Eθνική χωρίς έμπνευση

Σκληρές μάχες μπροστά από την εστία του Ρουστού αλλά οι Έλληνες διεθνείς δεν μπόρεσαν να πανηγυρίσουν το γκολ

Δεν έπαιξε σαν πρωταθλήτρια Ευρώπης η – χλωμή – Εθνική μας, δεν είχε τόλμη,
αποφασιστικότητα, δεν ρισκάρισε και φυσιολογικά υποχρεώθηκε σε ισοπαλία 0-0
στην πρεμιέρα της στο «Καραϊσκάκη» με αντίπαλο τους Τούρκους.

H εθνική μας ομάδα έδειξε το πρόβλημά της απέναντι σε ισοδύναμους αντιπάλους,
όταν χρειάζεται να παίξει δημιουργικό ποδόσφαιρο, να πιέσει, να κάνει
ευκαιρίες και φυσικά να πετύχει γκολ. Με μόλις έναν βαθμό σε δύο παιχνίδια
μέχρι τώρα στον προκριματικό όμιλο, το έργο του Ρεχάγκελ και των διεθνών
γίνεται ιδιαίτερα δύσκολο στη συνέχεια, αν θέλουν το καλοκαίρι του 2006 να
τους βρει αγωνιζόμενους στα γήπεδα της Γερμανίας κι όχι θεατές στην εξέδρα.

Αυτά τα στοιχεία έλειψαν από το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα, που στο
μεγαλύτερο μέρος τού αγώνα αποδύθηκε σε παιχνίδι κέντρου. Οι ατομικές εξάρσεις
ορισμένων παικτών (βλέπε Βρύζας, Σεϊταρίδης) δεν απέφεραν τα αναμενόμενα. Ο
Καραγκούνης δεν βρέθηκε σε καλή βραδιά κι έτσι όσοι περίμεναν ορισμένες καλές
μπαλιές προς την επίθεση, αλλά και σουτ που θα απειλήσουν την εστία του
Ρουστού, δεν τα είδαν.

Σίγουρα το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα χρειάζεται διορθωτικές κινήσεις.
Για τον Ότο Ρεχάγκελ – που χθες άργησε χαρακτηριστικά να κάνει κινήσεις
τέτοιες ώστε να βοηθήσει την ομάδα – υπάρχει ένας μήνας μέχρι το επόμενο
παιχνίδι στην Ουκρανία και ασφαλώς θα πρέπει να αναθεωρήσει κάποιες από τις
ιδέες του.

ΛΕΙΠΟΥΝ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ

Ζήσης Βρύζας. Πάλεψε, απασχόλησε τους αμυντικούς της Τουρκίας αλλά δεν κατάφερε να πανηγυρίσει το γκολ

Όπως και στην Αλβανία, φάνηκε πεντακάθαρα πως από αρκετούς παίκτες, όπως ο
Χαριστέας, ο Τσιάρτας, ο Γιαννακόπουλος, λείπουν τα παιχνίδια και η αγωνιστική
τους ετοιμότητα είναι μέτρια αυτή την περίοδο.

Όσο για την Τουρκία; Με πρέσινγκ σε όλους τους χώρους δεν άφησε πολλά
περιθώρια στους διεθνείς μας. Οι γείτονες έδειξαν δυνατοί στη μεσαία γραμμή
και την επίθεση, αλλά με χτυπητές αδυναμίες στην άμυνα.

Ασύνδετη παρουσιάστηκε η εθνική μας ομάδα στο πρώτο ημίχρονο. Οι διεθνείς
ήθελαν αλλά το παιχνίδι δεν τους βγήκε, αν και κάλλιστα θα μπορούσαν να έχουν
σημειώσει ένα γκολ. H ελληνική ομάδα, που για πρώτη φορά αγωνίστηκε μπροστά σε
τόσο πολυπληθές και ιδιαίτερα εκδηλωτικό κοινό, ήταν αγχωμένη. Τα λάθη στις
μεταβιβάσεις ήταν αρκετά, ενώ οι αποστάσεις που υπήρχαν μεταξύ των γραμμών, σε
συνδυασμό με το ασφυκτικό πρέσινγκ των Τούρκων στη μεσαία γραμμή, δεν
επέτρεψαν στο αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα να αναπτυχθεί. Και ας μην
ξεχνάμε πως η Εθνική δεν έχει μάθει να παίζει παραγωγικό ποδόσφαιρο και
δυσκολεύεται απέναντι σε ισοδύναμους αντιπάλους που μαρκάρουν δυνατά σε όλο το
γήπεδο.

