Οι κιθάρες και ο διάβολος

Και η ερώτηση του ενός εκατομμυρίου: Τι κάνεις όταν τελειώνει το πάρτι; α)
πλένεις πιάτα, ποτήρια, συμμαζεύεις το σπίτι, κάνεις φασίνα, β) πέφτεις για
ύπνο και γ) δυναμώνεις τη μουσική, γιατί το δικό σου πάρτι δεν τελειώνει ποτέ.
Τι περιμένεις λοιπόν; Δυνάμωσέ το!

«Tyrannosaurus Hives» The Hives (Universal)

Οι Hives στον δρόμο για το βαριετέ

Το εξής οξύμωρο σχήμα: από τη μία ό,τι πιο εκρηκτικό για να σηκώσει θύελλα
εφηβικού ροκ εν ρολ και στιγμές νεολαιίστικης εξαλλοσύνης. Από την άλλη παλιό,
κολλημένο στον χρόνο ροκ – ο ίδιος, άκαμπτος κιθαριστικός παροξυσμός των
«γκαραζιέρικων» γκρουπ της δεκαετίας του ’60. Στην ετικέτα του γράφει «the
Hives, Σουηδία» και έχει ομολογουμένως στυλίστικη άποψη.

Όποια συμφωνία έκλεισαν τότε οι κιθάρες με τον διάβολο, φαίνεται πως έχει ισχύ
ακόμη. Τα πράγματα περιπλέκονται περισσότερο καθώς, πέρα από νοσταλγίες και
απεγνωσμένα φλας-μπακ, στο πρόσφατο φεστιβάλ «γκαράζ» δεν επικράτησε καμία
ορθολογιστική άποψη. Παραδόθηκαν όλοι – πρώτος και καλύτερος ο Λιτλ Στίβεν –
στη δίνη της ηλεκτρικής κιθάρας και του ακαριαίου ροκ. Από τους MC5
(καλομελέτα κι έρχονται για συναυλία) και τους Stooges στους Strokes και τους
Hives. Από τη Φαγκέστρα της Σουηδίας, οι Hives, μπορούν να περηφανεύονται πως
δεν φέρνουν τίποτε καινούργιο (γιατί τους δήθεν νεωτερισμούς τούς βαριέται και
ο ροκάς), αλλά επιμένουν, διακρίνονται και «χορεύουν» πάνω στις βασικές αρχές
του ροκ εν ρολ (πριν ο Πίτερ Γκάμπριελ και ο Φιλ Κόλινς στήσουν τον ναό του
υπερφίαλου πάνω στη σκηνή).

Θυμάστε για ποιο λόγο ξέσπασε το πανκ στα 70ς, ξεσηκώθηκαν οι ρόκερ κατά της
Θάτσερ στα 80ς και ο Γούντι Άλεν άρχιζε να βγάζει μία ταινία τη χρονιά; Επειδή
οι μεγαλομανείς, οι αριβίστες και οι φλύαροι προκαλούν αλλεργίες. Οι Hives
έκαναν ανασκαφές και βρήκαν τα απολιθώματα που χρειάζονταν για να
επιβεβαιώσουν τη θεωρία του ροκ. Πες το γρήγορα και χωρίς περιστροφές, αλλιώς
άφησε τα παράθυρα των ειδήσεων να μιλήσουν. Εν τάχει, λοιπόν, στο
Tyrannosaurus Hives, εκπυρσοκροτεί το Abra Cadaver και εξάπτει τη φαντασία σε
σενάριο Β-movie τρόμου και πανικού. Αν οι κιθάρες πιάνουν φωτιά, οι Hives
διατηρούν το ακαταμάχητο «κουλ» τους, σαν παγωμένη εικόνα πάνω σε φλεγόμενο
σκηνικό. Το μέλλον μπροστά λάμπει οικείο σαν γλυκό παρελθόν.

«The Tipping Point» The Roots (ΕΜΙ)

Κάτι ανάμεσα στη φωνή του underground χιπ-χοπ και στην τζαζ του ντιτζέι. Στην
τεχνική των ράπερ και την ευρηματικότητα των αυτοσχεδιασμών. Μόνο που, στην
τελική ευθεία, οι Roots ανοίγουν τον χορό του καλού γούστου. Στο βάθος,
βέβαια, οι ακτιβιστές αυτοί του ρυθμού προσκυνούν τη σόουλ της Φιλαδέλφειας
και όχι μόνο επειδή κατάγονται από εκεί. Με βάση τη δεκαετία του ’70 και το
«μαύρο βελούδο» της, βγαίνουν στην παραγωγή τραγουδιών υψηλών προδιαγραφών. Σε
ένα εικονικό ντουέτο με τους Sly & the Family Stone κάνουν τη δισκογραφία
των ημερών «περήφανη» στο «Everybody as a Star». Μετά, απότομη στροφή σε ραπ
και ό,τι άλλο, ρίχνοντας διαλυτικό στις μορφές της μουσικής – με άλλα λόγια
(γοητευτικά), το «Don’t Say Nuthin» κλείνει τη φιλοσοφία της αναρχικής
κομπανίας των Roots. Εξάλλου, ούτε στιγμή, δεν στέκονται μετέωροι στο πουθενά.

«Beyond the stars» Jimmy Tenor (kitty-yo)

Εδώ και λίγα εικοσιτετράωρα, μέσα στον πλήρη παραλογισμό όπου ζει, η
ανθρωπότητα έχει να αποκωδικοποιήσει σήματα που μοιάζουν να έρχονται από
σημείο ανάμεσα από τον αστερισμό των Ιχθύων και του Κριού και από κανέναν
γνωστό έως τώρα παραλήπτη.

Σαν να έγραψε ειδικά για την περίσταση της πρώτης επαφής, ο Τζίμι Τένορ
στέλνει το μήνυμα του «Beyond the Stars» σε μια μοντέρνα τζαζ γραφή, έχοντας –
κατά τα λόγια του – εμπνευσθεί από το κελάηδισμα των πουλιών, από τα κυματάκια
των φινλανδικών λιμνών και από τις ψαλμωδίες της βουδιστικής κοινότητας με την
οποία γειτονεύει το διαμέρισμά του στην Μπαρτσελόνα. Στην αναζήτηση ωραίων
μελωδιών, ο Τζίμι Τένορ συναντά επίσης τη νοσταλγία, ώστε οι διαστημικές του
αυτές περιπέτειες να αναδεικνύονται στις καλύτερες στιγμές του. Και πραγματικά
πάνω στην ώρα για την επαφή.

Εντός σχεδίου

Στην παράταση του καλοκαιριού εξασφαλίζουν εξαιρετικό σάουντρακ:

* Ibiza World Tour, έτσι όπως «δένουν» το πρόγραμμα η Σάρα Μέιν και ο
Χουάν Μάγκαν, που πέρασαν καλοκαίρια στο νησί και διατυπώνουν στη συλλογή
καθαρή μουσική άποψη και

* Bossa Cuca Nova – τα κλασικά, εντελώς φρεσκαρισμένα όμως, από την
Ιπανίμα και το Ρίο Ντε Τζανέιρο. Προσοχή (σημειώνουν οι συντελεστές), ο δίσκος
περιέχει και ρυθμούς από βινύλια και η ηχογράφηση το «δείχνει». Μα αυτό
ακριβώς θέλουμε κι εμείς.