«Eπτάψυχος» ο Πούτιν

Σε κάποια άλλη χώρα, η καρέκλα του προέδρου θα έτριζε ήδη επικίνδυνα. Οι
επικρίσεις για τους χειρισμούς του, αλλά και τις επικίνδυνες συνέπειες τούτων,
θα ήταν εξοντωτικές. Στη Ρωσία όμως, όχι.

Οι περισσότεροι Ρώσοι θα αναζητήσουν για μια ακόμα φορά στον Πούτιν τον «πατερούλη» που κάνει ό,τι μπορεί προκειμένου να τους προστατεύσει

Ακόμα και αν η κρίση έχει τη χειρότερη δυνατή κατάληξη, έλεγαν χθες οι
αναλυτές, ο Πούτιν θα διατηρήσει το παρωνύμιο «τεφλόν»…

Από τους ηγέτες ολόκληρου του κόσμου, μόνον ο Ρώσος πρόεδρος και ο Βρετανός
πρωθυπουργός έχουν καταφέρει τα διεθνή μέσα να τους χαρίσουν το συγκεκριμένο
παρατσούκλι. Και αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο.

Ο Πούτιν έχει ήδη επιζήσει μιας σειράς καταστροφών και τραγωδιών. Όταν σε ένα
πυρηνοκίνητο υποβρύχιο, που αποτελούσε το καμάρι του ρωσικού στόλου,
σημειώθηκε έκρηξη και βυθίστηκε στη Θάλασσα Μπάρεντς, πριν από τέσσερα χρόνια,
επικρίθηκε ευρέως για την αργή και μάλλον διστακτική δημόσια αντίδρασή του –
ανένηψε ωστόσο γρήγορα.

Πιέσεις

Επικρίσεις έχουν πυροδοτήσει και οι επιμελείς προσπάθειες του Κρεμλίνου να
φιμώσει τους ανεξάρτητους τηλεοπτικούς σταθμούς, όπως και οι πιέσεις που ασκεί
τελευταία στην πετρελαϊκή εταιρεία Γιούκος – οι επενδυτές, ωστόσο,
εξακολουθούν να ενδιαφέρονται για τις αγορές της Ρωσίας και ο Πούτιν
εξακολουθεί να διατηρεί καλές σχέσεις με τους Δυτικούς ηγέτες.

Μέχρι πριν από δύο ημέρες, το πιο δύσκολο περιστατικό που είχε κληθεί να
αντιμετωπίσει ο πρόεδρος της Ρωσίας ήταν η ομηρεία 700 ανθρώπων από Τσετσένους
αντάρτες σε ένα θέατρο της Μόσχας. Όλοι θυμόμαστε πώς είχε λήξει αυτή η
ιστορία. Ακόμα δεν γνωρίζουμε τη σύσταση του αερίου που χρησιμοποιήθηκε κατά
την εισβολή της αστυνομίας, σκοτώνοντας 41 αντάρτες και τους περισσότερους από
τους συνολικά 129 ομήρους που έπεσαν νεκροί. Είχαν ακουστεί και τότε
επικρίσεις. Ο Πούτιν τις απέκρουσε με μια ασυνήθιστη μεν, έξυπνη όμως κίνηση
για Ρώσο ηγέτη: βγήκε στην τηλεόραση και είπε απλώς: «Συγχωρέστε μας».

Προειδοποιήσεις

Οι αναλυτές προειδοποιούσαν χθες πως κάθε νεκρό παιδί στο σχολείο τού Μπέσλαν
θα δυναμώνει ακόμα περισσότερο τη «φωτιά» που καίει στον Καύκασο.
Προειδοποιούσαν και για τον κίνδυνο ενός νέου πολέμου: οι δράστες επέλεξαν
καλά τον στόχο τους. Από τις αρχές του 1990 και τη διαμάχη που είχε τότε με τη
γειτονική Ινγκουσετία, η Βόρεια Οσετία είχε κρατηθεί μακριά από τη βία. Όπως
επεσήμανε ωστόσο ο Αλεξέι Μαλασένκο, αναλυτής στο Ίδρυμα Κάρνετζι για τη
Διεθνή Ειρήνη της Μόσχας, «αυτά είναι παιδιά της Οσετίας. H αντίδραση των
ντόπιων μπορεί να αποδειχθεί εξαιρετικά επικίνδυνη. Μπορεί να ζούμε τις
παραμονές ενός νέου πολέμου».

Και εν τούτοις, σύμφωνα με την εκτίμηση του Γιούρι Κοργκόνιουκ από το πολιτικό
ινστιτούτο INDEM, αλλά και της πλειονότητας των ειδικών, «αν όλα αυτά
επηρεάσουν με κάποιον τρόπο τη δημοτικότητα του Πούτιν, τότε θα την επηρεάσουν
θετικά. Θα εμφανιστεί με δυο-τρεις στρατηγούς, θα πει μερικές σκληρές φράσεις,
όπως εκείνο το περίφημο “θα τους σκίσω”, και όλα αυτά θα εκληφθούν πολύ
θετικά». Στην κλασική ρωσική ερώτηση «ποιος φταίει;», οι περισσότεροι Ρώσοι –
που θα έχουν δει, σημειωτέον, στις τηλεοράσεις μόνον όσα θέλει το Κρεμλίνο να
δουν – θα «δείξουν» για ακόμα μία φορά τους Τσετσένους αντάρτες και θα
αναζητήσουν για μια ακόμα φορά στον Πούτιν τον «πατερούλη» που κάνει ό,τι
μπορεί προκειμένου να τους προστατεύσει.

Άρνηση

Όπως επεσήμανε ο Κοργκούνιουκ, «η ρωσική γνώμη εξακολουθεί να βρίσκεται στο
ψυχολογικό στάδιο της άρνησης. Ούτως ή άλλως, ελάχιστοι πιστεύουν ότι το
πρόβλημα της Τσετσενίας μπορεί να λυθεί». Όσο για τους ηγέτες της Δύσης – ο
Πούτιν δεν έχει κανέναν λόγο να ανησυχεί μήπως του γυρίσουν την πλάτη. H Δύση
χρειάζεται την υποστήριξη της Μόσχας για το Ιράκ και η Ρωσία αποκτά ολοένα και
μεγαλύτερη σημασία ως πηγή πετρελαίου.