Tα αστεία τελείωσαν πια…

Τέρμα πια τα αστεία… Οι Ολυμπιακοί τελείωσαν, οι Παραολυμπιακοί Αγώνες
τελειώνουν, η αλήθεια επιτακτικά απαιτεί να την αντιμετωπίσουμε. Κατάματα. Δεν
έχω κατασταλάξει αν η ανάληψη των Αγώνων ήταν μια κίνηση διορατική ή μια γκάφα
που θα την πληρώσουμε – κυριολεκτικά… – ακριβά. Θέλω να το αφήσω στον χρόνο.
Ούτε γνωρίζω αν και πόσο θα ωφεληθεί η Ελλάδα και ο πολιτισμός της
μακροπρόθεσμα από τους Ολυμπιακούς. Εκείνο που γνωρίζω είναι ότι αυτή τη
στιγμή ο ελληνικός πολιτισμός βρίσκεται εν κινδύνω. Οι άφρονες που έσυραν τις
τύχες του υπουργείου Πολιτισμού τα τελευταία χρόνια αφήνοντας τα
μικροκομματικά συμφέροντα να αφηνιάσουν, τον έχουν οδηγήσει στο χείλος του
γκρεμού. Τα ταμεία είναι άδεια. Και οι άνθρωποί του εκκρεμείς. Χρωστούν,
αμηχανούν, φοβούνται, δεν ξέρουν τι τους ξημερώνει αύριο… Όχι ότι είναι
άμοιροι ευθυνών. Θερίζουν ό,τι και οι ίδιοι έσπειραν. Αλλά υπάρχουν και όρια!

…ο πολιτισμός κινδυνεύει

Τον τομέα του θεάτρου γνωρίζω καλύτερα, γι’ αυτόν θα μιλήσω αναλυτικότερα. Τα
κρατικά θέατρα δεν ξέρουν πού να πατήσουν. Το ιστορικό κτίριο του Εθνικού
Θεάτρου, που με έναν ισχυρό σεισμό – μακριά από μας, αλλά δεν είναι και στο
χέρι μας να τον αποτρέψουμε… – μπορεί και να σωριαστεί σε ερείπια, περιμένει
την εξ ύψους βοήθεια για την αποκατάστασή του που ΕΠΕΙΓΕΙ. Το νέο κτίριο που
οφείλεται στη Λυρική Σκηνή έχει καταντήσει ανέκδοτο. Οι επιχορηγήσεις του
θεάτρου έχουν «κολλήσει» στην πρώτη δόση τής… περσινής σεζόν. Τα ΔΗΠΕΘΕ
φυτοζωούν. Το Θεατρικό Μουσείο βαριανασαίνει σ’ ένα ημιυπόγειο. Προγραμματικές
συμβάσεις θεσμών επιτυχημένων όπως το Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας και η
«Θεατρική Άνοιξη» της Πειραματικής Σκηνής της «Τέχνης» στη Θεσσαλονίκη, που
έπρεπε να τους έχουμε στο όπα – όπα, έχουν λήξει και δεν έχουν ανανεωθεί. Τι
θα γίνει;