Xρειάζεται ισορροπία σε όλα

Κι όμως, αναποδογύρισαν το σκάφος! Το μεθύσι της νίκης είναι γλυκό και επιτρέπει κάθε τρέλα…

Στα πανιά τους έχουν… χρυσόσκονη! H Σοφία Μπεκατώρου και η Αιμιλία Τσουλφά
κατέκτησαν το πρώτο τους χρυσό μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες. H ατυχία του
Σίδνεϊ ανήκει στο παρελθόν, τα δάκρυα της λύπης θα γίνουν δάκρυα χαράς όταν θα
ακούσουν τον Εθνικό Ύμνο και θα ενωθούν με το γαλαζοπράσινο της θάλασσας.

Λίγη ώρα μετά τον υπεράνετο θρίαμβό τους και την εξασφάλιση του χρυσού
μεταλλίου, η «ΟΜΑΔΑ» συνάντησε τα κορίτσια, δίπλα στη θάλασσα που φέρνει
μετάλλια στους Ολυμπιακούς. Αλλά, το… νερό δεν ήταν το θέμα στην Τελετή
Έναρξης; Μας αποζημιώνει και με το παραπάνω!

«Ακόμη δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει ότι είμαστε χρυσές Ολυμπιονίκες. Θα το
καταλάβουμε όταν ακούσουμε τον Εθνικό μας Ύμνο στην απονομή. Περιμέναμε χρόνια
και χρόνια αυτή τη στιγμή», λέει με έκδηλη συγκίνηση η Αιμιλία, η «Μίλι» για
τους φίλους και τους ανθρώπους του υγρού στοιχείου. Νωρίτερα, πέρασαν από
ντόπινγκ κοντρόλ. Και ακόμη πιο πριν τα δύο κορίτσια γνώρισαν στιγμές
αποθέωσης στον Άγιο Κοσμά. «Όλε! Όλε! Όλε», φώναζαν οι εθελοντές και έκαναν
υποκλίσεις. Μια παρέα όλοι στις εγκαταστάσεις».

«Ποιο κουραστικό να οδηγείς ή να υπογράψεις αυτόγραφα;» ρωτάμε, βλέποντας τη
Σοφία να βάζει υπογραφές όπου μπορείς να φανταστείς. Σε μπλούζες, σε καπέλα,
σε φόρμες, παντού!

«Το ένα φέρνει το άλλο. Μας δίνει όμως δύναμη να συνεχίσουμε την προσπάθειά
μας. H αναγνώριση από τον κόσμο σημαίνει πολλά».

Ένα χρυσό μετάλλιο δεν φέρνει… πιο κοντά το δίδυμο με την κορυφή. Άλλωστε,
έχουν σαρώσει πρωτιές σε Παγκόσμια και Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα. «Αυτό που ζούμε
είναι συγκλονιστικό. Τόσον καιρό κρατούσαμε τόνους χαμηλούς και ήμασταν
συγκεντρωμένες. Περάσαμε και δύσκολα με τον τραυματισμό μου. Ευτυχώς, όλος ο
κόσμος μάς συμπαραστάθηκε και έγινα καλά, δουλέψαμε σωστά και μεθοδικά και
καταφέραμε να ζωγραφίσουμε στο νερό. Αυτό θέλαμε», συμπληρώνει η… ανάρπαστη
Σοφία.

Το σκάφος, το «470» έχει ένα σημάδι με ανεξίτηλο μαρκαδόρο. Μια φράση. «Δεν
υπάρχει περίπτωση να!!!». Τα θαυμαστικά, όχι δικά μας… Ρωτάμε τη Σοφία. «Δεν
υπάρχει περίπτωση να μην τα δώσουμε όλα και τον καλύτερό μας εαυτό». Όντως, το
έκαναν και γεύονται τους καρπούς της επιτυχίας, αφού «δικαιωθήκαμε για την
επιμονή και την υπομονή μας».

Θυμάσαι τον εαυτό σου έξω από το νερό;

Λίγες στιγμές. Αλλά δεν είμαι τόσο ευτυχισμένη. Νιώθω χαρά και εύχομαι υγεία
και γαλήνη σε όλους.

Τι διαβάζεις;

Τη «Δύναμη του τώρα». Μου το έκανε δώρο ο γιατρός, ο κ. Σεφερλής.

Χόμπι;

Οτιδήποτε έχει σχέση με το νερό και τη θάλασσα.

H κακή στιγμή στο Σίδνεϊ;

H αποτυχία είναι άσχημη. Ειδικά αν κάποιες άλλες στιγμές δεν έχεις τα καλά
αποτελέσματα. Κάποιες φορές είσαι θεός και αν δεν πας καλά δέχεσαι κριτική.
Νιώθεις άσχημα. Χρειάζεται πάντα να υπάρχει ισορροπία σε όλα. Με μια νίκη δεν
γινόμαστε θεοί. Ήρεμα. Είμαστε άνθρωποι. H δόξα δεν μπορεί να σε ανεβάσει από
τη μια ημέρα στην άλλη. Θέλω να μείνω ίδια.

