Kατακραυγή εναντίον Πούτιν

Ακόμα και τα τρένα που περνούσαν χθες δίπλα από το κοιμητήριο του Μπεσλάν
σταματούσαν για λίγο και σφύριζαν, τιμώντας τούς εκατοντάδες νεκρούς. Μονάχα
ένα άλλο συναίσθημα συναγωνιζόταν τον πόνο: ο θυμός. Θυμός για τον χειρισμό
της κρίσης, θυμός για τον τρόπο κάλυψης της κρίσης, θυμός για τις μισές
αλήθειες, θυμός.

Ανείπωτος πόνος. Περίπου 120 κηδείες ήταν προγραμματισμένες για χθες στο Μπεσλάν. Έπονται κι άλλες

Περίπου 120 κηδείες ήταν προγραμματισμένες για χθες στο Μπεσλάν. Έπονται κι
άλλες. Επισήμως, οι νεκροί είναι αυτή τη στιγμή 335, οι 156 από αυτούς παιδιά.
Περισσότεροι από 400 άνθρωποι εξακολουθούν να νοσηλεύονται, 214 από αυτούς
παιδιά. Περίπου 100 άνθρωποι εξακολουθούν να αγνοούνται. Οι ελπίδες των
συγγενών τους επενδύονται πλέον μόνο στους λιγοστούς βαριά τραυματίες που
μεταφέρθηκαν εξαρχής στη Μόσχα και στο Ροστόφ. Στο Μπεσλάν μετέβη χθες
υψηλόβαθμη κυβερνητική αντιπροσωπεία – ο δήμαρχος της Μόσχας, ο πρόεδρος του
ρωσικού κοινοβουλίου… Στάθηκαν πάνω σε μια εξέδρα και απευθύνθηκαν στους
κατοίκους μέσω μεγαφώνων. Μια γυναίκα πλησίασε και τους φώναξε οργισμένη να
κλείσουν τα μεγάφωνα, να φύγουν. Απομακρύνθηκε γρήγορα από μια ομάδα ανδρών.

Τα ψέματα

Οι φωνές που στηλιτεύουν τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπισε η κυβέρνηση
Πούτιν την τραγωδία ολοένα και δυναμώνουν. Οι αναλυτές επισημαίνουν πως οι
ρωσικές δυνάμεις ασφαλείας χειρίστηκαν την Παρασκευή τουλάχιστον αδέξια την
όλη υπόθεση καθώς δεν υπήρχε κανείς επικεφαλής και, όταν σήμανε με δύο
εκρήξεις η αρχή του τέλους, οι ειδικές δυνάμεις ακόμα συζητούσαν πώς θα
προσέγγιζαν το σχολείο με τους τρομοκράτες και τους ομήρους. H κατακραυγή,
ωστόσο, δεν αφορά μόνο αυτό το σημείο. Αφορά και τα αρχικά ψέματα για τον
αριθμό των ομήρων – 350 έλεγαν, κι αυτοί ξεπερνούσαν τους 1.200 -, την άκαμπτη
στάση του Πούτιν, την «αυτοκριτική» που έκανε ρίχνοντας τις ευθύνες σε άλλους,
αλλά και τον τρόπο κάλυψης του εφιάλτη από τα κρατικά μέσα ενημέρωσης.

