[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Τα τρία κόμματα της αντιπολίτευσης που οδεύουν σε συνέδρια τι
επιζητούν; Να επιβεβαιώσουν την πορεία τους; Να τη βελτιώσουν; Να την
αλλάξουν; Να πάνε αριστερότερα; Να στοχεύσουν σ’ αυτό που ορισμένοι
«πιπιλίζουν» ως… μεσαίο χώρο;

Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Γιώργος Παπανδρέου στη Θεσσαλονίκη μίλησε για
«ανασυγκρότηση του κόμματος» και έκανε λόγο για «έκκληση και άνοιγμα συζήτησης
με όλες τις προοδευτικές δυνάμεις του τόπου» αλλά και για «κοινή συνεργασία με
αυτές τις προοδευτικές δυνάμεις».

Τι εννοεί; Μία ουσιαστική συζήτηση και συνεργασία – έστω σε κάποιους τομείς –
με τα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης, χωρίς τις ακραίες λογικές ότι «το KKE
είναι συντηρητική δύναμη», που διατυπώθηκε πριν από τις ευρωεκλογές; Και σε
ποια βάση; Π.χ. για την υπόθεση της ειρήνης θα συνεχιστεί η αοριστολογία της
«Ολυμπιακής Εκεχειρίας», χωρίς έστω μία διαμαρτυρία – υπό μορφή ακόμα και
επιστολής – στον Τζορτζ Μπους όταν επισκέφθηκε την Ελλάδα; Και μπορεί την ίδια
ώρα στην Ευρωβουλή να γίνονται (από το ΠΑΣΟΚ) τοποθετήσεις περί «βίας στο
Ιράκ», ενώ όλοι βλέπουν ότι διογκώνεται η αντίσταση κατά των κατοχικών
δυνάμεων;

Έπειτα, το KKE, που κι αυτό οδεύει σε συνέδριο, πώς εννοεί αυτή τη «λαϊκή
συμμαχία», στην οποία στοχεύει; Μπορεί να κάνει αγώνα (έχοντας μάλιστα να
παλέψει με θεριά) π.χ. για ζητήματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων και παραβιάσεων
στοιχειωδών δημοκρατικών κανόνων (π.χ. με τα Ζέπελιν και τις χιλιάδες κάμερες)
χωρίς την επίτευξη μίας ευρύτατης συμπαράταξης όλων όσοι αποδεδειγμένα
μάχονται γι’ αυτή την καταταλαιπωρημένη Δημοκρατία;

Και ο ΣΥΝ τι ψάχνει με το συνέδριό του; Απλώς για ένα νέο πρόεδρο; Για μία
«αριστερή πορεία» ή για μια πολιτική γραμμή ενσωμάτωσής του στο ΠΑΣΟΚ; Και
ποια στρατηγική έχει; Αντιπαλότητα ή προσέγγιση με το KKE;

Ούτως ή άλλως τα συνέδρια που έρχονται προσφέρουν μία ευκαιρία. Να
πραγματοποιηθεί ένας ευρύτατος διάλογος όλων και για όλα. Και μόνο αυτό αν
συμβεί, το πολιτικό – όχι το μικροκομματικό – κέρδος θα είναι μεγάλο!