Ένα κοριτσάκι σ’ένα μικρό κουτάκι (Tρεις μέρες από τη ζωή της Mαριάς Kαζακούλ)

28 Ιουνίου 1994

Έχω δυόμισι μήνες να γράψω στο ημερολόγιό μου. Ο Στεφάν μάς έχει ξεθεώσει:
λέει πως, αν δεν εξασκούμαστε εφτά ώρες τη μέρα (μα, δεν είναι πολύ;), στους
Ολυμπιακούς της Ατλάντα θα είμαστε σαν κουτσές· «και σαν κουλές», πρόσθεσε
σήμερα, λες κι είμαστε και χαζές και δεν καταλαβαίνουμε τίποτα. Ο Στεφάν
μπορεί να ‘ναι απ’ τους καλύτερους γυμναστές στον κόσμο, αλλά φέρεται σαν
τύραννος. Το πρωί τα ‘βαλε με τη Σάρον που έχει πάρει παναμερικανικό μετάλλιο
στο τριπλό· πετάει σαν πουλί και γυρίζει το κορμί της στον αέρα σαν στρόβιλος
– τη βρίσκω καταπληκτική (στο τριπλό μόνο, να εξηγούμαστε) – παρ’ όλ’ αυτά, ο
Στεφάν την είπε γκαστρωμένη γελάδα (τρομερή προσβολή) και την ανάγκασε να του
ορκιστεί πως θα χάσει τρία κιλά μέσα στη βδομάδα. Φοβήθηκα μήπως βρίσει κι
εμένα: έχω ύψος ένα και πενήντα δύο και ζυγίζω σαράντα κιλά. Ντρέπομαι που
είμαι τόσο χοντρή, προσπαθώ να μη τρώω τίποτα, ξέρω πως πρέπει να χάσω βάρος.
Κοιτάζομαι στον καθρέφτη και τι βλέπω; ένα τέρας βλέπω. Έπειτα, βλέπω την Άννα
Πέτρις, που είναι σαν κλαδάκι, και μου ‘ρχεται να μπήξω τα κλάματα. H Άννα
είναι σαν ξωτικό, σαν, πώς να το πω, σαν άυλη! Είναι τέλεια! Γι’ αυτό, μια απ’
αυτές τις μέρες, δε θα τη γλιτώσω, θα με προσβάλει κι εμένα ο Στεφάν. Τρώω
μαρούλια – όμως, καμιά φορά, με πιάνει μια πείνα δαιμονική – δεν ξέρω αν οι
δαίμονες τρώνε τον περίδρομο – και καταβροχθίζω τέσσερις σοκολάτες στην
καθισιά κι έπειτα θέλω να πεθάνω. Ζυγίζομαι και το καταραμένο το ταμπλό
δείχνει σαράντα κιλά και τετρακόσια γραμμάρια! Τέλος πάντων, το παλεύω όπως
μπορώ. Άμα θέλω να κερδίσω μετάλλιο πρέπει να κάνω θυσίες. Ο Στεφάν λέει:
«Νίκη ή θάνατος», γι’ αυτό μάς ξεθεώνει και γι’ αυτό χοντρές μάς ανεβάζει,
ανάπηρες μάς κατεβάζει. Λέει: σακάτισσες! Πάμε απ’ την αρχή! Κι αρχίζουμε όλες
τις ασκήσεις ξανά και ξανά. Κι όμως, είμαστε η αφρόκρεμα της ενόργανης
γυμναστικής· ο Στεφάν μάς στρατολόγησε απ’ τα νηπιαγωγεία: από πέντε χρονών
ονειρεύομαι μετάλλια. Σήμερα πάντως νιώθω πτώμα· κάθε άλλο παρά μετάλλια
ονειρεύομαι· ίσως να φταίει που η Σάρον έκλαιγε με λυγμούς· κι εγώ, απ’ την
ταραχή μου, βάλθηκα να γυμνάζομαι με εξαλλοσύνη και μανία. Κι απ’ το φόβο μου
μη με πει κι εμένα γκαστρωμένη κατσίκα, όλο το πρωί ρουφούσα την κοιλιά μου.