Ο τραυματισμός; Από τις 13 Μαΐου πέρασαν πάνω από τρεις μήνες. Φοβήθηκες;

Αν φοβήθηκα για τον αγώνα; Αν είμαι στους Ολυμπιακούς; Μα, φοβήθηκα για πολύ
περισσότερα πράγματα τότε. Υπάρχουν σπουδαιότερα πράγματα στη ζωή. Ναι, τότε
φοβήθηκα και τα σκέφθηκα. Ένιωσα και άλλες αξίες της ζωής.

Πού αφιερώνεις το χρυσό μετάλλιο;

Σε όλη την Ελλάδα. Αλλά και όσους μάς στάθηκαν τις δύσκολες ώρες, γιατί
υπάρχουν και τέτοιες. Στο λιμάνι η υποδοχή που μας έκαναν ήταν πολύ μεγάλη.
Όλοι είχαν τις ίδιες αγωνίες με μας και παλέψαμε για το μετάλλιο. Όλα
τελείωσαν μια ημέρα νωρίτερα και ευτυχώς είχαμε τη συμπαράσταση όλης της
ομάδας. Μετά τον τραυματισμό μου δεν χάσαμε πολύ μεγάλο διάστημα και οι
σύμβουλοι ήταν καλοί. Παλέψαμε με όλες μας τις δυνάμεις και είχαμε κερδίσει
πολύ προτού τρέξουμε. Με πολλή αγάπη γι’ αυτό που κάνουμε. Ήταν το καλύτερο
δώρο για μας. Και μόνο που αγωνιστήκαμε για την Ελλάδα. Και μόνο που
καταφέραμε και ξεπεράσαμε ενωμένοι τις δυσκολίες, νομίζω ότι είχαμε κερδίσει».

Δίπλα, η «Μίλι» ήταν κάτι παραπάνω από ευτυχισμένη. Και ας μην το είχε
καλά-καλά συνειδητοποιήσει. «Ναι, έτσι είναι. Θα γίνει όταν ακούσουμε τον
Εθνικό μας Ύμνο. Δεν μπορώ να περιγράψω όσα νιώθω. Είμαι υπερήφανη που κάνουμε
τους Έλληνες χαρούμενους και μάλιστα στη χώρα μας. Τους αφιερώνουμε τη
διάκριση».

Αυτόγραφα, αυτόγραφα, αυτόγραφα… Με το που πάτησαν στη στεριά τα «χρυσά» κορίτσια δέχθηκαν… επίθεση από τους εθελοντές

Στην επιστροφή στα απάνεμα νερά του λιμανιού γιόρτασαν με την ελληνική σημαία.
«Θέλαμε να εκτονωθούμε», τονίζει η Αιμιλία.

Το Σίδνεϊ το ξεχάσατε;

Μάλλον έπρεπε έτσι να γίνει – να σηκώσουμε τη σημαία στην Ελλάδα, εδώ να
πάρουμε το χρυσό μετάλλιο. Κοιτάξαμε βέβαια και διορθώσαμε λάθη, βελτιωθήκαμε
στις λεπτομέρειες.

Όταν τραυματίστηκε η Σοφία; Τι σκέφτηκες; Τους Αγώνες;

Μόνο να γίνει καλά η Σοφία, αυτό ήταν που σκέφτηκα!

Άγχος υπήρχε;

Ναι. Αλλά νομίζω πως ήμασταν καλύτερες και φάνηκε.

Είστε φίλες με τη Σοφία;

Ναι.

Και τσακωμοί; Παρεξηγήσεις; Τόσον καιρό μαζί περνάτε…

Υπάρχουν. Και εντάσεις ακόμη. Τα ξεπερνάμε όμως σχετικά γρήγορα.

Δηλαδή, σε ατυχία πάνω στην κούρσα επιρρίπτονται ευθύνες;

Ευθύνες όχι, αλλά εκεί ίσως δημιουργηθεί ένταση. Δεν ωφελεί όμως και κοιτάμε
να διορθωθούμε.

Το πρώτο τηλέφωνο που δέχθηκες;

Να πω, αλήθεια; Τόσα πολλά είναι, αλλά ο τηλεφωνητής έχει γεμίσει. Δεν ξέρω!

Σχέσεις; Ταξίδια, αγώνες, θάλασσα. Πολλές ώρες στο νερό…

Είναι όλα φυσιολογικά και θέλουμε να έχουμε ισορροπία και σε αυτό.

Επόμενος στόχος; Κίνητρο;

Θα δούμε. Τώρα απολαμβάνουμε τις στιγμές. Δεν ξέρουμε. Είναι πολύ νωρίς.

Διακοπές;

Ούτε καν το έχω σκεφθεί. Ίσως βουνό.

Στον Άγιο Κοσμά βραδιάζει. Τα φώτα όμως για το ελληνικό πλήρωμα που είναι μαζί
επτά χρόνια και αγωνίζεται στη θάλασσα λες και δίδει μια παρτίδα σκάκι(«πότε
θα χτυπήσεις εσύ, πότε ο άλλος», Σοφία), δεν χρειάζονται καν. Όλη η παραλία
φωτίζεται από το ολόχρυσο μετάλλιο των καταπληκτικών κοριτσιών!