H εφημερίδα «Ιζβέστια» έκανε λόγο για «εθνική ντροπή»: «Ενόσω το CNN μετέδιδε
απευθείας την εξέλιξη της επιχείρησης, ο ραδιοσταθμός Ηχώ της Μόσχας διάβαζε
πληροφορίες των ρωσικών πρακτορείων ειδήσεων και τα δύο κύρια κανάλια της
δημόσιας τηλεόρασης έδειχναν αντιστοίχως μια εκπομπή και μια ταινία
περιπέτειας… Οι δημοσιογράφοι δέχθηκαν να παίξουν σύμφωνα με τους κανόνες
που επέβαλε η εξουσία και αμέλησαν το συμφέρον της κοινωνίας. Δεν είναι εθνική
ντροπή για τους Ρώσους δημοσιογράφους να μην έχουν τη δυνατότητα να δείξουν
αυτό που συμβαίνει, την ώρα που οι Δυτικοί συνάδελφοί τους το κάνουν;». Ακόμα
και η κρατική τηλεόραση «τόλμησε» χθες να ψιθυρίσει μερικές επικρίσεις για
τους κυβερνητικούς χειρισμούς – αν και οι επικρίσεις αυτές μάλλον είχαν τη
συγκατάθεση του Πούτιν. H φιλελεύθερη Ιρίνα Χακάμαντα και ο εθνικιστής Σεργκέι
Γκλάζιεφ απαίτησαν την ανεξάρτητη διερεύνηση της όλης υπόθεσης.

H δικαίωση

Τελευταίο αντίο. Οι σταγόνες της βροχής γίνονταν ένα με τα δάκρυα πάνω από τους τάφους. Δίπλα, εκσκαφείς άνοιγαν νέους τάφους

Οι αναλυτές, πάντως, που προέβλεπαν πως την επαύριον της τραγωδίας το ρωσικό
κράτος θα επιχειρούσε να εντείνει τον έλεγχό του επί της κοινωνίας και των
μέσων ενημέρωσης, έχουν ήδη αρχίσει να δικαιώνονται: έτσι τουλάχιστον εξηγούν
οι ίδιοι τον εξαναγκασμό σε παραίτηση του αρχισυντάκτη της εφημερίδας
«Ιζβέστια», Ραφ Σακίροφ, «λόγω διαφωνιών με την ιδιοκτησία της εφημερίδας»,
τον εκδοτικό όμιλο Profmedia, που εκτίμησε ότι η κάλυψη της ομηρείας στο
Μπεσλάν έγινε από την εφημερίδα «με πολύ αρνητικό και σοκαριστικό ως προς το
φωτογραφικό υλικό που χρησιμοποιήθηκε τρόπο». Επικεφαλής της Profmedia είναι ο
επιχειρηματίας Βλαντίμιρ Ποτάνιν, ο οποίος γενικώς προτιμά να μην «εκνευρίζει»
το Κρεμλίνο.

Γιατί επέλεξαν το Μπεσλάν

Γιατί άραγε επέλεξαν οι τρομοκράτες το Μπεσλάν και όχι κάποια άλλη
πόλη; Ίσως διότι μια πόλη 30.000 κατοίκων, η οποία μάλιστα βρίσκεται κοντά στο
κύριο αεροδρόμιο της περιοχής και πάνω σε μια σιδηροδρομική γραμμή, είναι
αρκετά μεγάλη ώστε να είναι βαρύς ο απολογισμός, αλλά και αρκετά μικρή ώστε να
μην έχει ισχυρή αστυνομική παρουσία. Τελικά, ίσως το μόνο πράγμα το οποίο δεν
είχαν λάβει υπόψη τους οι «σχεδιαστές», να ήταν η ανθρώπινη ψυχολογία. Ο Ουμάρ
Σικόγιεφ, πάντως, ο δικηγόρος του Τσετσένου συλληφθέντος Νουρ-Πασί Κουλάγιεφ,
υποστηρίζει πως ο επικεφαλής δεν είχε εξηγήσει στους υπολοίπους ποια ήταν η
αποστολή τους και πως μετά την κατάληψη του σχολείου κάποιοι αντέδρασαν
έντονα, θεωρώντας απαράδεκτη την ομηρεία παιδιών. Σύμφωνα πάντα με τον
Σικόγιεφ, ο επικεφαλής εκτέλεσε τους διαφωνούντες κι έπειτα πυροδότησε με
τηλεχειριστήριο τις ζώνες με τα εκρηκτικά δύο γυναικών, έτσι ώστε «να
αποκαταστήσει την τάξη».