«Mήπως είδατε το παιδί μου;…»

Θρήνος και οργή. Μια ολόκληρη πόλη παραδομένη στον πόνο για τα εκατοντάδες
παιδιά της που μόλις άρχισε να θάβει. Απόγνωση, χαμηλωμένα βλέμματα και η
κραυγή μιας 30χρονης μάνας: «Γιατί, γιατί, γιατί άφησαν να συμβεί κάτι τέτοιο;
Και γιατί δεν μας λέει κανείς την αλήθεια;».

H οδύνη. Δύο αδελφές, η μία 12 ετών η άλλη 13. Το πρωί της Τετάρτης φόρεσαν τα καλά τους και ξεκίνησαν μαζί για το σχολείο. H μητέρα τους δεν ήξερε ότι τις αποχαιρετούσε για τελευταία φορά…

Τα γοερά αναφιλητά ηχούσαν χθες στα σπίτια και στις αυλές του Μπεσλάν, στα
νοσοκομεία και στα νεκροτομεία, στο χωράφι πλάι στο κοιμητήριο όπου άρχισαν να
θάβονται οι νεκροί, και έφτανε, όπως έλεγαν κάποιοι, χιλιόμετρα μακριά. Σε
αυτήν την πόλη των 30.000 κατοίκων δεν υπάρχει οικογένεια που να μη θρηνεί.
Και όσες απομένουν αναζητούν εναγωνίως κάποιον δικό τους άνθρωπο που
εξακολουθεί να αγνοείται, έχοντας χάσει ωστόσο ουσιαστικά κάθε ελπίδα. Δύο
ημέρες αφότου έληξε με τον αιματηρό τρόπο που κανείς πλέον δεν μπορεί να
ξεχάσει η ομηρεία περίπου 1.200 ανθρώπων στο σχολείο της πόλης, ελάχιστα
ερωτήματα έχουν απαντηθεί. Οι νεκροί, λένε οι Αρχές, ξεπερνούν τους 350, όμως
μόνο 207 από αυτούς είχαν έως χθες αναγνωριστεί. Οι τραυματίες, λένε οι Αρχές,
ήταν αρχικά 700 και χθες παρέμεναν στο νοσοκομείο 386 – οι μισοί περίπου από
αυτούς παιδιά. Όμως 180 άνθρωποι εξακολουθούσαν να αγνοούνται. Οι φήμες ήθελαν
τον αριθμό των νεκρών να αυξάνεται κι άλλο.

Ανοιχτά φέρετρα

Οι μπουλντόζες δεν σταματούσαν να ανοίγουν καινούργιους τάφους. Οι κηδείες θα
κρατήσουν μέρες, άλλωστε πρώτα πρέπει να κηδευτούν οι νεκροί σύμφωνα με την
παράδοση, και έπειτα είναι τόσοι πολλοί. Την ώρα που κάποιοι έσκυβαν επάνω από
ανοιχτά φέρετρα, άλλες μητέρες έδειχναν με αγωνία σε όποιον συναντούσαν
φωτογραφίες των παιδιών τους – «μήπως το έχετε δει;…». Ορισμένες, πιο
δυνατές, βρήκαν το κουράγιο να επισκεφθούν το γυμναστήριο του μοιραίου
σχολείου, να αφήσουν στον μαρτυρικό αυτό τόπο λίγα λουλούδια. Ο πρόεδρος της
Βόρειας Οσετίας Αλεξάντρ Τζακοχόφ ικέτευσε τη συγγνώμη τους «που δεν κατάφερε
να προστατεύσει παιδιά, δασκάλους και γονείς». Ο τοπικός υπουργός Εσωτερικών
προσέφερε την παραίτησή του – δεν έγινε δεκτή. Μερικά λόγια συμπόνιας τούς
πρόσφερε και ο Βλαντίμιρ Πούτιν. Επισκέφθηκε μάλιστα και την περιοχή για πολύ
λίγο, έτσι για να φανεί έλεγαν χθες οι κάτοικοι που δεν πιστεύουν πια τίποτα,
πέραν του ότι ουδείς τούς προστάτευσε από αυτόν τον ανείπωτο πόνο.

Οι τρομοκράτες παρίσταναν τους εργάτες

Το χάδι. «Μαμά, ζήσαμε…»

«Ο αδελφός μου μας είπε πως όταν τους μετέφεραν στο γυμναστήριο, οι
τρομοκράτες υποχρέωσαν τους ενηλίκους να σκάψουν το πάτωμα. Εκεί είχαν
κρυμμένα πολλά πολεμοφόδια»… Είναι μόνο μία από τις μαρτυρίες που
υποδηλώνουν ότι οι εξτρεμιστές είχαν προσχεδιάσει την όλη επιχείρηση στο
Μπεσλάν εβδομάδες πριν – αλλά και ότι είχαν βοήθεια από ντόπιους, πιθανώς μέσα
από την αστυνομία.

Δωροδόκησαν την αστυνομία

Όπως δήλωσε η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ασφάλειας (FSB) στη Βόρεια Οσετία, οι
Τσετσένοι είχαν εκμεταλλευτεί τις καλοκαιρινές διακοπές των μαθητών, αλλά και
τις εργασίες ανακαίνισης που πραγματοποιήθηκαν στη διάρκεια του θέρους στο
σχολείο προκειμένου να κρύψουν τα περισσότερα από τα εκρηκτικά που
χρησιμοποίησαν αργότερα για να ναρκοθετήσουν το κτίριο.

Λέγεται πως η διευθύντρια του σχολείου είχε υπερηφανευτεί πως κατάφερε να βρει
για τις εργασίες «το πιο φτηνό συνεργείο». Φαίνεται πως κάποιοι τουλάχιστον
από τους εργάτες είχαν άλλους σκοπούς. Πώς όμως κατάφεραν τόσο εύκολα 32-35
μαχητές, οπλισμένοι με Καλάσνικοφ και εκτοξευτήρες ρουκετών, να διασχίσουν τα
σύνορα με την Τσετσενία και την Ινγκουσετία;

Την απάντηση ίσως να τη δίνει η Ζαλίνα Μισικόβα, η οποία κρατούνταν όμηρος
μαζί με τους δύο γιους της: «Ένας από τους τρομοκράτες καυχήθηκε για το πώς
κατάφεραν να ανοίξουν δρόμο προς την πόλη λαδώνοντας, δωροδοκώντας την τοπική
αστυνομία για να περάσουν χωρίς τους κανονικούς ελέγχους».

Τουλάχιστον έναν συνεργό, όμως, φαίνεται πως είχαν οι εξτρεμιστές και έξω
ακριβώς από το σχολείο: η FSB κρατεί έναν άνδρα που βαρύνεται με υποψίες ότι
τους ενημέρωνε μέσω κινητού τηλεφώνου για τις κινήσεις των δυνάμεων ασφαλείας.