφωσής του στον Λούντοβικ Χάντερ-Τίλνυ των «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς». «Με
εκνευρίζει όταν λένε, “ήταν κακός και τώρα είναι καλός”. Δεν βλέπω καθόλου τη
ζωή μου μ’ αυτό τον τρόπο. Τη βλέπω σαν συνέχεια και δεν αρνούμαι ούτε
απορρίπτω κάτι από το παρελθόν μου… Εξελίσσομαι και μεγαλώνω, αλλά δεν
αισθάνομαι ότι απέκτησα τώρα μια “αποκαθαρμένη” ή νέα άποψη για τα πράγματα».

Σε κάθε περίπτωση, τα πράγματα έχουν αλλάξει γι’ αυτόν τον Αυστραλό, που τα
τελευταία 25 χρόνια έχει δημιουργήσει μερικά από τα πιο σκοτεινά και
συναρπαστικά κομμάτια της ροκ μουσικής. Ήταν για πολλά χρόνια χρήστης ηρωίνης
και ο θρύλος τον θέλει να γράφει στίχους στις σήραγγες του λονδρέζικου μετρό
χρησιμοποιώντας για στυλό μια σύριγγα με αίμα. Έχει εκδώσει ένα βιβλίο με
ποιήματα («Βασιλιάς Μελάνι») κι ένα μυθιστόρημα («Και ο Γάιδαρος Είδε τον
Άγγελο»), που του χάρισαν τη φήμη μιας από τις πιο ακραίες και λόγιες
προσωπικότητες της ροκ – ενός «ποιητή του υπονόμου».

Από τότε, έχει… γλυκάνει. Έχει κόψει την ηρωίνη – η μόνη ανθυγιεινή συνήθειά
του είναι πλέον τα στριφτά τσιγάρα. Παντρεύτηκε τη Σούζι Μπικ, με την οποία
απέκτησε δίδυμους γιους (έχει άλλους δύο από διαφορετικές γυναίκες, ο
μεγαλύτερος από τους οποίους είναι 13 χρόνων). Νοικοκυρεύτηκε, έγραψε τον
πρόλογο σε μια νέα έκδοση του «Κατά Μάρκον Ευαγγελίου», έδωσε διαλέξεις για
την ιστορία του ερωτικού τραγουδιού. Έχει νοικιάσει ένα γραφείο κοντά στο
σπίτι του, στο Μπράιτον της Νότιας Αγγλίας, όπου πηγαίνει καθημερινά εννέα με
πέντε για να γράψει. «Κάνω ό,τι μπορώ εναντίον της αυταρέσκειας», εξηγεί.
«Σκέφτηκα πως, αν πηγαίνω κάθε μέρα στο γραφείο και γράφω, αν παραμείνω
δραστήριος, είναι ένα αντίδοτο στην αυταρέσκεια. Δεν νομίζω πως θα μπορούσα να
συνεχίσω αν πίστευα πως οι δίσκοι μου χειροτερεύουν. Και δεν ξέρω τι άλλο θα
μπορούσα να κάνω. Να φυτεύω ντομάτες;».

Αυτόν τον μήνα κυκλοφορεί με τους Bad Seeds ένα νέο, διπλό CD με τίτλο
«Abattoir Blues/The Lyre of Orpheus». Κριτικοί λένε πως είναι η καλύτερη
δουλειά του από το 1997 και το «The Boatman’s Call». «Είναι για μένα μια
διεστραμμένη απόλαυση να ανατρέπω την εντύπωση πως, όταν φτάνεις τα 46, η
ποιότητα της μουσικής σου πέφτει», εξηγεί. «Είναι σημαντικό για μένα να είμαι
αυθεντικός και αληθινός σ’ αυτό που μου συμβαίνει τώρα και να μην προσπαθώ να
περάσω την ιδέα ότι είμαι όπως ακριβώς ήμουνα πριν από 20 χρόνια. Γιατί δεν
είμαι, δόξα τω Θεώ».