Για το στεφάνι!

H κούρσα έχει τελειώσει. Ο Κακλαμανάκης είναι δεύτερος. Ο άθλος επετεύχθη

«Εεε, Ωωω, χρυσό μες στην καρδιά μας, είναι το αργυρό». Ο ήλιος έκαιγε χθες το
μεσημέρι στον Άγιο Κοσμά, αλλά για τους 50 εθελοντές και τους ανθρώπους της
Οργανωτικής Επιτροπής δεν έτρεχε και τίποτα… Μπορούσαν να περιμένουν ώρες
για να αποθεώσουν τον Νίκο Κακλαμανάκη. Και όταν μπήκε στις 2 το μεσημέρι
θριαμβευτής στον κολπίσκο των εγκαταστάσεων, έγινε χαμός! Το αργυρό έμοιαζε με
χρυσό και για όποιους έβλεπαν την ιστιοδρομία, ισοδυναμούσε με όλο το χρυσάφι
του κόσμου! Τόσο ανέλπιστο ήταν.

H κούρσα ήταν συναρπαστική. Ο Βρετανός Ντέμπσεϊ πήρε από νωρίς κεφάλι και
πέρασε πρώτος τις τρεις σημαδούρες, ωστόσο δεν γινόταν να καλύψει το σημαντικό
χάντικαπ. Πίσω του, ο Φρίντμαν από το Ισραήλ. Και ο Νίκος; Στο πρώτο γύρισμα
21ος(!), στη δεύτερη σημαδούρα 13ος, στην τρίτη 17ος. Αν συνέχιζε στον ίδιο
ρυθμό, όχι μετάλλιο, αλλά ούτε θέση αντιπροσωπευτική της κλάσης του δεν
ερχόταν. Κι όμως, με ασύλληπτο πάμπινγκ στα τελευταία 70 μέτρα της υγρής
πίστας, φούσκωσε το πανί και μετέτρεψε τη σανίδα σε κρις κραφτ, κάλυψε την
απόσταση και τερμάτισε στο φωτοφίνις στη δέκατη θέση! Όσο για τον Βραζιλιάνο
που έστριψε 16ος, κατέληξε 17ος και το χειρότερο, στην τελική βαθμολογία είδε
την πλάτη του Έλληνα. Χρυσός ο Φρίντμαν με 42 βαθμούς ποινής, ασημένιος ο
Κακλαμανάκης με 52, χάλκινος ο Ντέμπσεϊ με 53 και τέταρτος με 54 ο Ρικάρντο
Σάντος. Φοβερό σασπένς.

ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΚΑ

Και προσγείωση στο βάθρο

Τα επινίκια δεν είχαν μόνο ελληνικό χρώμα, αλλά κυρίως οικογενειακό. Ο δε
Νικόλας έδειξε απίστευτο ήθος, πανηγυρίζοντας μαζί με τον κολλητό του, τον
ιστιοπλόο από το Ισραήλ, τον Γκαλ Φρίντμαν. Πρώτο μετάλλιο με το χρώμα του
χρυσού για το Ισραήλ στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων -ο Φρίντμαν ήταν
τρίτος στην Ατλάντα (πρώτος ο Κακλαμανάκης), δεν «έπεσε» στο Σίδνεϊ και την
τελευταία τετραετία επανήλθε κάνοντας προπονήσεις με τον Νίκο. Καλό, έτσι; Τα
πρώτα συγχαρητήρια τα άκουσε από τη βάρκα που έπλεε κοντά του, από την κυρία
Ρένα, τη μητέρα του Νίκου. «Ευχαριστώ πολύ», απάντησε ο Γκαλ, ενώ πιο δίπλα
άλλο καράβι κατευθείαν από το… Τελ Αβίβ(!) ανέμιζε σημαίες του Ισραήλ. Όσο
για τη βάρκα με τους δημοσιογράφους και τους γονείς του σπουδαίου ιστιοπλόου,
τα σχόλια έδιναν κι έπαιρναν. «Και του έλεγα να μην του μάθει όλα τα μυστικά
του Σαρωνικού», έλεγε ο ένας γονιός στον άλλο, μεταξύ σοβαρού κι αστείου. Ο
Κακλαμανάκης, όμως, δεν δίνει βάση σε τέτοια. Χάιδεψε τον Γκαλ και αργότερα
έκαναν μεταξύ τους πλάκες. «Την τελευταία στιγμή πήρα το μετάλλιο. H
ιστιοπλοΐα είναι ρευστή, δεν τελειώνει προτού περάσεις τη γραμμή του
τερματισμού.

Μια βουτιά μετά την συγκλοστική προσπάθεια…

Σημαντική στιγμή για μένα και την πατρίδα μου, είμαι πολύ συγκινημένος», είπε
ο Κακλαμανάκης, αθλητής που έσβησε 36 κεράκια στις 19 Αυγούστου. Και
συνεχίζει: «Ήταν μεγάλη τιμή να ανάψω τον βωμό. Και περισσότερο, να φέρω ένα
ακόμη μετάλλιο στην Ελλάδα. Σαν μεγάλη υποχρέωση. Πιο πολύ μετρά όμως το
δάφνινο στεφάνι. Όλα τα υπόλοιπα είναι δεύτερα. Εδώ στην Ελλάδα, όπως συνέβη
και με τον επίσης άξιο Πύρρο Δήμα, ο κόσμος κάνει όλα τα μετάλλια χρυσά! Το
ίδιο συμβαίνει και τώρα».

Ο Κακλαμανάκης αφήνει τις ιστιοσανίδες και πάντα θα θυμάται τα τελευταία μέτρα
της χθεσινής κούρσας: «Ήταν από τις πλέον δύσκολες. Όλα αυτά τα φεύγω-μένω,
υπήρξαν απίστευτα ψυχοφθόρα. Ο Θεός στάθηκε καλός μαζί μου. Αισθανόμουν από
νωρίς την ευθύνη, το βάρος της σημαίας. Σιγά σιγά το ξέχασα. Και στο τέλος
κοίταξα τον ουρανό και σκέφθηκα τρία πράγματα. Έδωσα την ψυχή μου και πήρα το
μετάλλιο. Αυτό το άθλημα θέλει γερό στομάχι. Έδειξα αγάπη, σεβασμό, πίστη στον
Θεό και μου τα γύρισε όλα πίσω. Μου φέρθηκε καλά η ζωή».