Ευτυχώς που τέλειωσε το σχολείο και για φέτος. Στα μαθήματα τα σκάτωσα: τις
μισές μέρες ήμουν αδιάβαστη και τις άλλες μισές κατάκοπη. Στην τάξη όλοι με
κοιτάνε με δέος – «πρωταθλήτρια της γυμναστικής» και τέτοια – αλλά δεν έχουν
ιδέα σε τι overdrive βρίσκομαι – ένταση, στρες, επιτάχυνση – όπως λένε εδώ
στην Αμερική. Στα ρουμάνικα δεν ξέρω πώς λέγεται, τα ‘χω ψιλοξεχάσει. Τώρα πάω
μια στιγμούλα να ζυγιστώ γιατί νιώθω φούσκωμα.

(αργότερα)

Ανακούφιση. Έχασα διακόσια γραμμάρια απ’ το πρωί κι ούτε πεινάω τρομερά ώστε
να κινδυνεύω να τα ξαναπάρω απόψε. Προχθές, στo πάρτυ των γενεθλίων μου –
έκλεισα τα δεκαπέντε, μπήκα στα δεκάξι – έφαγα τόση τούρτα ώστε έπρεπε να κάνω
οπωσδήποτε εμετό. E, έτρεξα στο μπάνιο και ξέρασα. Καθώς ξερνούσα, απ’ το
σαλόνι ακουγόταν ένα απ’ τ’ αγαπημένα τραγούδια της θείας μου της Νάστιας, το
“Sweet, Little Sixteen”· καλά, σκεφτόμουνα, πολύ sweet, τρώει ένα κιλό τούρτα
με σαντιγύ κι έπειτα μπλιεχ. Και παρά τον εμετό, όταν ζυγίστηκα είχα παχύνει
κατά ολόκληρο μισό κιλό! Φαντάσου δηλαδή, αν δεν την έβγαζα την τούρτα.
Ολόκληρο μισό κιλό!

Σήμερα προσπάθησα τέσσερις φορές το τριπλό άλμα, αλλά το ‘κανα άτσαλα·
προσγειώθηκα σχεδόν γονατιστή, που βαθμολογείται με μηδέν και που σημαίνει πως
είμαι χοντρή και κουτσή! Στη δοκό τα πήγα αρκετά καλά, που το ‘πε ακόμα κι η
Ντόρις Μαρφέττο που δε λέει καλό λόγο για κανέναν, αυτή είναι κι άλλη δεν
είναι. Μερικές αθλήτριες της γυμναστικής είναι πολύ βλαμμένες. Φαίνεται κι απ’
τον τρόπο που κάνουν στεφάνι και πιρουέτες: καλύτερα να γίνονταν μπαλαρίνες να
ησυχάζαμε εμείς οι υπόλοιπες. H Ντόρις Μαρφέττο έχει σαρώσει τα βραβεία, όχι
επειδή ξεχειλίζει από ταλέντο, αλλά επειδή λικνίζεται με νάζι· είναι
ωραιοπαθής. Οι κριτές ξετρελαίνονται με κάτι τέτοια. Μάλιστα, οι εφημερίδες τη
λένε «Ντόρις Μαρφέττο, το Κουφέτο», αλλά εμένα μου τη δίνει γιατί ξέρω πως δεν
είναι κουφέτο: είναι απλούστατα ένα μπασμένο. H δε μαμά της ερχόταν μέχρι
πρότινος στο γυμναστήριο και καθόταν σα Κέρβερος και μας έσπαγε τα νεύρα.
Τελικά, ο Στεφάν την έδιωξε με τις κλοτσιές. H δικιά μου η μάνα είναι τόσο
ευτυχισμένη που βγάζουμε οικογενειακώς ένα σκασμό λεφτά ώστε ούτε που ρωτάει
περί προπονήσεων και τα τοιαύτα. Αρκεί να πέφτει το χρήμα. Στο Βουκουρέστι,
λέει, ψωμολυσσάγανε. Ο μπαμπάς δεν πολυμιλάει, είναι τρομερά απασχολημένος με
το να παρακολουθεί αθλητικά όλη μέρα, έχει κολλήσει στην τηλεόραση· και
βέβαια, μού σπάει κι αυτός τα νεύρα: «Σήμερα είδα τη Σάννον Μίλλερ και –
πρόσεξε, Μάριουσκα – είναι άφταστη!» Δηλαδή, αντί να παινέψει το δικό του το
παιδί, παινεύει άλλο! Με ποιανού το μέρος είναι τελικά; M’ εμένα ή με το
θηρίο; Και χθες, η μάνα μου μού δήλωσε βλοσυρά πως πρέπει να βάλω τα δυνατά
μου. Μα, αυτά είναι τα δυνατά μου! Τα έχω βάλει! Σηκώνομαι στις εξίμισι το
πρωί και μέχρι το μεσημέρι δουλεύω εφαλτήριο, μπάρα και δοκό· κάνω διάλειμμα·
τρώω τρία καρότα με λεμόνι, έπειτα συνεχίζω με ασκήσεις εδάφους μέχρι να
κουραστεί ο Στεφάν. Αλλά βέβαια ο Στεφάν δεν κουράζεται γιατί μονάχα διαταγές
δίνει, δε γίνεται χταπόδι και φίδι επί εδάφους, δοκού και αέρος, όπως εμείς.

