AΔIAΠIΣTEYTA

H διαπίστωση είναι πάνδημη και πηγάζει από Έλληνες και ξένους, φιλάθλους και
δημοσιογράφους, διαπιστευμένους και αδιαπίστευτους: μπορεί οι Ολυμπιακοί
Αγώνες της Αθήνας να μην ήταν «οι καλύτεροι που έγιναν ποτέ» (απλούστατα γιατί
τέτοιες συγκρίσεις είναι αδύνατες), ήταν όμως λαμπροί. Χάρισαν δόξα και
συγκίνηση, θέαμα και ουσία, ανταγωνισμό και συναδέλφωση. Διεξήχθησαν χωρίς
προβλήματα, σε κλίμα φιλίας, με την αίσθηση αλλά χωρίς την υστερία της
ασφάλειας και μπροστά σε ένα ελληνικό κοινό που σταδιακά αλλά σταθερά και,
τελικά, αμετάκλητα τους αγκάλιασε και τους χάρηκε. Σκιάστηκαν, πριν καν
αρχίσουν, από τη συζήτηση και τη νέα πραγματικότητα του ντόπινγκ και της
ανίχνευσής του, αλλά δεν απορροφήθηκαν από αυτή τη σκιά. Μας άφησαν κληρονομιά
θαυμάσια στάδια, μια νέα – πρόσκαιρη; – αντίληψη για τις μεταφορές μέσα στην
πόλη, την επιβεβαίωση για το ταλέντο μας στη φιλοξενία και την έκπληξη μπροστά
στην πηγαιότητα και την ποιότητα της εθελοντικής προσφοράς. Με δυο λόγια, οι
Αγώνες είχαν φως και ψυχή. Θα θυμόμαστε τον Καλατράβα και όχι την κόκα κόλα,
τον Ελ Γκερούζ κι όχι τον Ζακ Ρογκ, τα χαμόγελα όσων πήγαιναν στα γήπεδα κι
όχι τη γκρίνια όσων τα υπονόμευαν πριν τα δουν.

H πιο μεγάλη ίσως επιτυχία των Ολυμπιακών ήταν ότι όλα τα οργανωτικά θέματα –
από τις λαμπρές ιδέες των τελετών, των στεφανιών στους νικητές, της χρήσης της
Ολυμπίας, της μουσικής στα γήπεδα, της Ολυμπιακής λωρίδας, ως την αναπόφευκτη
κοσμικότητα, που ευτυχώς ξέφτισε μετά την πυρπόληση της Φιλοθέης – υποχώρησαν
μπροστά στο καθαρά αθλητικό μέρος ή πάντως τέθηκαν στην υπηρεσία του. Κι έτσι
διαπιστώσαμε με τα ίδια μας τα μάτια ότι μπορούν να νικήσουν και αθλητές και
μοιάζουν πιο κανονικοί και πιο αέρινοι, όπως ο Γουόρινερ στα 400 μέτρα, η
Φέλιξ στα 200 κι ο αγαπημένος μου Μπορζακόφσκι στα 800. Είδαμε ήδη μεγάλους
αθλητές να δικαιώνουν τη φήμη τους (ο Φελπς κι ο Θορπ, ο Μπέκελε κι η Κλουφτ,
ο Σέμπερλε κι ο Κορζενιόφσκι, ο Τζινόμπιλι κι ο Γκαζόλ) κι άλλους να δίνουν
τον παραπάνω από τις δυνάμεις τους αγώνα (Γκεμπρεσελασιέ, Ποπόφ, Κάχι,
Ντραγκίλα, Φιόνα Μέι, Ντίβερς, Ζελέζνι). Χαρήκαμε μετάλλια που δεν ήταν χρυσά
αλλά μας φάνηκαν πιο βαριά από χρυσά (Πύρρος, Κακλαμανάκης, Χόρχινα, Μιρέλα)
και το ξεπέταγμα μιας σειράς ωραίων αναπάντεχων πρωταγωνιστών (στους οποίους
ανήκουν όλα τα άλλα ελληνικά μετάλλια εκτός από τα παραπάνω). Αφεθήκαμε σε
στιγμές που το αθλητικό πνεύμα ήταν σχεδόν απτό (η φιλία και η βοήθεια του
Κακλαμανάκη στον Ισραηλινό νικητή, τα φιλιά των μπασκετμπολιστριών της
Βραζιλίας στη Λόρεν Τζάκσον μετά τον χαμένο γι’ αυτές ημιτελικό, ο
αποχαιρετισμός των συναθλητριών της στη Θαλασσινίδου, η αλλαγή της στάσης του
πλήθους όταν οι Αμερικανοί 200άρηδες πήραν τα μετάλλιά τους), συγκινηθήκαμε με
τους αθλητές που νίκησαν το κορμί τους ή την ψυχή τους (Βλοντάκης,
Κανελλοπούλου, Πίτμαν, ο Ρώσος δεύτερος του βάδην, ο Αργεντινός
μπασκετμπολίστας Χέρμαν – ναι, ο ξανθός δήμιος της Ελλάδας – που έχασε τη μάνα
του και την αδελφή του μια βδομάδα πριν έρθει στην Αθήνα) κι έτσι – ο άνθρωπος
είναι ζώο μονόπλευρο – περάσαμε σε δεύτερη μοίρα τις αδικίες στη γυμναστική
και τις σποραδικές εμφανίσεις της κακοπιστίας και της ζαβολιάς σε άλλα
αθλήματα.

Τα μάτια μας γέμισαν, λοιπόν, κι η πόλη μας χαμογέλασε – δεν είναι λίγο. Κι αν
η ΔΟΕ αποφάσισε ήδη αλλαγές για τους επόμενους Αγώνες – λιγότερα αθλήματα,
μικρότερα στάδια, περισσότεροι έλεγχοι ντόπινγκ – δεν είναι γιατί η Ελλάδα δεν
τα κατάφερε με τα μεγάλα μεγέθη, αλλά ακριβώς γιατί έδειξε, με τον τρόπο της,
πως στον αθλητισμό το μέγεθος δεν είναι το παν.