AΔIAΠIΣTEYTA

O Πύρρος Δήμας μπορεί να μην κατέκτησε το τέταρτο χρυσό του Ολυμπιακό
μετάλλιο, άλλαξε όμως, ίσως οριστικά, την έννοια μιας βαθιά ριζωμένης
ελληνικής έκφρασης: η νίκη που φέρει το όνομά του δεν μπορεί να είναι πλέον η
άδοξη ή ημιτελής επικράτηση του σκοπού επί των μέσων, αλλά η γεμάτη πάθος
προσπάθεια για την ανταπόδοση της συλλογικής εμπιστοσύνης. Ο αγώνας του
Πύρρου, το ιστορικό του ρεκόρ παραμονής του στην κορυφή και η ανταπόκριση του
κόσμου (όχι μόνο των φιλάθλων) αποτελούν κάποιου είδους απάντηση – όχι όμως
αντίδοτο – στην υποψία που πέφτει κάθε μέρα και πιο δηλητηριώδης πάνω σε
αρκετά Ολυμπιακά αθλήματα και ανάμεσά τους στο «άθλημα των δυνατών». H δύναμη
του Πύρρου αυτή τη φορά αποδείχτηκε κυρίως ψυχική, και γι’ αυτό, όσο κι αν
όλοι ξέρουμε καλά πως η ψυχή δεν αρκεί για να κερδηθούν μετάλλια στην άρση
βαρών, η τελευταία του επιτυχία σηκώνεται πάνω από την αθλητική συγκυρία και
μπήκε ήδη στον χώρο του αθλητικού μύθου.

H αναζήτηση της απόλυτης καθαρότητας έχει καταστεί, από τη δύναμη των
γεγονότων, εντελώς ουτοπική σ’ αυτούς τους Ολυμπιακούς. H ελπίδα όσων αγαπούν
τον αθλητισμό είναι απλώς να διασώσουν από τον ισοπεδωτικό κυνισμό μερικές
ατομικές και συλλογικές νησίδες περηφάνιας και υπέρβασης. Κι ο Πύρρος Δήμας
είναι, στην ιστορία αυτών των Αγώνων αλλά και όλων των Ολυμπιακών,
αναμφισβήτητα μία από αυτές. Πέρα από τη δύναμη και την τεχνική του (ξαναδείτε
στιγμιότυπα από προηγούμενους Ολυμπιακούς, αλλά και τον τρόπο που ισορρόπησε
το Σάββατο στην τελευταία του προσπάθεια), ο ισόβιος σημαιοφόρος μας διαθέτει
λεβεντιά που δεν χρωστά τίποτα σε κανέναν – και πάντως όχι σε χημικές ουσίες
οποιουδήποτε είδους -, πίστη στον εαυτό του, και κυρίως στη δύναμη του δεσμού
του με εκείνους τους οποίους εκπροσωπεί, και το χάρισμα της αμεσότητας και της
ευθύτητας. H ελληνικότητά του κερδήθηκε στην πράξη. H ηλικία του εξημερώθηκε.
Οι τραυματισμοί δεν τον έκαμψαν εντελώς. Ούτε ο συμβολικός χαρακτήρας του
αγώνα του – για τον εαυτό του, τη χώρα του και το άθλημά του, ακόμα και μέσα
στη δίνη της υπόθεσης Σαμπάνη. Ο Πύρρος έσφιξε τα δόντια, κάλεσε το κορμί του
κι εκείνο τού απάντησε, όπως πάντα, «παρών». Μόνο που τούτη τη φορά όλα
σχεδόν, εκτός από αυτό το αρχέγονο ένστικτο που αναγκαζόμαστε να ονομάσουμε
πίστη, έμοιαζαν εναντίον του. Αυτό ένιωσε ο κόσμος, πιστεύω, και του χάρισε
μιαν αποθέωση που δεν έχει νιώσει και δεν νομίζω ότι θα ξανανιώσει κανένας
άλλος Ολυμπιονίκης.

O αγώνας του Πύρρου δε σβήνει τις σκιές. Προσθέτει όμως στους Αγώνες μια
σελίδα ιστορίας. Είναι κρίμα – αλλά πια δεν γίνεται να το αποφύγουμε x που οι
Ολυμπιακοί της Αθήνας περνούν στη συνείδηση όλου του κόσμου όχι μόνο για το
αθλητικό μεγαλείο που αποκαλύπτουν, αλλά και για τη μικρότητα που κάθε τόσο
βγαίνει στην επιφάνεια και μας θυμίζει τη σχετικότητα όλων των πραγμάτων που
αγαπάμε.