Tώρα ένα παιδί!

H Μανιάνι με το βαρύτιμο χάλκινο μετάλλιο. Τώρα θέλω ένα παιδί, λέει η ακοντίστρια, που απέδειξε ότι έχει πάθος και ψυχή

Το δεύτερο Ολυμπιακό μετάλλιο της καριέρας της είναι ήδη κρεμασμένο στο στήθος
της από τους 28ους Ολυμπιακούς της Αθήνας, και η Μιρέλα Μανιάνι κάνει όνειρα
για το τρίτο, που θα είναι όμως ξεχωριστό.

«Το όνειρό μου πλέον είναι να βρεθώ και στο Πεκίνο, με τον σύζυγό μου να
βρίσκεται στην εξέδρα όταν αγωνίζομαι και να κρατά στην αγκαλιά του και ένα
πιτσιρίκι».

Το μεγαλείο της μητρότητας είναι το επόμενο μετάλλιο που θέλει να κατακτήσει η
Μιρέλα, με στόχο να έχει ολοκληρωθεί πριν φτάσουμε σε τέσσερα χρόνια στην
πρωτεύουσα της Κίνας.

«Είναι κάτι που θέλουμε πολύ με τον σύζυγό μου, απλά δεν είναι κάτι που το
προγραμματίζεις έτσι απλά. Αυτή τη στιγμή σκέφτομαι το παγκόσμιο πρωτάθλημα
του χρόνου και μετά, πρώτα ο Θεός, θέλουμε να μεγαλώσουμε την οικογένειά μας»
λέει η γλυκιά Μιρέλα που ήδη εφέτος είχε πάρει ένα χρυσό μετάλλιο, όταν
παντρεύτηκε τον αγαπημένο της Γιάννη Κουτέλα.

«Πραγματικά εφέτος πήρα δύο μετάλλια, ένα χρυσό και ένα χάλκινο.

Το χρυσό το είχα πάρει όταν παντρεύτηκα τον αγαπημένο μου σύζυγο. Είναι ο
άνθρωπος που με στήριξε όσο κανείς σε αυτή τη δύσκολη χρονιά και κυρίως με
ανέχτηκε στις πιο δύσκολες ώρες. Του ανήκει δικαιωματικά ένα μέρος από το
μετάλλιό μου και του το αφιερώνω με πολλή αγάπη» συνεχίζει η πρωταθλήτριά μας,
που φέρνει στη μνήμη της και το δεύτερο μετάλλιο της χρονιάς, το χάλκινο που
πήρε πριν από λίγες μέρες και το οποίο είχε κι αυτό… χρυσή αξία.

«Ναι, για μένα αυτό το μετάλλιο είναι ξεχωριστό αφού αντιπροσωπεύει ό,τι
καλύτερο σε μια πολύ δύσκολη χρονιά. Μπορεί να μην είναι χρυσό, ούτε καν
ασημένιο, αλλά για μένα είναι ουσιαστικά χρυσό. Έχει τεράστια συναισθηματική
αξία καθώς το κατέκτησα μέσα στη χώρα μου, μπροστά στο ελληνικό κοινό το οποίο
όχι μόνο με ενθάρρυνε, αλλά ουσιαστικά συνεισέφερε στην προσπάθειά μου.
Ειλικρινά ένιωθα σαν να είχαν πάρει χιλιάδες χέρια το ακόντιο και να το
πήγαιναν μακριά. Μου έδωσαν απίστευτη ώθηση» υπογραμμίζει η Μιρέλα, που πήρε
το μετάλλιο στις καθυστερήσεις. H Γερμανίδα στην τελευταία της βολή πέρασε
δεύτερη και η Μιρέλα έπεσε στην 4η θέση, αλλά παρά το γκολ που δέχτηκε στο
τέλος, απάντησε αμέσως με γκολ στις… καθυστερήσεις και ανέβηκε στο βάθρο.

«Θύμισε γκολ στο 90′, είναι αλήθεια, αλλά δεν μπορούσα να δεχτώ ότι θα χάσω
την ευκαιρία. Έσφιξα τα δόντια και έκανα τη βολή που έπρεπε, που είναι μάλιστα
η καλύτερή μου για την εφετινή περίοδο. Εκείνη τη στιγμή με έπιασε ο εγωισμός
και είπα ότι δεν είναι δυνατόν να μείνω εκτός μεταλλίων, ειδικά στους
Ολυμπιακούς Αγώνες της πατρίδας μου. Έτσι βγήκε αυτή η βολή. Ξέρω ότι πολλούς
γνωστούς μου τούς… αρρώστησα και τους δημιούργησα πρόβλημα με το στομάχι
τους λόγω άγχους, αλλά δεν το έκανα επίτηδες».

Είναι χαρακτηριστικό ότι η Μιρέλα με το που έριξε την τελευταία βολή πήρε την
ελληνική σημαία, την έριξε πάνω της και αμέσως πήγε στην κερκίδα, ενώ απέμενε
η τελευταία βολή της Τσέχας η οποία μπορούσε να της πάρει το χάλκινο.

«Δεν φοβήθηκα εκείνη τη στιγμή γι’ αυτό και δεν κοίταγα καν. Ίσως ήταν και ένα
τρικ για να αγχώσω την αντίπαλό μου.

