Λάθος μηνύματα, σωστοί αποδέκτες

ΕΝΘΟΥΣΙΩΔΕΙΣ ήταν οι ανταποκρίσεις από το Ολυμπιακό Στάδιο χθες το
πρωί: Οι κερκίδες γέμιζαν, ο Μελέτογλου προκρινόταν στον τελικό του τριπλούν
και – κυρίως – ουδείς σχολίαζε, τουλάχιστον μεγαλόφωνα, ότι οι περισσότεροι
είχαν βρεθεί εκεί «για τα προκριματικά της Θάνου»…

Ξαφνικά, μετά την υπερβολική δόση Κεντέρη – Θάνου – Τζέκου των προηγούμενων
ημερών, περίπου οι πάντες βάλθηκαν να μας κάνουν «να ξεχάσουμε» την υπόθεση
για «να χαρούμε τη γιορτή» και άλλα τέτοια χαριτωμένα. Λίγες ώρες αργότερα
άρχιζαν οι φημολογίες για την περίπτωση Σαμπάνη…

…αλλά μετά τους Αγώνες τι;

Πρέπει να «ξεχάσουμε»; Να θεωρήσουμε ότι όλα αυτά τα φοβερά και τρομερά με τα
οποία σιγά – σιγά συνδέεται η «μαύρη Πέμπτη» των δύο Ολυμπιονικών, είναι κάτι
που δεν αξίζει τον κόπο να μας απασχολεί; Αλλά και το ίδιο το «πρόβλημα
ντόπινγκ»: Είναι κάτι που πρέπει να συζητηθεί «ψύχραιμα, μετά τους Αγώνες»
όπως προτείνει η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ; Είναι κάτι που δεν πρέπει να μας νοιάζει,
αφού ασχολείται η Δικαιοσύνη, όπως βαυκαλίζεται η ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας;

Προφανώς, δεν είναι ούτε το ένα, ούτε το άλλο. H μεταολυμπιακή «ψυχραιμία» για
την οποία μιλά το ΠΑΣΟΚ είναι το πρώτο βήμα για τη μεταολυμπιακή αδιαφορία,
στην οποία παραπέμπει χωρίς ενδοιασμούς η στάση της κυβέρνησης. Σε αυτά τα
ζητήματα το γοργόν και χάριν έχει – ειδικά μάλιστα όταν εκείνοι που γνωρίζουν
μπορούν να ερωτηθούν, όπως και να υποχρεωθούν να απαντήσουν…

Είναι φανερό ότι το πρόβλημα έχει για τα καλά εγκατασταθεί και στη χώρα μας –
παρ’ ότι ουδείς μπορεί να υποστηρίξει ότι είναι πρόβλημα «ελληνικό». Όμως,
όσοι εγχώριοι επιχειρούν να ετεροχρονίσουν την αντιμετώπισή του, όπως και όσοι
προσπαθούν να κουκουλώσουν την ύπαρξή του, δεν πετυχαίνουν τίποτε άλλο παρά να
στέλνουν λάθος μηνύματα σε εκείνους για τους οποίους τα μετάλλια και οι
διακρίσεις δείχνουν έναν δρόμο: Λάθος μηνύματα στη νέα γενιά για το νόημα του
αθλητισμού, όπως και για τον χαρακτήρα των σύγχρονων ηρώων.