Ο μαυραγορίτης του West Εnd

Ήτανε κι αυτή η Πέμυ πολύ πιεστική.

– Πρέπει να πάμε, Σταμάτη. Πρέπει να πάμε! Είναι πολύ σημαντικό. Είναι η
τελευταία λέξη στον ήχο και στα φώτα για το θέατρο.

– Πού είναι κορίτσι μου;

– Πολύ κοντά. Στο Earls Court.

– E, άμα είναι τόσο κοντά να πάμε.

Βρήκα κι ‘γώ ένα χάσμα στην πρόβα και βουρ για δύο μέρες στο Λονδίνο, να δω
την τελευταία λέξη στα φώτα και στον ήχο, να χτυπήσω και μια παράσταση που
έχει σκηνοθετήσει ο Πίντερ και παίζει ο Έντουαρντ Φοξ, να προλάβω και το «Old
Times» που θ’ ανεβάσουμε φέτος. «Δε βαριέσαι», λέω, «δυο βήματα είναι το Earls
Court». Με το που φτάνουμε άρον άρον, στο Λονδίνο, βλέπουμε δυο παιδιά, ο ένας
γνώστης του ήχου φοβερός κι ο άλλος σαΐνι, φωστήρας στο φως, Ελληνάκια,
μανιακοί με τη δουλειά τους.

– «Ποια έκθεση;», μου λένε, «αύριο η έκθεση, ανέβηκε χτες το τελευταίο του
Ουέμπερ, όπου τεχνικά να το δεις είναι δυο χρόνια μπροστά το άτομο. Όλα τα
σκηνικά είναι κινηματογράφος και συνδυασμός κινούμενης εικόνας και ηθοποιών, ο
ήχος δε πέφτει καρφίτσα στη σκηνή και τρέχεις να την πιάσεις στην πλατεία».

– Ναι, αλλά δεν έχουμε εισιτήρια.

– Θα βρούμε.

Τρέχουμε με τις βαλίτσες στη Leicesterze κάτι Theatre Tickets, μια ουρά, ούτε
λεφτά να μοιράζανε. Καθόμαστε το «ελληνικό κουαρτέτο» – Ήχος – Φως – Ηθοποιά –
Ηθοποιός – στην ουρά με τα μπαγκάζια σαν τους πρόσφυγες στα σύνορα του
εξευτελισμού. Αλλά του Έλληνος ο τράχηλος ουρά δεν υποφέρει. Τρέχει ο Γιώργος
(ο ήχος) μπροστά μπροστά, πιάνει δυο Αγγλάκια έτοιμα στο γκισέ να βγάλουν
εισιτήρια. «Boys», τους λέει, «ρωτάτε αν έχει θέσεις για τον Ουέμπερ να μην
περιμένουμε άδικα»; «Ευχαρίστως», λένε τα «boys», ρωτάνε την Ινδή ταμία –
έχει, λέει.

– Μας βγάζετε τέσσερα»;

– Πόσο; 25 λίρες το ένα (κάνουμε εμείς στην ουρά τους λογαριασμούς, πρώτα τις
λίρες σε δραχμές, μετά τις δραχμές σε ευρώ. Ή τις λίρες σε ευρώ και μετά σε
δραχμές, πάντα αυτό).

– Βλέπουμε καλά;

– Να βλέπετε δεν ξέρω, αλλά θ’ ακούτε σίγουρα.

– Φέρ’ τα! Τα παίρνει ο Ήχος, μόλις τ’ ακούει ο Φως τα παίρνει στο κρανίο.

– Τι λε, ρε Έντισον, που θα πάω ν’ ακούω και να μη βλέπω τίποτα. Τίποτα, πάμε
έξω απ’ το θέατρο, έχει ματινέ στις 2.30, τώρα μεσημεριάτικα, θα στηθούμε, θα
βρούμε. Τρέχουμε για ταξί, πέφτουμε απάνω σε κάτι φίλους παραγωγούς απ’ τη
Θεσσαλονίκη.

– Για την έκθεση κι εσείς; Και ‘μείς. Πόσο θα βάλετε το εισιτήριο τον χειμώνα
παιδιά;

– Πόσο θα το βάλουμε Σταμάτη;

– Πόσο θα το βάλουμε Πέμυ;

– Έλα ντε;

Φτάνουμε κάποια στιγμή στο θέατρο. Να γίνεται έξω… η τελετή της λήξης την
ώρα που ανοίγουν οι ουρανοί και κατεβαίνει ο Σάκης! Όλες οι φυλές του Ισραήλ,
και στη γωνία:

– Tickets. Tickets!

