Οι «μαύρες χήρες» στάζουν αίμα

«Μαύρες χήρες». Πιόνια στα χέρια των Τσετσένων τρομοκρατών. Οι αρχηγοί του
αντάρτικου τούς αναθέτουν τις πιο επικίνδυνες αποστολές. Και αυτές τις
εκτελούν πρόθυμα, για να πάρουν πίσω το αίμα των συζύγων τους που σκοτώθηκαν
στον πόλεμο με τους Ρώσους.

Οι αρχηγοί των ανταρτών εκμεταλλεύονται τον θάνατο που κάθε τόσο χτυπάει την
πόρτα των Τσετσένων γυναικών. Ο χαμός ενός συζύγου στον πόλεμο με τους Ρώσους
μπορεί να γίνει φονικό όπλο – ζωηρή επιθυμία για εκδίκηση. Οι Τσετσένοι
οπλαρχηγοί εκμεταλλεύονται αυτή την ψυχολογική πίεση. Βάζουν αυτές τις
γυναίκες που έχουν χάσει αγαπημένα τους πρόσωπα να ζουν μαζί, κρατώντας τις
μακριά από τους Ρώσους πράκτορες. Ύστερα τους φορούν μια ζώνη γεμάτη εκρηκτικά
και τις στέλνουν στον θάνατο. Είναι οι «σαχίντκι», οι «μαύρες χήρες» της
Τσετσενίας.

Στο θέατρο της Μόσχας

Όπως η Φατίμα και η Μιλάνα, δύο αδελφές που έχασαν τη ζωή τους πριν από δύο
χρόνια στην επίθεση στο θέατρο της Μόσχας. Ήταν αδελφές και φιλενάδες οι
τέσσερις «καμικάζι» που θεωρήθηκαν ύποπτες για τις βομβιστικές επιθέσεις στα
δύο Τουπόλεφ και στο μετρό της Μόσχας. Μία από αυτές παραμένει ασύλληπτη και η
ρωσική αστυνομία φοβάται μήπως ετοιμάζει νέα αιματοχυσία. Άλλες «μαύρες
χήρες», γράφει ο απεσταλμένος της «Κοριέρε ντέλα Σέρα», «βρίσκονται μέσα στο
σχολείο του Μπεσλάν, ανακατεμένες με τους μικρούς μαθητές και τους άλλους
ομήρους, περιμένοντας διαταγές».

Οι «μαύρες χήρες» υποστηρίζουν ότι παίρνουν τους εχθρούς τους μαζί τους στον
θάνατο για να εκδικηθούν τους πατεράδες τους, τους συζύγους τους και τους
αδελφούς τους που έχουν σκοτωθεί από τα ρωσικά στρατεύματα. Ή για να
εξαγνιστούν ύστερα από έναν βιασμό από τους στρατιώτες. Πάντως η ρωσική πλευρά
μιλάει για «πλύση εγκεφάλου», για φάρμακα που τους χορηγούνται πριν από κάθε
αποστολή, για αναγκαστική στρατολόγηση.

Ο «ιερός πόλεμος»

H Ζαρέμα, μια άλλη βομβίστρια, εξηγεί σε ρωσική εφημερίδα πώς κατέληξε στον
κύκλο του μίσους. Ο πατέρας της ήταν «μουτζαχεντίν», όπως και ο σύζυγός της.
Σκοτώθηκαν και οι δύο, ενώ τα ρωσικά στρατεύματα δεν άφησαν πέτρα στην πέτρα
στο σπίτι τους. H γυναίκα δεν είχε πια πού να μείνει με τον μικρό γιο της, δεν
είχε βοήθεια από πουθενά. Πήγε να ζήσει με μια θεία της. Όμως, η μοίρα της
ήταν ήδη προδιαγεγραμμένη. «Τότε κατάλαβα ότι έπρεπε να γίνω μάρτυρας» λέει. H
Ζαρέμα «υιοθετείται» από τους αντάρτες. Την εμπιστεύονται σε μια θρησκευόμενη
οικογένεια που της διδάσκει τα πάντα γύρω από τον «ιερό πόλεμο». Και την
ουαχαμπιτική εκδοχή του Ισλάμ, την πιο ακραία, η οποία χρηματοδοτείται με τα
πετροδολάρια της Σαουδικής Αραβίας. Όλα αυτά θα τη βοηθήσουν να προετοιμαστεί
για εκείνο που την περιμένει. Οι Τσετσένοι στέλνουν τη γυναίκα αεροπορικώς στη
Μόσχα, όπου την περιμένει ένας «σύνδεσμος», με το κωδικό όνομα Λιούμπα. Αυτή
θα τη φιλοξενήσει, μέχρι την τρομοκρατική επίθεση.

