ΓNΩMH Tο μέλι και οι κηφήνες

Ήταν μια ζεστή αυγουστιάτικη νύχτα του 1992 και οι Έλληνες πανηγύριζαν την
κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στην άρση βαρών από τον Πύρρο Δήμα. H μόνη που
δεν γνώριζε τη μεγάλη επιτυχία του λιονταριού τής Χειμάρρας ήταν η μητέρα του,
που ζούσε πενήντα σκαλοπάτια μέσα στη γη, στην οδό Σόλωνος, απέναντι από τη
Νομική.

Όταν πήγα να τη συναντήσω έμοιαζε με τρομαγμένο σπουργίτι. Δεν ήθελε να
μιλήσει, δεν ήθελε φωτογραφίσεις. Το μόνο που ήθελε ήταν να κρυφτεί και πάλι
στο λαγούμι της για να ξεφύγει από αυτούς που μέχρι τότε την κυνηγούσαν.

Γιατί τον Πύρρο Δήμα και την οικογένειά του οι Έλληνες τους κυνήγησαν πολύ.
Δεν ήταν λίγοι αυτοί με υψηλόβαθμες θέσεις που δεν επιθυμούσαν να εκπροσωπήσει
ο Πύρρος την Ελλάδα σε Ολυμπιακούς Αγώνες. Και βέβαια είναι οι ίδιοι που δεν
δίστασαν να πέσουν πρώτοι στο βάζο όταν ο Πύρρος έγινε το… μέλι της
επιτυχίας.

H ιστορία μοιάζει με αυτή των Κεντέρη, Θάνου, αλλά από την ανάποδη. Αθλητές
που λατρεύτηκαν, αγαπήθηκαν όσο λίγοι επειδή χάρισαν στη χώρα μας μοναδικές
στιγμές κάνοντας όλους εμάς υπερήφανους, πετάχτηκαν εν μία νυκτί στον Καιάδα
από τους ίδιους κηφήνες που απομυζούσαν τόσα χρόνια το μέλι των επιτυχιών.
Όποιο λάθος κι αν έχουν κάνει οι δύο αθλητές, βέβαιο είναι πως δεν ευθύνονται
μόνο αυτοί. Είναι σαν να ζητάς ευθύνες από τους στρατιώτες, όταν το σχέδιο
μάχης που εκπόνησε ο στρατηγός δεν λειτούργησε.

Τα θύματα συνήθως δεν απολογούνται, εκτός αν είναι Έλληνες…