Πάντως ήξερα πως ήδη με την προηγούμενη βολή είχε πιάσει την καλύτερή της
εφετινή επίδοση, οπότε ήταν δύσκολο να κάνει κάτι καλύτερο. Όσο για μένα,
ήξερα ότι αποκλείεται να κάνω τα μέτρα της Μενέντεζ, αλλά από την άλλη πλευρά
πίστευα ακόμα και στο ασημένιο. Ήρθε τελικά το χάλκινο, που για μένα είναι
χρυσό».

Στα δύσκολα η Μιρέλα είχε τη βοήθεια και των προπονητών της, τόσο του Βασίλη
Κοκόλη όσο και της Βάσως Παναγιωτοπούλου.

«Με βοήθησαν πάρα πολύ και τους ευχαριστώ. Ιδιαίτερα η Βάσω ήταν συνέχεια
δίπλα μου και η υποστήριξή της ήταν μεγάλη και στον ψυχολογικό τομέα, κάτι που
χρειαζόμουν πολύ αυτή τη χρονιά».

Το Πεκίνο είναι μπροστά, αν και προηγούνται σημαντικές διοργανώσεις, όπως το
παγκόσμιο πρωτάθλημα του 2005. «Δεν βιάζομαι αυτή τη στιγμή να θέσω επόμενους
στόχους, αφού θέλω και λίγο να ξεκουραστώ και να με δει και λίγο το σπίτι.
Όμως σίγουρα σκέφτομαι μια ακόμα συμμετοχή σε Ολυμπιακούς στο Πεκίνο. Τότε θα
είμαι στην πιο ώριμη ηλικία, κάτι που ιδιαίτερα στο αγώνισμά μας βοηθάει πάρα
πολύ.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες είναι ξεχωριστοί όχι μόνο διότι είναι η κορυφαία
διοργάνωση, αλλά και επειδή γίνονται μια φορά στα τέσσερα χρόνια και εκεί το
μετάλλιο έχει τη μεγαλύτερη αξία».

H Μιρέλα είναι πλέον η πιο επιτυχημένη (σε συλλογή μεταλλίων) αθλήτρια του
στίβου σε άνδρες και γυναίκες, αλλά γενικά σε αυτούς τους Ολυμπιακούς στον
ελληνικό στίβο οι γυναίκες έκαναν θραύση.

«Ίσως γιατί οι άνδρες μάς σέβονται και μας παραχωρούν τη θέση τους» λέει
γελώντας και συμπληρώνει: «Δεν υπάρχει μυστικό που πήγαμε καλύτερα οι
γυναίκες, ίσως απλά ήμασταν πιο συγκεντρωμένες. Πάντως το πολύ αισιόδοξο
γεγονός είναι που παρά τα προβλήματα που παρουσιάστηκαν, καταφέραμε ως
ελληνική αποστολή να ξεπεράσουμε τα μετάλλια τού Σίδνεϊ».

H Μανιάνι έχει συμπληρώσει ήδη έξι μετάλλια σε μεγάλες διοργανώσεις – δύο
Ολυμπιακά (αργυρό μετάλλιο στο Σίνδεϊ το 2000 και χάλκινο τώρα στην Αθήνα),
τρία παγκόσμια (χρυσό το 1999 και το 2003 και ασημένιο το 2001) και ένα
ευρωπαϊκό (χρυσό το 2002), αλλά δεν το βάζει κάτω – και γιατί να το κάνει
άλλωστε, αφού είναι μόλις 28 ετών. Δηλαδή μπαίνει τώρα στα πιο ώριμά της
χρόνια, έτοιμη για νέες διακρίσεις και υπέροχες πτήσεις με το ακόντιό της.

ΟΙ ΠΡΟΠΟΝΗΤΕΣ:

«Το ήθελε και το πήρε»

Απίστευτο, μοιάζει να σκέπτεται η Μιρέλα Μανιάνι μετά την τελευταία βολή της

Ο Βασίλης Κοκόλης συμπλήρωσε 8 χρόνια δίπλα στη Μιρέλα και είχε κάθε λόγο να
είναι ευτυχής γι’ αυτή τη νέα επιτυχία: «Βγήκε και πάλι νικήτρια από έναν
αγώνα γκραν γκινιόλ. Το ήθελε πάρα πολύ και τα κατάφερε ενώ μου έκανε εντύπωση
και η λαχτάρα του κόσμου».

Λίγο πιο δίπλα η Βάσω Παναγιωτοπούλου, τα δύο τελευταία χρόνια είναι δίπλα στη
Μιρέλα: «Έδωσε και την ψυχή της και δεν είναι τυχαίο ότι είναι μέσα στις
ελάχιστες αθλήτριες που έχουν στη συλλογή τους δύο Ολυμπιακά μετάλλια.
Πραγματικά είναι απίθανη και πολλές φορές με ξαφνιάζει και μένα με το πάθος
της. Και μάλιστα τη στιγμή που βλέπεις να ρίχνει ακόντιο μια γυναίκα που είναι
μανεκέν και όχι απλά μια δυνατή αθλήτρια», τόνισε η προπονήτριά της που δεν
έκρυψε και το παράπονό της για τον ΣΕΓΑΣ:

«Δυστυχώς ο ΣΕΓΑΣ είναι σαν τον Κρόνο που τρώει τα παιδιά του. Δουλεύω 14
χρόνια ως προπονήτρια στη Δυτική Αττική και ακόμα κάποιοι δεν με αναγνωρίζουν
επίσημα».