AΔIAΠIΣTEYTA

Παραδοσιακά η κολύμβηση κλέβει την παράσταση την πρώτη εβδομάδα των Ολυμπιακών
Αγώνων. Και μπορεί η Αθήνα να μην είναι Σίδνεϊ, όπου κάθε κάτοικος ξέρει απ’
έξω κι ανακατωτά τα μικρά ονόματα όλων των αθλητών και τα ρεκόρ όλων των
κατηγοριών, ωστόσο κι εδώ η παράδοση συνεχίστηκε. Οι λόγοι είναι απλοί: οι
κούρσες είναι συναρπαστικές και φωτογενείς, οι μεγάλες επιδόσεις είναι
πιστότερες στο ραντεβού τους από κάθε άλλο άθλημα, η αλληλοεκτίμηση και η
φιλία των συναγωνιζόμενων είναι εμφανής και μεταδοτική και η ατμόσφαιρα στις
κερκίδες απερίγραπτη αλλά και αξέχαστη: ένα μείγμα χαλάρωσης, γιορτής και
θαυμασμού, που δεν ξέρω σε τι ακριβώς οφείλεται (ίσως στο νερό και τον ήλιο,
ίσως στο θέαμα αυτών των σωμάτων, ίσως στην αύρα της παράδοσης για την οποία
μιλούσαμε), ξέρω όμως ότι αποτελεί την καλύτερη εκδίκηση ημών των
αδιαπίστευτων. Κανένας κύριος με κοστούμι και καμία κυρία με ταγιέρ δεν μπορεί
να αισθάνεται άνετα μέσα στην πισίνα. Προσωπικά, έχω κι έναν επιπλέον λόγο ν’
αγαπώ το κολύμπι: είναι το πρώτο άθλημα που αισθάνθηκα ότι θα ήθελα να έχω πιο
συστηματικά δοκιμάσει. Ίσως μάλιστα η τότε απροθυμία μου για πολλή προπόνηση
να είχε καμφθεί αν ήξερα αυτό που σήμερα με γοητεύει περισσότερο από κάθε τι
άλλο. Πρόκειται φυσικά για την ομορφιά των κολυμβητριών.

Δεν ξέρω αν ομόρφυνε όλο το ανθρώπινο γένος ή απλώς αν, μεγαλώνοντας, μας
συγκινούν όλο και περισσότερο τα πράγματα που νιώθουμε να χάνουμε. Γεγονός
πάντως είναι ότι όλες αυτές τις ημέρες, από κοντά κι από μακριά, τα
περισσότερα από τα κορίτσια που κολυμπούν μου φαίνονται σαγηνευτικά. Και δεν
αναφέρομαι τόσο στις κολυμβήτριες μανεκέν ή σταρ τύπου Φαν Άλμτσικ, Αλσάμαρ,
Ντε Μπρουν. Τα δικά μου μάτια γιορτάζουν περισσότερο τη σεμνή κλάση μιας
Χλοτσκόβα, τα υπέροχα χαμόγελα όλων αυτών των δεκαπεντάχρονων Αμερικανίδων με
τα μονοσύλλαβα ονόματα (Μπιρντ, Χοφ, Κερκ και λοιπά και λοιπά), τη χάρη της
δεκαεξάχρονης Ιταλίδας Πελεγκρίνι, την πρόσκληση της Ρουμάνας Πάτετς, τη
φωτεινότητα ακόμα και των σκυθρωπών σε όλα τα άλλα αθλήματα Γαλλίδων. Μέσα στα
αεροδυναμικά μαγιό τους, που κρύβουν τα κορμιά αγκαλιάζοντας τις γραμμές τους,
τα λυτά και αρμονικά μέλη των κολυμβητριών με παραπέμπουν, ιδίως τη στιγμή που
βγαίνουν, νικήτριες ή μη, από το νερό, σε ό,τι κοντινότερο υπάρχει στον αρχαίο
συνδυασμό σώματος και πνεύματος.

Ακόμα και το στιγμιαίο κόλλημα της δικής μας όμορφης, της Ζωής Δημοσχάκη, όταν
κλήθηκε να εκφωνήσει τον όρκο των αθλητών στην Τελετή Έναρξης, φάνταζε, ίσως
επειδή προερχόταν από κολυμβήτρια, περισσότερο μια απόδειξη ανθρωπιάς παρά
άγχους. Για εκείνην ίσως όχι. Γιατί μπορεί για μας τους θεατές οι ωραίες της
πισίνας να είναι πηγή χαράς, αλλά οι ίδιες είναι πάνω απ’ όλα αθλήτριες.
Δηλαδή σκληρές με τον εαυτό τους.