«H πρωτιά στο Πανεπιστήμιο δεν είναι πάντα συνταγή επιτυχίας»

«Για να φτάσεις στην επιτυχία που είναι η επαγγελματική αποκατάσταση και η
καλή σταδιοδρομία πρέπει να κοπιάσεις όσο και… ο τελευταίος. H πρωτιά στο
Πανεπιστήμιο δεν είναι συνταγή για επαγγελματική επιτυχία». Αυτό τονίζουν
μαθητές που πριν από 10, 20 και 30 χρόνια μπήκαν πρώτοι στις Σχολές της
επιλογής τους. Όπως αποδεικνύει η πορεία τους, η ζωή επιφυλάσσει… ανατροπές:
κάποιοι από αυτούς δυσκολεύτηκαν μέχρι να «σταθούν στα πόδια τους» ενώ άλλοι
σήμερα ασχολούνται με επαγγέλματα που δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τις
σπουδές τους.

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΤΣΑΔΑΡΗ 1η στη Σχολή Χημικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου
Πολυτεχνείου το 1975

Σήμερα κατέχει διευθυντική θέση στη ΔΕΗ A.E. H προσπάθεια που είχε καταβάλει
για να περάσει στη Σχολή Χημικών Μηχανικών του ΕΜΠ, η κ. Βασιλική Τσάδαρη ήταν
πολύ μεγάλη. Γι’ αυτό και η ημέρα που έμαθε ότι είχε πρωτεύσει θα μείνει για
πάντα χαραγμένη στη μνήμη της.

Τονίζει όμως πως η πρωτιά στις εξετάσεις δεν συνεπάγεται αυτόματα και
επιτυχημένη επαγγελματική σταδιοδρομία. Γι’ αυτήν «πέραν της αγάπης και του
ενδιαφέροντος για το αντικείμενο και της σκληρής δουλειάς, πρέπει να
συνυπάρχουν και ορισμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας. Για
παράδειγμα, ικανότητα αποδοτικών συνεργασιών σε όλα τα επίπεδα, δυνατότητα
ανάληψης πρωτοβουλιών, ώστε να προωθούνται οι εκάστοτε στόχοι με τον
αποτελεσματικότερο τρόπο».

ΣΤΕΛΛΑ ΛΙΑΝΟΥ, 1η στην Οδοντιατρική Αθηνών το 1995 «Σημασία έχει να
πηγαίνει καλά η δουλειά σου»

«Δεν έχει σημασία αν θα μπεις πρώτος ή τελευταίος στο Πανεπιστήμιο. Σημασία
έχει να μπεις εκεί που θέλεις. Να αποκτήσεις γνώσεις και να πηγαίνει καλά η
δουλειά σου», λέει η οδοντίατρος Στέλλα Λιανού, η οποία το 1995 μπήκε πρώτη
στην Οδοντιατρική Αθηνών, χωρίς όμως να το έχει επιδιώξει, όπως λέει.

Ο ενθουσιασμός της για την πρωτιά στις Πανελλαδικές Εξετάσεις πέρασε γρήγορα.
«Όλοι, φοιτητές, καθηγητές περίμεναν να παίρνω 10. Είχα ένα συνεχές άγχος»,
θυμάται.

Το βάρος της υψηλής βαθμολογίας που κουβαλούσε στο Πανεπιστήμιο πάντως είχε
και ένα μακροπρόθεσμο όφελος. «H προσπάθεια να είμαι καλή στις κλινικές με
βοήθησε στη δουλειά μου. Μου πρόσφερε γνώσεις και εμπειρίες».

ΜΠΑΜΠΗΣ ΠΑΝΔΗΣ 1ος στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών ΕΜΠ το 1985

Μπήκε πρώτος στο Πολυτεχνείο, το 1985, στο Τμήμα Πολιτικών Μηχανικών, τελείωσε
πρώτος το Τμήμα, με άριστα, έκανε μεταπτυχιακά στο MIT και γρήγορα εντάχθηκε
στον χώρο των πολιτικών μηχανικών! Ο Μπάμπης Πανδής είναι μία από τις
περιπτώσεις αριστούχων μαθητών που η… πρωτιά τούς ακολούθησε και στη
συνέχεια.

«H πρωτιά στις εξετάσεις σίγουρα σε επηρεάζει και σε ακολουθεί τα επόμενα
χρόνια στο Πανεπιστήμιο. Όλοι το αναγνωρίζουν», λέει στα «NEA» ο κ. Πανδής.
«Και στην Αμερική που πήγα για μεταπτυχιακά, στο MIT, οι υψηλές βαθμολογίες –
το ranking – μετράνε πολύ».

Αλλά και στην επαγγελματική σταδιοδρομία οι υψηλές επιδόσεις παίζουν ρόλο,
αναφέρει. «Στην εταιρεία όπου εργάζομαι, σημαντικό κριτήριο στην επιλογή νέων
στελεχών είναι οι υψηλές επιδόσεις τους στο Πανεπιστήμιο».