Κοντό μαλλάκι, άσπρο, καρφάκι, τζιν παντελόνι, ριγέ πουκάμισο, σταυρωτό σκούρο
μπλε σκακάκι, ο πενηντάρης, ο μαυραγορίτης ο Εγγλέζος.

– You want tickets?

– Πόσο;

– Τόσο.

Το «τόσο ήταν 65 λίρες έκαστος. Άντε πάλι να τα κάνεις δραχμές (36.000
περίπου) να τα κάνεις ευρώ, 100 ευρώ και κάτι το μαλλί.

– Εμείς πόσο θα το βάλουμε, Σταμάτη;

– Σταμάτα παιδί μου να παζαρέψω! Πού παζάρι στο West End.

– Δύο έχω, λέει, 65 λίρες το ένα. Άμα μου θέλετε.

– 4 θέλουμε.

– Ακολουθήστε με. Κι αρχίζει να κατεβαίνει φουλαριστός για Πικαντίλι, πίσω
εμείς και όλο κοίταζε. Τον ακολουθούμε; Εμείς τώρα για να κάνουμε τους άνετους
δήθεν, το ρίξαμε στο αδιάφορο το τραγούδι το θεατρικό.

«Όταν βγαίνουν καρχαρίες βγαίνει αίμα στον αφρό» κι όπως περνάγαμε ξυστά από
το Σόχο:

«Ο Μακ Χιθ βγαίνει στο Σόχο μ’ άσπρο γάντι καθαρό».

Φτάνουμε Τροκαντερό. Μπαίνει ο τύπος σε κάτι στοές.

– Εδώ, λέει ο Έντισον, δεν τα βλέπω καλά. Εδώ δεν τα βλέπω καλά!

– STOP, λέει ο Ουεστεντέζος, θα πάω εγώ μέσα στο γραφείο κι εσείς περιμένετε
εδώ.

«Ο Μακ Χιιιθ αλλάζει γάντι, βάζει άαασπρο καααθαρό»

Ύστερα από λίγο φέρνει τα εισιτήρια, τα κοιτάμε

– Εδώ γράφει κάνουνε 35 λίρες.

– Ναι, αλλά εγώ τα δίνω 65.

Άντε πάλι λίρες – δραχμές – ευρώ, δηλαδή βγάζει δικά του 18 χιλιάδες. H Πέμυ:

– Σχεδόν τρία εισιτήρια δικά μας, Σταμάτη.

– Ωραία, λέει ο Έντισον – Ήχος, έχουμε τώρα 4 και τ’ άλλα τέσσερα που πήραμε
προς 25 λίρες τι θα τα κάνουμε;

– Να τα γυρίσουμε πίσω. Πίσω στο ταμείο.

– Όχι, εδώ μας λέει μια ταμίας κατίμαυρη, στα «ριτέρνς»! Κάνουμε να πάμε στα
«ριτέρνς» και τσουπ, ξανά μανά, σκάει κοντό μαλλάκι, άσπρο, καρφάκι…

– Tickets? Tickets?

(Tickets Γιάννη, Tickets πάντα). Πού να τρέχετε στα ριτέρνς. Σας τ’ αλλάζω
εγώ.

– Πόσο;

– Όλα, 70 λίρες.

Δηλαδή τα πήραμε 100, τα δίνουμε 70, χάνουμε 30 λίρες, 18 χιλιάδες δραχμές. Σε
ευρώ γύρω στα 48 με 50.

Στον δρόμο για τον εξώστη, εκεί ψηλά στον Γολγοθά, κάναμε τον τελευταίο
λογαριασμό. 4 εισιτήρια προς 65 ίσον 260 λίρες. Συν 30 που χάσαμε από την
πώληση των 4 προς 25 (δηλαδή 100 και τα πουλήσαμε 70) μας κάνουνε 290 λίρες
διά 4 μας κάνουνε 72½ λίρες το άτομο. Δηλαδή 40 χιλιάδες το κεφάλι τ’
αγύριστο. Δηλαδή 110 ευρώ το εισιτήριο για να πάω απάνω απάνω στον
περιστεριώνα, στην πιτσουνιέρα, αγκαλιά με τον πολυέλαιο.

– 110 ευρώ. Εμείς Πέμυ, πόσο θα το βάλουμε φέτος το εισιτήριο;

– Δεν ξέρω εσείς, Σταμάτη μου. Εγώ πάντως θα βγω στους Αμπελοκήπους ντυμένη
Ελληνίς Μαυραγορίτρια και θα με πουλάω χρυσή.