Σταματάω τώρα γιατί κλείνουν τα μάτια μου απ’ τη νύστα. Αύριο θα δοκιμάσουμε
ένα καινούργιο βήμα στη μπάρα. Καλά, ε, έχω τρομερό άγχος. Τρομερό άγχος.

12 Ιουλίου 1994

Έχω τρομερό άγχος. Ο Στεφάν μού είπε πως, ό,τι σκατά και να κάνω (είπε
«σκατά»!) δεν πρόκειται ποτέ να φτάσω τη Μαρίνα Λόμπατς! H Λόμπατς τού έχει
γίνει έμμονη ιδέα απ’ τους Ολυμπιακούς του Κάλγκαρυ. Στοιχηματίζω ότι την έχει
ψιλοερωτευτεί· εντάξει, το παραδέχομαι, ήταν νόστιμη· τότε που είχε κερδίσει
χρυσό στη ρυθμική – εγώ ήμουνα μικρή – οι εφημερίδες έγραφαν «τι νεραϊδίσιο
πλασματάκι!» «τοσοδούλι!», κάτι τέτοια: ο πατέρας μου μού τα ‘πε γιατί δεν του
ξεφεύγει τίποτα (ρουφιάνος). Θα μπορούσε να δουλεύει σε γραφείο αποκομμάτων ή
στην ΚαΓκεΜπέ. (Ίσως και να δούλευε στην ΚαΓκεΜπέ.) Πάντως, «τοσοδούλι» είναι
και η Ντομινίκ Μοσεάνου· μου θυμίζει τη Τζέσικα Λανγκ που την κρατούσε στην
παλάμη του ο Κινγκ Κονγκ (το είδα στην τηλεόραση). H Ντομινίκ – που,
παρεμπιπτόντως, είναι τρομερά κακομαθημένη – χωράει σε μια παλάμη. Εγώ πάλι,
όχι. Το μεσημέρι που ζυγίστηκα, δώσ’ του πάλι τα σαράντα διακόσια.
Αναθεματισμένα διακόσια γραμμάρια! Επανέρχομαι στη Ντομινίκ γιατί έμαθα πως
θέλει να διαχειρίζεται η ίδια τα λεφτά της· λέει πως οι γονείς της ζούνε μέσα
στη χλιδή χωρίς να κάνουν απολύτως τίποτα, ενώ εκείνης τής βγαίνει ο κώλος
(στην κυριολεξία). Δίκιο έχει, αλλά είναι μονάχα δεκατεσσάρων ετών, μπορεί και
λιγότερο – εγώ δε μπορώ να διανοηθώ να διαχειρίζομαι λεφτά, θα μπερδευόμουνα.