ΜΑΝΩΛΗΣ ΤΣΑΚΙΡΗΣ 1ος στο Τμήμα Ψυχολογίας του Παντείου Αθηνών το 1995

Με την επιτυχία του να μπει πρώτος στο Τμήμα Ψυχολογίας του Παντείου
Πανεπιστημίου Αθηνών, ο κ. Μανώλης Τσακίρης είχε έναν λόγο παραπάνω για να
χαίρεται: «Μου άρεσε πολύ η ψυχολογία και έτσι αισθανόμουν ιδιαίτερα ευτυχής».
Συνηθισμένος από τις επιτυχίες, ήταν πρώτος και στους πτυχιούχους, όμως η
συνέχεια δεν ήταν όπως τη φανταζόταν. «Στην Ελλάδα, αυτή η πρωτιά δεν σημαίνει
κάτι παραπάνω από έναν έπαινο. Θα μπορούσαν οι καθηγητές μου να με κρατήσουν,
όμως δεν είχα καμία πρόταση». Τα επόμενα βήματά του τα έκανε στην Αγγλία, όπου
θεωρεί πως οι πρωτιές ανταμείβονται περισσότερο. «Τώρα κάνω το διδακτορικό
μου. Στην Αγγλία, υπάρχει ουσιαστικός διάλογος επί της επιστήμης και σύγχρονα
εργαστήρια, κάτι που στην Ελλάδα πιστεύω ότι λείπει. Μόλις τελειώσω το
διδακτορικό μου θα παραμείνω εκεί».

KATEPINA ΑΔΑΜ, γυναικολόγος, 1η στην Ιατρική Αθήνας το 1975 «Σημασία έχει
να έχεις στόχους»

Ούτε το… σπασικλάκι της τάξης ήταν ούτε επεδίωξε την πρωτιά στο Πανεπιστήμιο
η γυναικολόγος κ. Κατερίνα Αδάμ, η οποία μπήκε πρώτη στην Ιατρική Αθήνας το
1975 και σήμερα διατηρεί ιατρείο στον Άγιο Στέφανο. «Τι σκεπτόμουν τότε για
την πρωτιά; Απλώς ήμουν ικανοποιημένη ότι πέτυχα αυτό που ήθελα: να περάσω
στην Ιατρική Αθήνας!». Και τότε θυμάται η κ. Αδάμ, όπως γίνεται και σήμερα με
τους αριστούχους, είχε δώσει συνεντεύξεις και είχε βραβευτεί σε εκδηλώσεις.
«Όμως όλα αυτά δεν με επηρέασαν. Άλλωστε, η πρωτιά μπορεί να μη σημαίνει και
τίποτα. Κι αυτό διότι πολλές φορές επιλέγει κανείς να σπουδάσει ένα επάγγελμα
που στην πορεία ίσως δεν του ταιριάζει». Αυτό που συμβουλεύει τους σημερινούς
αριστούχους είναι μην αρκεστούν στην υψηλή βαθμολογία που τους έβαλε στο
Πανεπιστήμιο, αλλά να έχουν στόχους και να συνεχίσουν να δουλεύουν.

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΑΠΑΚΟΥΣΙΟΣ 1ος στη Σχολή Χημικών- Μηχανικών στο Πανεπιστήμιο της
Πάτρας το 1992

Από χημικός – μηχανικός, κατασκευαστής μουσικών οργάνων

Το 1992 πέρασε 1ος στη Σχολή Χημικών – Μηχανικών στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας,
αν και διάβαζε… νορμάλ. Επτά χρόνια αργότερα πήρε στα χέρια το πτυχίο του.
Εν έτει 2004 κατασκευάζει… μουσικά όργανα.

«Κι όμως, οι γνώσεις που απέκτησα στο Πανεπιστήμιο με βοήθησαν πολύ στο
σημερινό μου επάγγελμα. Να είσαι πρώτος στη ζωή σημαίνει να κάνεις αυτό που
σου αρέσει πραγματικά», λέει ο 29χρονος Δημήτρης Ραπακούσιος. «Όταν πέρασα
είχα σκοπό να ασχοληθώ με την επιστήμη που διάλεξα, αν και για να είμαι
ειλικρινής στην αρχή προσπαθούσα να ξεκαθαρίσω τι ακριβώς είναι αυτή η Σχολή.
Παράλληλα με τις σπουδές μου έπαιζα και μουσική. Στο μεταξύ άρχισα να παρατηρώ
τη μηχανική και τη δυναμική των μουσικών οργάνων, μέχρι που δειλά-δειλά άρχισα
να φτιάχνω τα δικά μου», συμπληρώνει.

H «πρωτιά» πάντως, όπως ό ίδιος εξηγεί, τον έχει βοηθήσει όχι τόσο στην
επαγγελματική του σταδιοδρομία όσο στον τρόπο που αντιμετωπίζει τη ζωή. «H
επιτυχία μου αυτή με έκανε να πιστέψω πως μπορώ να τα καταφέρω με ό,τι και αν
καταπιαστώ. Ποτέ όμως δεν επαναπαύτηκα στις δάφνες μου», λέει ο κ.
Ραπακούσιος.