ΣE ΠPΩTO ENIKO Xαίρομαι, χαίρομαι, χαίρομαι…

Εμείς, του ’80 οι εκδρομείς, είμαστε η γενιά του λίγο πριν, λίγο μετά. Τίποτα
δεν ζήσαμε στην ώρα του. Τίποτα εκτός από τους Ολυμπιακούς του 2004…

To πολυτάραχo και σημαδιακό για όλο τον δυτικό κόσμο πρώτo μισό της δεκαετίας
του ’60 το περάσαμε κολλημένοι στο φουστάνι της μαμάς μας, με τις πρώτες
συσκευασμένες φρουτόκρεμες εξ Αμερικής, μοναδικό ίσως ζωντανό πειστήριο στη
μνήμη μας ότι η αλλαγή που ερχόταν συμπεριελάμβανε κι εμάς. Το «Yellow
Submarine» το πρωτοακούσαμε αφού διαλύθηκαν οι Beatles κι εκείνο το «Lucy in
the Sky With Diamonds» έμενε για χρόνια άλυτος γρίφος στο μυαλό μας κι ας
είχαμε μάθει τα πρώτα μας κουτσοαγγλικά. H «έκρηξη» του χιπισμού και ο Μάης
του ’68 έχουν καταγραφεί στη μνήμη μας σαν ορδές περίεργων σακιδιοφόρων νεαρών
που λιάζονταν στα καταστρώματα πλοίων, ταγμένοι σε ένα δικό τους όραμα που
ήταν αδύνατον να αποκρυπτογραφήσουμε. Ήμασταν επί πολλά καλά χρόνια «οι εκτός»
γιατί – απλά – είχαμε φτάσει αργά και το πάρτι είχε αρχίσει. Και το χειρότερο,
άφηνε τον διονυσιασμό του να πλανιέται σε κάθε γωνιά της υφηλίου και να
τσιγκλάει την όσφρησή μας.

Έτσι ένιωθα πάντα. Όλα συνέβαιναν σε απόσταση αναπνοής από μένα αλλά χωρίς
εμένα. Οι χίπηδες, ο Μάης του ’68, ο Τριφό, το Νέο Κύμα, ο Σαββόπουλος, το
Πολυτεχνείο…

Μέχρι που ξημέρωσε η νέα Αθήνα της προετοιμασίας των Ολυμπιακών Αγώνων και
κάτι κουνήθηκε μέσα μου, κάτι σαν καμπανάκι που με προειδοποιούσε ότι τέρμα
πλέον… η κερκίδα, παίζουμε κέντρο και μάλιστα είναι όλη η ομάδα της ίδιας
γενιάς. Μέσα από τόνους μπάζα και σκόνη, μέσα από δεκάδες σελίδες μουρμούρας ή
μεγαλόστομων Ολυμπιακών δηλώσεων, ολονύχτιες συζητήσεις και πάμπολλες δικές
μου μεταστροφές (για το αν έπρεπε ή δεν έπρεπε να χαιρόμαστε γι’ αυτό που
συμβαίνει) συνειδητοποίησα ότι θα μπορώ επιτέλους να θυμάμαι, και ότι αυτή τη
φορά θα είμαι εγώ η ίδια που θα γράψει την Ιστορία, τη δική μου ιστορία και
αυτό κάνει τη διαφορά. Και δεν εννοώ μόνο τους θριάμβους ή τα ρεζιλίκια (για
τα οποία ξαφνικά όλοι εκπλησσόμαστε, λες και είμαστε χθεσινοί). Πιο πολύ
χαίρομαι γιατί θα θυμάμαι τη μεταμόρφωση της καθημερινότητάς μου σε κάτι άλλο
που δεν το περίμενα, δεν το φανταζόμουν, την αναβάθμιση της Αθήνας σε πόλη
ανθρώπινη, σε πόλη φιλική: πως περπάτησα μέσα στο ΟΑΚΑ με βλέμμα εκστατικό,
πως βολτάρισα στη Διονυσίου Αρεοπαγίτου (μαζί με χιλιάδες Αθηναίους), πως –
ξαφνικά – έβλεπα τα λεωφορεία και τα τρένα να φτάνουν στην ώρα τους, πως –
επίσης ξαφνικά – άρχισαν να μου χαμογελούν τα γκαρσόνια και να μου λεν
ευχαριστώ. Χαίρομαι που θα θυμάμαι ανθρώπους της ηλικίας μου να παρατούν τις
διακοπές τους για να προσφέρουν εθελοντική εργασία, χαίρομαι που τελικά
παρέσυραν κι εμένα και ξέχασα τους Ολυμπιακούς της Coca Cola και μπήκα στο
μπουλούκι της γιορτής. Αυτά είναι τα μεγάλα γεγονότα της δικής μου ιστορίας
των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, η ιστορία μιας πόλης που απέκτησε νέους
δρόμους, νέα κτίρια και νέους κατοίκους μέσα σε χρόνο μηδέν. Το μόνο που μένει
να δούμε είναι αν θα τους κρατήσει και μετά το φινάλε της γιορτής. Αλλά εδώ θα είμαστε…