Ο Στεφάν μου ξαναείπε σήμερα για χιλιοστή φορά, πως αν δεν πάρω μετάλλιο στην
Ατλάντα – δηλαδή σε δυο χρόνια – δε θα πάρω ποτέ. Λες και δεν το ξέρω. Το
ξέρω. Μετά τα δεκαεφτά βγαίνεις στη σύνταξη. Αλλά, θα πάρω! Άσε που θα πάρω
και το Νοέμβριο στο Ντόρτμουντ! Έτσι – για να σκάσουν οι εχθροί μου! Πρώτα θα
χάσω ένα ολόκληρο κιλό – τι, δύσκολο είναι; – κάνοντας μια σούπερ-δίαιτα που
έχω ανακαλύψει (νερό και αγγούρια) και θα μελετήσω καλύτερα τα βίντεο της
Κομανέτσι (αυτή καλέ έγινε φάλαινα! Δεν πιστεύω να γίνω κι εγώ έτσι άμα
μεγαλώσω!) και της Λόμπατς· θα συγκεντρώνομαι καλύτερα στα άλματα – ο Στεφάν
λέει πως αεροβατώ (μα, αεροβατώ κυριολεκτικά, πηδάω στο κενό) – και θα κάνω
τετρακόσια πους-απς κάθε πρωί. Ή μήπως είναι υπερβολή; Μήπως πάθει τίποτα η
καρδιά μου; Πρέπει να ρωτήσω τον Στεφάν. Να θυμηθώ να τον ρωτήσω.

Την περασμένη βδομάδα κατάπλευσε στο σπίτι η θειά μου η Νάστια που νομίζει πως
είμαι σπουδαίο πρόσωπο επειδή παρ’ ολίγο να πάρω μετάλλιο στο Κάλγκαρυ. Είμαι,
λέει, το καμάρι της οικογένειας. Ωστόσο, όταν με είδε, τι είπε; Τι αναφώνησε η
κακιά και ανάγωγη γυναίκα; «Πάχυνες!» Εννοείται ότι έτρεξα αμέσως να ζυγιστώ·
στην αρχή, κρατούσα τα μάτια μου κλειστά για να μη δω τον αριθμό στο ταμπλό.
Έπειτα τα άνοιξα: σαράντα κιλά και τετρακόσια γραμμάρια. Μου ήρθε τρέλα, πήρα
δυο καθαρτικά κι έκανα ποδήλατο μιάμιση ώρα. Την επομένη, ή τη μεθεπομένη, ο
πατέρας μου διάβασε στην εφημερίδα πως «η Αμερικανο-ρουμάνα αθλήτρια της
γυμναστικής Μαρία Καζακούλ πάσχει από το σύνδρομο Όσκαρ Μάτσερατ». Δεν
καταλάβαμε τίποτα φυσικά, ώσπου η θεία Νάστια, που παριστάνει ότι τα ξέρει
όλα, μας πληροφόρησε πως αυτός ο Όσκαρ είναι ήρωας γερμανικού μυθιστορήματος
με τίτλο «Το τενεκεδένιο ταμπούρλο» ή «H τενεκεδένια καραμούζα», δε θυμάμαι
ακριβώς. Εν πάση περιπτώσει, ο Όσκαρ είναι ένα παιδάκι που δε θέλει να
μεγαλώσει. Άρα, η φυλλάδα έγραφε πως δε θέλω να μεγαλώσω! Και απαντώ με το
μυαλό μου: είτε θέλω, είτε δε θέλω, θα μεγαλώσω. Εσάς τι σας κόφτει;
Εκνευρίστηκα πάντως. Οι δημοσιογράφοι λένε ό,τι τους κατεβαίνει. Ένας μάλιστα
έγραφε – δε θυμάμαι πού – ότι εμείς της γυμναστικής και της ρυθμικής κάνουμε
αφύσικη ζωή. «Αν αυτό είναι φυσιολογική ζωή», έλεγε ο εξυπνάκιας, «εγώ είμαι ο
αδερφός του Έλβις». Δεν κατάλαβα γρυ. Ποιο είναι το «αυτό»; Και είχε αδερφό ο
Έλβις Πρίσλεϋ;