Όμως, η νεαρή γυναίκα δεν τα καταφέρνει να ολοκληρώσει την αποστολή της. Στην
αρχή θα υποστηρίξει ότι ο εκρηκτικός μηχανισμός της βόμβας δεν λειτούργησε
σωστά. Μα ύστερα, μπροστά στους άνδρες των ρωσικών ειδικών δυνάμεων που την
είχαν συλλάβει, θα εκμυστηρευθεί την αλήθεια: «Δεν μπορούσα να κάνω αυτή τη
σφαγή. H Μόσχα είναι ένας πολύ όμορφος τόπος».

Από τις «μαύρες χήρες» που βρίσκονται τώρα κλεισμένες με τους μικρούς μαθητές
μέσα στο σχολείο του Μπεσλάν, υπάρχει άραγε έστω μία που να σκέφτεται σαν τη
Ζαρέμα;

Αποστολή εκτός… έδρας για την ομάδα Άλφα

Για τους Ρώσους, είναι η αρχή όλων. Για τους τρομοκράτες, είναι η αρχή
του τέλους. H ομάδα Άλφα, η ελίτ των μυστικών υπηρεσιών της Μόσχας, είναι μία
από τις πιο γνωστές αντιτρομοκρατικές μονάδες του κόσμου, εφάμιλλη της
βρετανικής SAS και της αμερικανικής Delta Force. H παρουσία της σημάδεψε τις
πιο σοβαρές κρίσεις των δύο τελευταίων δεκαετιών. Γνώρισε στιγμές δόξας, αλλά
και στιγμές παρακμής.

Δημιούργημα της KGB το 1974, όταν ένα κύμα τρομοκρατικών επιθέσεων συγκλόνιζε
την Ευρώπη, η ομάδα Άλφα στήθηκε πάνω στα πρότυπα των αντίστοιχων
αγγλοαμερικανικών μονάδων και της ισραηλινής Μοσάντ.

Το αποκορύφωμα της δόξας της ήρθε τον Αύγουστο του 1991, όταν η ομάδα Άλφα
αρνήθηκε τις διαταγές των πραξικοπηματιών να επιτεθεί στο Κοινοβούλιο όπου
πολιορκούνταν οι βουλευτές και ο Μπορίς Γιέλτσιν. Το ίδιο σενάριο, με
αντιστροφή των ρόλων, επαναλήφθηκε το 1993, όταν ο Γιέλτσιν διέταξε την ομάδα
Άλφα να βγάλει μέσα από το Κοινοβούλιο τους εξεγερμένους βουλευτές.

Τότε, πάλι, οι άνδρες της ομάδας Άλφα δίστασαν, αλλά ο Γιέλτσιν τούς απείλησε:
αν δεν υπάκουαν, οι συνέπειες θα ήταν σοβαρότατες. Έσκυψαν το κεφάλι. Και οι
νεκροί υπήρξαν εκατοντάδες.

Πάντως, ύστερα από εκείνο το επεισόδιο, το Κρεμλίνο του Γιέλτσιν έχασε την
εμπιστοσύνη του στην ομάδα Άλφα, που κατατεμαχίστηκε σε πολλές μονάδες μακριά
από την πρωτεύουσα. Όμως, κατόπιν ήρθαν οι Τσετσένοι και ο Πούτιν. Χάρη σε
αυτούς, η ομάδα Άλφα κατάφερε να ανακτήσει την εμπιστοσύνη του Κρεμλίνου. Και
το 1995 έλαβε μέρος στην πολιορκία του νοσοκομείου του Μπουντιόνοφσκ, όπου μια
ομάδα Τσετσένων τρομοκρατών κρατούσε ως ομήρους εκατοντάδες ανθρώπους – όπως
τώρα, οι ίδιοι τρομοκράτες, στο σχολείο της Βόρειας Οσετίας.