«H αγωνία μιας πιστής μουσουλμάνας»

«Νιώθω μερικές φορές πως, έπειτα από μία ή δύο γενιές, το ανεκτικό και
ανθρώπινο Ισλάμ που ήξερα θα έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Τη θέση του θα έχει
καταλάβει η εκδοχή του Οσάμα μπιν Λάντεν. Νιώθω πως, έχοντας γεννηθεί
μουσουλμάνα, πρέπει να προσπαθήσω να συντηρήσω κάτι από την ευγενέστερη
κουλτούρα που γνώριζα. Ίσως είναι πολύ αργά»…

«H αγωνία μιας πιστής μουσουλμάνας»: με αυτόν τον τίτλο δημοσιεύθηκε στην
εφημερίδα «Ιντερνάσιοναλ Χέραλντ Τρίμπιουν» το σχόλιο της Νασρίν Αζίμι,
διευθύντριας της Υπηρεσίας για την Ασία και τον Ειρηνικό του Ινστιτούτου των
Ηνωμένων Εθνών για την Κατάρτιση και την Έρευνα, που εδρεύει στη Χιροσίμα.
«Πολλοί άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο, ανάμεσά τους και μουσουλμάνοι,
απέστρεψαν σοκαρισμένοι το βλέμμα από τα MME, την ώρα που η ομηρία στο Μπεσλάν
της Βόρειας Οσετίας έφτανε στη φρικαλέα κορύφωσή της», λέει η Αζίμι. Οι κύκλοι
της βίας, συνεχίζει, καλύπτουν μεγάλα χρονικά διαστήματα – ορισμένοι από τους
σπόρους της τραγωδίας στο Μπεσλάν μπορεί να φυτεύτηκαν με την εισβολή των
σοβιετικών δυνάμεων στο Αφγανιστάν, το 1979, και με τις ωμότητες των ρωσικών
δυνάμεων στην Τσετσενία. Οι περισσότεροι εξτρεμισμοί εκδηλώνονται όταν οι
άνθρωποι δεν ξέρουν πού να στραφούν: ορισμένες «χυδαιότητες που περνούν ως
ελευθερία» σε πολλές δυτικές δημοκρατίες, μπορεί να έχουν τρομάξει
ανεπανόρθωτα πολλές μετριοπαθείς μουσουλμανικές κοινωνίες, ρίχνοντάς τις στα
χέρια δογματικών, μη κοσμικών κινημάτων. Παρ’ όλα αυτά, συνεχίζει η Αζίμι, οι
μουσουλμανικές χώρες πρέπει να αρχίσουν να αναρωτιούνται γιατί τόσα πολλά από
τα παιδιά τους επικαλούνται μια ισλαμική έμπνευση για τις δολοφονικές πράξεις
τους. Οι μουσουλμάνοι, καταλήγει, έχουν ήδη σπαταλήσει υπερβολικά πολύ καιρό
κατηγορώντας τους άλλους για τα δεινά τους…