ΣE ΠPΩTO ENIKO Ουδείς αναντικατάστατος…

Μετά την πιο πρόσφατη τραγωδία μας και τα όσα ακολούθησαν, δεν υπάρχουν,
νομίζω, και πολλά που μπορεί να πει κανείς. Πέραν, φυσικά, του να μην
επαναληφθεί ποτέ κάτι παρόμοιο. Ποτέ ξανά. Και αυτός ο πόλεμος
αλληλοκατηγοριών που έχει ξεσπάσει ανάμεσα σε κορυφαία στελέχη της κυβέρνησης
και της αντιπολίτευσης, μοιάζει άκρως ιδιοτελής και υποκριτικός. Αφού όλοι
ξέρουμε καλά ότι στην Ελλάδα, οι πολιτικοί είναι εκείνοι που πάντα την βγάζουν
καθαρή στο τέλος. Ή, τουλάχιστον, είναι οι τελευταίοι που την πληρώνουν. Ίσως
γι’ αυτό και φτάνουν τόσο εύκολα, τόσο συχνά στην αλαζονεία, στην ύβρι.

Διαβάζω σε αναλύσεις μόδας από τις πασαρέλες της Νέας Υόρκης, ότι το αυθαδες
«τσουλέ» ντύσιμο της προηγούμενης χρονιάς είναι ξεπερασμένο. Ύστερα από πολύ
καιρό, κάνει θριαμβευτικό comeback η μετρημένη σεμνότητα. Γιατί; Αποστομώνει η
απάντηση των ειδημόνων: «Είναι τρόπος αυτοπροστασίας. Με αυτά τα ρούχα δεν
κινδυνεύουμε να φανούμε σαν να κάνουμε επίδειξη, σαν να είμαστε υπερβολικά
“μοδάτοι” και υπερβολικά Αμερικάνοι». Απ’ ό,τι φαίνεται, κοινή πεποίθηση όλων
πια είναι ότι, σε κάθε επίπεδο, η αλαζονεία οδηγεί στην τραγωδία. Και η
πολιτική αλαζονεία στην προσωπική και εθνική τραγωδία.

Νιώθω επίσης την ανάγκη να σημειώσω κάτι που οι εκάστοτε κυβερνώντες μας
μοιάζουν να ξεχνούν: το «ουδείς αναντικατάστατος», αυτό το ανατριχιαστικό
θέσφατο που επανειλημμένως έχει αποδειχτεί εν τοις πράγμασι πως εφαρμόζουν οι
πολιτικοί όταν πρόκειται για τον… κοσμάκη, δεν ισχύει επιλεκτικά. Ή δεν
ισχύει για κανέναν ή ισχύει για όλους – άρα και άπαντες τους πολιτικούς.

Και όποιος πάει να το αμφισβητήσει αυτό, επικαλούμενος τη διαφορά που μπορεί
να κάνει, σε ευρύτατο, σε εθνικό, σε παγκόσμιο επίπεδο, ένας πολιτικός, σε
σχέση με έναν «απλό πολίτη», έχει ακριβώς τον ίδιο σεβασμό στη θεμελιώδη
έννοια της ανθρώπινης ζωής με την Άλ Κάιντα.