Ο Ρεχάγκελ, αν και δεν έκανε την έκπληξη στους 11 που παρέταξε στο γήπεδο, την
επιφύλαξε στα αγωνιστικά πλάνα: Έτσι, ο Μπασινάς τοποθετήθηκε στο κέντρο της
άμυνας, με στόχο όχι απλώς να καλύπτει τα κενά, αλλά και να προσπαθεί με
μακρινές μπαλιές να αξιοποιεί στην επίθεση τον Βρύζα (στο α’ μέρος ήταν καλός)
και τον Χαριστέα (για δεύτερο συνεχόμενο παιχνίδι έδειξε πως δεν διανύει
περίοδο φόρμας). Οι Σεϊταρίδης (δεξιά) και Φύσσας (αριστερά) είχαν εντολές να
προωθούνται βοηθώντας άμυνα και επίθεση, κάτι που έκαναν, ενώ για μία ακόμη
φορά ο Κατσουράνης, πιο προωθημένος αυτή τη φορά, χωρίς να κάνει το λάθος, δεν
είχε εμπιστοσύνη στον εαυτό του και τις κινήσεις του.

Οι Τούρκοι με κλειστή άμυνα προσπάθησαν να αιφνιδιάσουν με ξαφνικές
αντεπιθέσεις, όμως μια φορά ο Νικοπολίδης (25′) απέκρουσε υπέροχα σουτ του
Νιχάντ και μια ο Μπασινάς (με τη βοήθεια του οριζόντιου δοκαριού) στο 37′
έσωσαν την ελληνική εστία.

Στο αντίποδα, ο Τσετίν έσωσε την εστία των Τούρκων στο 16′ διώχνοντας την
μπάλα ένα μέτρο πριν περάσει τη γραμμή σε πλασέ του Γιαννακόπουλου, ο ίδιος
παίκτης έσωσε στο 38′ σε προσπάθεια του Βρύζα, ενώ από ωραία ενέργεια του
τελευταίου και παράλληλη σέντρα στο 42′ ο Χαριστέας δεν πρόλαβε την μπάλα στη
μικρή περιοχή. Ο διαιτητής ακύρωσε, ορθώς, γκολ του Χαριστέα για φάουλ του
Γιαννακόπουλου, επί του Ρουστού.

Στην επανάληψη οι γραμμές της Εθνικής λειτούργησαν καλύτερα, υπήρξε κάποια
βελτίωση στη συνολική απόδοση της ομάδας, χωρίς όμως σε καμία περίπτωση να
φθάσει τα επίπεδα του Euro. Είναι χαρακτηριστικό πως παρά το γεγονός ότι και
οι 22 παίκτες έδειξαν δύναμη, πάθος και αγωνιστικότητα, εν τούτοις οι
ευκαιρίες που δημιουργήθηκαν μπροστά στις δύο εστίες ήταν ελάχιστες.

ΦΟΒΗΘΗΚΕ

Στέλιος Γιαννακόπουλος. Στο τετ α τετ με τον Ρουστού έχασε τη μάχη

Ο Ότο Ρεχάγκελ φοβήθηκε το παιχνίδι. Έκανε τις αλλαγές σχετικά αργά, σε σημείο
που το παιχνίδι έδειχνε να έχει κριθεί στην ισοπαλία. Ο Γερμανός θα μπορούσε
να κάνει διορθωτικές κινήσεις στις αρχές της επανάληψης. Όταν ο κόσμος
«έσπρωχνε» την Εθνική με τις ιαχές του και οι παίκτες είχαν αρκετή δύναμη στο
παιχνίδι τους. Στο άκουσμα του ονόματος του διαιτητή, του Φρισκ από τη
Σουηδία, όλοι θυμήθηκαν το ματς της Εθνικής μας με την Γαλλία, στο Ευρωπαϊκό
Πρωτάθλημα. Όμως ο Σουηδός δεν φάνηκε αντάξιος της εκτίμησης των Ελλήνων
φιλάθλων, κάνοντας αρκετές λάθος υποδείξεις εις βάρος της Εθνικής μας. Όσο για
τη φάση των τελευταίων λεπτών με τον Κατσουράνη και τον Σερχάν, ο Φρισκ ήταν
κοντά και δεν είδε πέναλτι. Και για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους,
μόνο… Ελληνες διαιτητές δίνουν τέτοια πέναλτι.

ΚΙΤΡΙΝΕΣ: Οκάν, Χαριστέας, Εμρέ,

ΔΙΑΙΤΗΤΗΣ: Αντρές Φρισκ, Σουηδία.

ΕΛΛΑΔΑ: Νικοπολίδης, Σεϊταρίδης, Φύσσας (80′ Παπαδόπουλος), Μπασινάς,
Κατσουράνης, Καψής, Ζαγοράκης, Καραγκούνης, Γιαννακόπουλος (80′ Τσιάρτας),
Βρύζας, Χαριστέας.

ΤΟΥΡΚΙΑ: Ρουστού, Τορομάν, Ντενίζ, Τσετίν, Εμρέ, Ουμίτ, Οκάν (73′
Χουσεΐν), Καραντενίζ, Νιχάτ (90+ Σερχάτ), Φατίχ (90′ Αλντιτόπ), Σερχάν.