Οι όγκοι ήταν «άγνωστοι» στην ελληνική αρχαιότητα

Ο Δημοκήδης κατάφερε να θεραπεύσει τη μητέρα του Ξέρξη, Άτοσσα, όταν εμφάνισε
μια ασθένεια που πιστεύεται πως ήταν καρκίνος στον μαστό. Οι αρχαίοι Έλληνες
γιατροί με πρώτο και καλύτερο τον Ιπποκράτη μπορούσαν να αφαιρούν όγκους με
χειρουργικές επεμβάσεις. Όμως, η αλήθεια είναι ότι δεν χρειαζόταν να το κάνουν
συχνά επειδή ο καρκίνος ήταν μια «άγνωστη» ασθένεια στην αρχαιότητα.

Την πεποίθηση αυτή επιβεβαίωσε έρευνα επιστημονικής ομάδας με επικεφαλής τον
δρα Μάριο Ζλάους του Τμήματος Αρχαιολογίας της Κροατικής Ακαδημίας Επιστημών
και Τεχνών που εδρεύει στο Ζάγκρεμπ. Από τα συμπεράσματα της μελέτης που
παρουσιάστηκαν στην 18η Ετήσια Συνάντηση του Ευρωπαϊκού Συνδέσμου για την
Καρκινική Έρευνα, προκύπτει ότι οι αρχαίοι κάτοικοι των Βαλκανίων ήταν
περισσότερο ευάλωτοι σε ασθένειες όπως η φυματίωση και η λέπρα, παρά στον
καρκίνο.

«Αυτό είναι φυσιολογικό αν σκεφτούμε ότι στην αρχαιότητα ο μέσος όρος ζωής των
ανθρώπων ήταν 36 χρόνια με αποτέλεσμα ο καρκίνος να μην προλαβαίνει να
αναπτυχθεί», λέει στα «NEA» ο διευθυντής A’ της Παθολογικής-Ογκολογικής
Κλινικής Αγίου Σάββα Γεράσιμος Ρηγάτος. «Όσο ένας άνθρωπος μεγαλώνει τόσο
περισσότερες πιθανότητες έχει να αναπτύξει καρκίνο. Το γεγονός αυτό, σε
συνδυασμό με την κακή διατροφή, την κατάχρηση αλκοόλ και το κάπνισμα, έχει
συμβάλει στην αυξητική τάση των κρουσμάτων καρκίνου και έτσι μπορούμε κατά
κάποιο τρόπο να προσδώσουμε στη συγκεκριμένη ασθένεια τον χαρακτηρισμό
“μοντέρνα”».

Οι Κροάτες επιστήμονες τώρα ανέλυσαν τα σκελετικά υπολείμματα 3.160 ανθρώπων.
Τα υπολείμματα, από τη Συλλογή της Κροατικής Ακαδημίας, προέρχονταν από
ανασκαφές σε διάφορες χρονικές περιόδους. Τα πιο παλιά χρονολογούνται από το
5300 π.X. και τα πιο πρόσφατα στον 19ο αιώνα.

H ομάδα του Ζλάους τα ανέλυσε χρησιμοποιώντας τεχνικές όπως η αδρά μορφολογία,
οι ακτίνες X και η αξονική τομογραφία. Από το σύνολο των υπολειμμάτων, σε
τέσσερις περιπτώσεις εντοπίστηκαν ίχνη όγκων (νεοπλασματική νόσος) οι οποίοι
όμως ήταν καλοήθεις και κατά πάσα πιθανότητα δεν θα εξελίσσονταν σε κακοήθεις.
Στις δύο περιπτώσεις βρέθηκαν ινώδη ελλείμματα στον φλοιό του οστού, στην
τρίτη, ίχνη οστεοχονδρώματος και στην τέταρτη, οστεώματος.

Οι περιπτώσεις που η εξέταση οστών έδειξε πως ο θάνατος είχε προέλθει από
καρκίνο ήταν λίγες. Ορισμένες από αυτές αφορούσαν σε μούμιες που προέρχονταν
από την 5η μέχρι την 1η Φαραωνική Δυναστεία και από το προκολομβιανό Περού
όπου εντοπίστηκαν ίχνη οστικών μεταστάσεων σε ιθαγενείς που δούλευαν σε
ορυχεία. Επιπλέον σε έναν σκελετό που βρέθηκε στην Ουγγαρία και χρονολογήθηκε
στο 1050, εντοπίστηκαν ίχνη πολλαπλού μυελώματος ενώ σε δύο άλλους σκελετούς
που ανήκαν σε ανθρώπους που έζησαν τον 7ο και 8ο αιώνα στο Βυζάντιο,
διαπιστώθηκαν ίχνη μεταστάσεων στο κρανίο και το ιερό οστό.