Mέρες και νύχτες του Aυγούστου

Δεν λέει να φύγει αυτό το μούδιασμα. Κατέβηκα στο κέντρο χθες. Μια άλλη πόλη.
Ίσως τη στερηθήκαμε χρόνια τώρα φασκιωμένη. Θυμήθηκα την καμήλα του Χότζα.
Λέει δεν σε χωράει το σπίτι; Βάλε μια καμήλα μέσα. Άσ’ την έναν μήνα. Βγάλτην
τώρα. Είδες; μια χαρά μεγάλο είναι το ρημάδι. Στους δρόμους και στις πλατείες
λουλούδια και τραγούδια. Ο ουρανός ένα τριανταφυλλί σε φόντο οινόπνευμα. Όλη η
πόλη σαν ξαναγεννημένη λες στο φως. Γυρνάω σπίτι. Ανοίγω να δω τους Αγώνες
αντ’ αυτού λαϊκά δικαστήρια στα κανάλια. Οι κατηγορούμενοι απόντες. Κάτι
γραβάτες ουρλιάζουν και καταδικάζουν. Ήχος της λαϊκής αγοράς. Ανταποκρίσεις
από το εξωτερικό. Εκεί πιο ήπιοι. «Οι Τάδε Τάδε κατηγορούνται διότι δεν
προσήλθαν για εξέταση αντιντόπινγκ». Εμείς εδώ ντοπαρισμένους τους ανεβάζουμε,
ντοπέ τους κατεβάζουμε.

Δεν λέει να φύγει αυτό το μούδιασμα.

Κλείνω το φωσφορίζων. Βάζω την πρώτη του Μάλερ. Δύσκολο να πιστέψεις ότι το
βασικό θέμα είναι από ένα παιδικό τραγούδι. Κι όμως το ακούς πίσω στο βάθος
του ουρανού της μουσικής να κλαίει «Frere Zacques, frere Zacques». Ο συνθέτης
λέει ξεκίνησε από έναν πίνακα. Μια κηδεία. Τα ζώα του δάσους θάβουν τον κυνηγό
(τους). Στο γυαλί ένας Ολυμπιονίκης ορκίζεται και κλαίει.

Δεν λέει να φύγει αυτό το μούδιασμα. Τακτοποιώ τη βιβλιοθήκη. Σαν
βομβαρδισμένη. Πίσω από κάτι παμπάλαιες γερμανικές άνευ διδασκάλου (ποιος
μάθαινε εδώ μέσα γερμανικά άνευ διδασκάλου;), τέσσερις συλλογές του
Νίκου-Αλέξη Ασλάνογλου. Τακτοποιημένες έτοιμες να επιστραφούν. Από το 1975;
’76; Ανήκουν στον X.Z., είναι φίλος της Μανουέλας, θα τις δώσω να τις
επιστρέψει. Έπειτα από τόσα χρόνια ποιήματα αφιερωμένα σ’ έναν άνθρωπο κι εγώ
να τα κρατάω ξεχασμένα. Ανοίγω στην τύχη τα «Ποιήματα για ένα καλοκαίρι».
Πέφτει ένα χαρτάκι από τσιγάρα με τα τηλέφωνο γραμμένα. Τηλέφωνα της
μεταπολίτευσης εξαψήφια: 629-400, το ένα το άλλο 725-598. Σε ποιον να ανήκουν;
Τώρα πια μόνο στον Χρόνο.

Δεν λέει να φύγει αυτό το μούδιασμα.

Τηλέφωνο η Μαργιέττα: «Δεν μπορώ, Σταμάτη μου. Όλοι μου λένε ότι εγώ φταίω που
έχω ανάγκη από ήρωες. Ότι εγώ τους ανεβάζω για να τους γκρεμίσω κι ότι πρέπει
να είμαι ψύχραιμη σαν λαός. Τι δηλαδή; Να βλέπω τα χρυσά, τα χάλκινα και τα
αργυρά και να μην μου καίγεται καρφάκι; Εγώ και να κλάψω θέλω με τον Εθνικό
τον Ύμνο, και να μου τρέμει η ψυχή στα χείλη την ώρα που έμπαινε το κοριτσάκι
βάδην στο Στάδιο και μου λυνόντουσαν τα πόδια, και να ουρλιάξω όταν με
κοροϊδεύει ο κύριος ο προπονητής που θα ξεχάσω για πάντα τα όνομά του, ο
ακατονόμαστος. Έτσι είμαι εγώ. Τι να κάνουμε τώρα; Εγώ στο Μαρούσι γεννήθηκα
κι όχι στο Σαουθά-μ-π-τον»!

Κλείνω το τηλέφωνο, ανοίγω την εφημερίδα. Μια συνέντευξη του Δημήτρη
Παπαϊωάννου, βάλσαμο στην πληγή. Είδα τη γιορτή του σε ένα νησί στο Αιγαίο. H
τηλεόραση στη βεράντα. Έβλεπα το κινούμενο ποίημα και πίσω το καμπαναριό της
Αγίας Φωτεινής να καθρεφτίζεται στα σκοτεινά νερά. Κάθε τόσο μια φωνή από τα
πάνω σπίτια, μια φωνή βραχνή και ζαλισμένη έσκιζε τη νύχτα.

– «Υπάρχουμε Ρέεεεεεεεεε!!!».

Γυρνάω στον Ασλάνογλου.

«Κι αν είσαι άνθρωπος κι αν είσαι εργοστάσιο

κι αν είσαι μια ξανθή μοντέρνα πόλη

Είσαι για μένα κούραση το βράδυ

Μια μηχανή που σώπασε

Μια ετοιμόρροπη φωνή

Είσαι η στάμνα μου για ένα καλοκαίρι».

Το πρωί με ξυπνάει ένα χρυσό. Το βράδυ ένα αργυρό με ξαναβάζει στ’ όνειρο κι
όμως…

Δεν λέει να φύγει αυτό το μούδιασμα.