ΣE ΠPΩTO ENIKO Ο κόσμος που θα θέλαμε…

Τι δεκαπενθήμερο κι αυτό! Από εκείνα που θέλεις να ζήσεις ξανά και ξανά… Να
μην μπορείς να αποφασίσεις τι να πρωτοδείς, τι να πρωτοπαρακολουθήσεις. Όλες
οι δουλειές να μένουν στη μέση, να παραπέμπονται σε… Σεπτέμβρη μεριά. Τα
απολύτως απαραίτητα να γίνονται γρήγορα και με το… ένα αυτί, ή μάτι, στo
ΟΑΚΑ, στην Αρχαία Ολυμπία ή στο «αφρώδες» σκηνικό του Ελληνικού.

Να, εκεί που ξεκινούσα να πάω στο άλλο δωμάτιο, να γράψω, να βγω, να
τηλεφωνήσω, νά ‘σου και οι ενθουσιώδεις φωνές, ο Εθνικός Ύμνος, τα «ολέ», το
κρεσέντο του εκφωνητή γεμάτο αγωνία, να με ξαναγυρνούν πίσω, κοντά στα στάδια,
μέσα στο πανηγύρι… Να θυμώνω απίστευτα όταν έχανα κάποιες από τις μαγικές
στιγμές, ελληνικές ή ξένες: Δεν πρόλαβα τα δέκα χιλιόμετρα του μυθικού Αιθίοπα
Γκεμπρέ Σελασιέ; Πώς μού ξέφυγε η αναμέτρηση της χρονιάς Φελπς – Θορπ; Δεν
χάρηκα «λάιβ» το παιδικό χαμόγελο του αγαπημένου μου Πύρρου; Δεν έζησα τον
αγώνα της τραυματισμένης Λένας ή του «μπανταρισμένου» Γάλλου ξιφομάχου;

Οι φίλοι να τηλεφωνούν επί ματαίω από τα νησιά, οι καλοκαιρινές έξοδοι να
αναβάλλονται, τα επαγγελματικά ραντεβού να στριμώχνονται κάπου ενδιάμεσα! Και
το βράδυ αργά, να «ρουφάω» με την ησυχία μου μέχρι τα χαράματα όλα τα
αγωνίσματα της περασμένης ημέρας και να αποκοιμιέμαι συχνά εκεί – σύμπτωμα που
είχα να παρουσιάσω από την… παιδική ηλικία!

«Πετάχτηκα» και στην ποδηλατοδρομία δρόμου, που γινόταν κοντά μου. «Για δέκα
λεπτά», είπα στον εαυτό μου και έμεινα δύο ώρες! Να προσπαθώ να μαντέψω τις
εθνικότητες των θεατών από τα καπελάκια, να χαζεύω τα αυτοσχέδια χάπενινγκ, να
χορεύω στον ρυθμό της μουσικής, να κλείνω πονηρά το μάτι στο Ζέπελιν πάνω από
το κεφάλι μου. Να σκίζομαι να επευφημήσω κάθε αθλητή (με επιφωνήματα που,
ομολογώ, δεν ταιριάζουν σε κυρία!), που περνούσε σαν βολίδα από μπροστά μου με
την παρδαλή στολή του. Να πιάνω τον εαυτό μου να διστάζει μόνο για κάτι δέκατα
του δευτερολέπτου, όταν η χώρα του δεν μου είναι (πολιτικώς) συμπαθής, και
μετά να δίνω το ίδιο χειροκρότημα και σε αυτόν.

Αυτό είναι, τελικά, κατάλαβα με διαύγεια εκείνη την ημέρα, κάτω από τον καυτό
αττικό ήλιο. Αυτό σημαίνει, τελικά, Ολυμπιάδα. Προσομοίωση ενός κόσμου που θα
θέλαμε. Κάπως έτσι θα έπρεπε να είναι, σε μεγέθυνση, τούτη η ανάγλυφη ουράνια
«μπάλα», με τους έξι δισεκατομμύρια «αθλητές». Κάπως έτσι…