ΓHΠEΔOΓPAΦIEΣ

Το μεγάλο καλοκαίρι του ελληνικού αθλητισμού δεν θα μπορούσε ν’ ακολουθηθεί
παρά από έναν επικίνδυνο χειμώνα. H ευφορία δεν έχει μόνο γλυκιά γεύση, αλλά
αποτελεί και κακή συνήθεια: δημιουργεί ακριβώς, συνήθεια, την (ψευδ)αίσθηση
ότι μετά το καλό θα έρχεται πλέον σταθερά το καλύτερο ή, αν ήδη πιάσαμε το
κάλλιστο, όπως συνέβη φέτος στην Πορτογαλία, ότι αυτό μπορεί να επαναληφθεί.
Το φετινό πρωτάθλημα αρχίζει με μεγάλες υποσχέσεις – όντας το πρώτο τής μ.θ.,
δηλαδή, μετά το θαύμα, εποχής – αλλά γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο κρύβει ακόμα
μεγαλύτερους κινδύνους.

Οι πρώτες ενδείξεις της νέας αγωνιστικής περιόδου δικαιολογούν κάθε εγρήγορση,
ίσως και κάθε ανησυχία. H Εθνική, η ομάδα που μας χάρισε τέτοιες χαρές το
καλοκαίρι (προσωπικά δεν είμαι ακόμα βέβαιος ότι δεν ονειρεύτηκα το Ευρωπαϊκό
Πρωτάθλημα, όπως το βλέπω και το ξαναβλέπω στο βίντεο του εγκεφάλου μου),
μοιάζει ήδη να ξαναγύρισε «στα παλιά» (και αυτό βεβαίως δυναμώνει την αίσθηση
του άλλου ονείρου). Δεν είναι τόσο τα ανεπιτυχή πρώτα αποτελέσματα όσο η
ανάγλυφη εικόνα ότι οι ίδιοι παίκτες και ο ίδιος προπονητής, που κάτι είχε
υψώσει ψηλότερα από τους εαυτούς τους στην Πορτογαλία, ξαναγύρισαν στη Γη
ζαλισμένοι, αλλά όχι σοφότεροι. Μπορεί η περιπέτεια να έχει πολλούς σταθμούς
και η αυτοπεποίθηση να μη χάνεται έτσι εύκολα, ωστόσο, το ότι από τόσο νωρίς
το παιχνίδι με την Ουκρανία φαντάζει καθοριστικό, λέει πολλά για τη μετάβαση
της Εθνικής μας στη σκληρή πραγματικότητα.

ΑΝΗΣΥΧΙΑ

Εξίσου ανησυχητική, αν τη δούμε πέρα από τα αποτελέσματα, ήταν και η ελληνική
πρεμιέρα στο μεγάλο βαρόμετρο της ποδοσφαιρικής ποιότητας μιας χώρας, το
Τσάμπιονς Λιγκ. Ο Παναθηναϊκός νίκησε, όμως, έτσι όπως νίκησε, όχι μόνο δεν
έπεισε, αλλά φόβισε. Ομάδα χωρίς προσανατολισμούς και προσωπικότητα, αλλά με
ρέντα και Γκονζάλεζ: η εξίσωση δεν είναι δυνατόν να βγει για δεύτερη φορά. Με
βάση το μάλλον αμφίβολης αξίας έμψυχο υλικό, επείγει η εύρεση μιας «νέας
συλλογικότητας»: αν σας θυμίζει το ΠΑΣΟΚ, σκεφτείτε ότι η διαφορά βρίσκεται
στο ποιος είναι ο πρωταθλητής. Αλλά και ο Ολυμπιακός, ο (μόνος) άλλος επίδοξος
μνηστήρας του τίτλου, μάλλον ρίχνει στάχτη στα ίδια του τα μάτια επαιρόμενος
για την ισοπαλία στην Κορούνια. Μπορεί η άμυνά του να ήταν επιτέλους άμυνα,
μπορεί ο (ακόμα λιγάκι βαρύς ή εμένα μου φάνηκε;) Ριβάλντο να έκανε δυο-τρία
μαγικά, όμως τέτοια ευκαιρία για εκτός έδρας νίκη απέναντι σε μια ομάδα που
είχε χάσει εντελώς τους αυτοματισμούς της δύσκολα θα ξαναπαρουσιαστεί. Για την
ομάδα του Μπάγιεβιτς (και αυτό χρειάζεται να το πούμε μερικές φορές πριν το
πιστέψουμε) οι μειωμένες προσδοκίες είναι φέτος έγκλημα.

Εξωγηπεδικά, εξάλλου, το πρωτάθλημα αρχίζει και πάλι με στρεβλώσεις. H
εξυγίανση παραπέμφθηκε στις ελληνικές καλένδες μπροστά στον φόβο της οργής των
οπαδών ορισμένων «ιστορικών» ομάδων, ενώ και τα ωραία καινούργια γήπεδα σε
λίγες περιπτώσεις συνοδεύονται από γενικότερη βελτίωση των υποδομών -ιδίως δε
του φυτώριου νέων παικτών. Από αυτή την άποψη, είναι θετικό ότι μια από τις
ελάχιστες επαρχιακές ομάδες με μια γενικότερη ποδοσφαιρική «φιλοσοφία», η
Ξάνθη, όχι μόνο πέτυχε το (όμορφο) πρώτο γκολ του πρωταθλήματος, αλλά και
άφησε υποσχέσεις με το παιχνίδι της. Αρχή είναι, ας το εκλάβουμε ως οιωνό (αν
μας αφήσει, βέβαια, ο κύριος Μαντζουράκης).