Ο άνθρωπος «πάν’ απ’ όλα»

ΘΕΛΑΜΕ τα μεγαλύτερα και ωραιότερα Ολυμπιακά έργα στον συντομότερο
Ολυμπιακό χρόνο, τη μεγαλειωδέστερη Ολυμπιακή Τελετή Έναρξης και τη χώρα να
ενδύεται τον σινιέ χιτώνα του Ολυμπιακού γκλάμουρ, που τον επιβεβαιώνει η
συγκέντρωση του διεθνούς τζετ σετ σε Ολυμπιακά εγχώρια καταλύματα. Και όλο
αυτό «πακέτο» με τη μυθολογία περί μικρής, μοναχικής, πλην υπέροχης με
ιστορική βούλα χώρας, αναβαπτισμένης στην παγκοσμιότητα της σύγχρονης
Ολυμπιακής Ιδέας. Θέλαμε έναν θρίαμβο.

Μα να μην μπορούμε να τον απολαύσουμε! Ήταν ανάγκη να προσβληθεί το εθνικό
αίσθημα από τη «σκιά» του ντόπινγκ που έπεσε στους αθλητές-σύμβολα; Μα ποιοι
την έριξαν; Οι κακοί, ως συνήθως, ξένοι ή δεν ξέρουμε τι μας γίνεται ή μήπως
μέσα στο κλίμα της αναβαθμισμένης Ολυμπιακής εθνικής αυτοπεποίθησης είχαμε τη
βεβαιότητα ότι μοίρα κακή, ζηλόφθονη δεν μας αγγίζει πλέον; – γιατί περί
«μοίρας» πρόκειται, οι ανθρώπινοι «δάκτυλοι», οι εγχώριοι, παίζουν το
Ολυμπιακό μεγαλείο μπεγλέρι και δεν ευκαιρούν.

ΣΤΟ ΚΑΤΩ ΚΑΤΩ εμείς σεβόμαστε τον άνθρωπο. Ο δικός μας πολιτισμός τον
ανέδειξε επίκεντρό του. Αυτό δεν ήθελε να μας πει και η Φλόγα η ταξιδεύτρα ανά
τον κόσμο; Να φωτίσει τον άνθρωπο, τον αθέατο απλό άνθρωπο σε όλα τα μήκη και
τα πλάτη της Γης. Φώτισε τους ήδη υπερ-φωτισμένους; Φώτισε τους
γκλαμουριάρηδες που έσπευσαν πατείς με πατώ σε να τη «σηκώσουν», επιλέγοντας
μάλιστα ορισμένοι εκ των εγχωρίων και το κατάλληλο φόντο; Οι πιο «λαϊκοί» την
ιδιαίτερη πατρίδα τους, οι πιο «απλοί» την γκλάμουρ συνοικία τους και οι πιο
ματαιόδοξοι κάτι αρχαιοελληνικό και συμβολικό της λάμψης τους.

Εντάξει φταίει και η τηλεόραση, αυτούς κυνηγάει, αυτούς αναδεικνύει,
χρειαζόμαστε το «μήνυμα» των διάσημων προσώπων τους για να επιβεβαιωθεί η
πολυτιμότητα του ταξιδιού της Φλόγας. Ο απλός άνθρωπος, μας αρέσει δεν μας
αρέσει, εξακολουθεί να είναι αθέατος.

Και φθάσαμε στο προκείμενο. Την εξασφάλιση της μαζικότητας. Το σώμα-σύμβολο,
το σώμα-φορέας μηνυμάτων, το σώμα που ακτινοβολεί σήματα και εικόνες, το σώμα
του Σάκη στη Γιουροβίζιον, πρότυπο αρχαιοελληνικού σφρίγους, το σώμα της
ξανθιάς με τα καμπυλωτά οπίσθια στα δελτία ειδήσεων τις ημέρες του καύσωνα
και, πάνω απ’ όλα, το αθλητικό σώμα. Αυτό που συμβολικώς αμιλλάται τα
συναθλούμενα σώματα, πλην όμως μάχεται τα χρονόμετρα και λοιπές μηχανές. Στους
δικούς μας Ολυμπιακούς όμως, όλο αυτό θα επέστρεφε στα ανθρώπινα μέτρα του.
Αυτοί οι Ολυμπιακοί θα ήταν «διαφορετικοί». Ο άνθρωπος πάνω απ’ όλα.

ΓΙΑΤΙ; Είχαμε διαφορετική αθλητική πολιτική; Δεν είχαμε υιοθετήσει εν
πλήρει συνειδήσει τις αρχές του πρωταθλητισμού, όπως καθιερώθηκαν από την
ψυχροπολεμική εποχή, όταν τα μετάλλια και τα σούπερ ρεκόρ ήταν ένα είδος
επίδειξης για τη δύναμη των μεγάλων χωρών των δύο μπλοκ; Και κατόπιν δεν
υιοθετήσαμε και την αξιοποίηση όλου αυτού του οικοδομήματος, σύμφωνα με τις
αρχές της αμερικανικής αγοράς, μετατρέποντας τους αθλητές σε κινούμενα trade
mark εταιρειών;

ΓΙΑΤΙ ΝΙΩΘΟΥΜΕ, εμείς οι «άνθρωποι πάν’ απ’ όλα», σαν να ζούμε ένα
«κραχ» των αθλητικών αξιών, που μας υποσχέθηκε η τελετουργική αναπαράσταση της
παραμυθένιας εθνικής φαντασίωσης; Τι είδους καλπάζουσα ανωμαλία είναι αυτή που
έπληξε τη μετεγχειρητική κατάσταση του εθνικού λίφτινγκ; A! όχι. Άλλη μία
κρίση ταυτότητας δεν την αντέχουμε. Ας την πάθουν όσοι και όσες πλαστογραφούν
ημερομηνίες γέννησης, εμείς τη σημαία μας και στα στάδια και οι υπόλοιποι
αντηλιακό και προσοχή στο λάδι της χωριάτικης για να στέλνουμε ωραία μηνύματα
στο περιβάλλον με σανίδα το στομάχι.