Αχ, Χριστούλη μου, θα πεθάνω απ’ την αγωνία. Το Νοέμβριο είναι οι αγώνες στο
Ντόρτμουντ· θα τα καταφέρω; Ή θα γκρεμοτσακιστώ και θα μείνω ανάπηρη;

27 Ιουλίου 1994

Έχω πάθει σοκ. Το πρωί έμαθα ότι πέθανε η Κρίστυ Χένριτς, μια μεγάλη αθλήτρια!
Όχι πρώτη-πρώτη, αλλά μεγάλη· ελίτ, πώς να το πω. Την κηδέψανε χτες σε παιδικό
φέρετρο γιατί ζύγιζε, είπαν, μονάχα είκοσι οκτώ κιλά! Το φέρετρο έμοιαζε με
μεγάλο παπούτσι. Της Κρίστυ τής είχε καρφωθεί πως είναι κήτος – εγώ είμαι το
κήτος! – κι έκανε νηστεία κι αρρώστησαν όλα της τα όργανα – συκώτι, καρδιά και
τα λοιπά – και πάει. Ήταν είκοσι δύο χρονών: ηλικιωμένη για πρωταθλήτρια
γυμναστικής, αλλά όχι και για να πεθάνει. Πω, πω, όλο κακά συμβαίνουνε!
Πέρυσι, η Αντριάνα Γκούρκα τσακώθηκε με τον προπονητή της – άλλος σατράπης από
κει – τον Φλόριν Γκεόργκε, κι εκείνος την έριξε απ’ τη μπάρα και την κλότσαγε
και την πατούσε στο λαιμό. Αγριάνθρωπος. Τη μεταφέρανε στο νοσοκομείο,
αιμόφυρτη, κι η Αντριάνα πέθανε. Άλλοι λένε πως έφταιγαν οι κλοτσιές, κι άλλοι
ένα ανεύρυσμα, που δεν ξέρω τι είναι ακριβώς. Κάτι στον εγκέφαλο. Πραγματικά,
φοβάμαι μήπως ο Στεφάν μού δώσει καμιά κλοτσιά και με στείλει στον άλλο κόσμο.
Κάθε μέρα – ακόμα και σήμερα που όλοι ήμασταν αναστατωμένοι και συζητούσαμε τι
συνέβη στην Κρίστυ – ο Στεφάν μου είπε αυστηρά: «Μέχρι το Νοέμβριο, είτε θα
είσαι ένα κοριτσάκι που θα χωράει σε κουτάκι, είτε θα πάρεις πόδι από ‘δώ». Δε
θέλει, πρόσθεσε, κουνώντας το δάχτυλο, να γίνει ρεζίλι στο Ντόρτμουντ επειδή
μερικές από μας τρώμε σα νταλικέρηδες και τεμπελιάζουμε στις προπονήσεις.
Σκέφτηκα να πω, μα, η Κρίστυ χωρούσε σε κουτάκι, αλλά τελικά τη βάλανε σε
παιδικό φέρετρο· όμως, δεν είπα τίποτα. Τρέμω μπας και νευριάσει σαν τον
Φλόριν Γκέοργκε και με ξεκάνει.

Πάω για ύπνο. Πρέπει να συμπληρώσω δέκα ωρίτσες για να ‘χω δυνάμεις το πρωί.
Απόψε ήθελα να γράψω για ένα Ρώσο αθλητή που είδα και μ’ άρεσε – τελικά, έχω
μια αδυναμία στους Ρώσους παρά την πονεμένη μας ιστορία (όπως λέει η μάνα μου)
– αλλά δεν μπορώ τώρα, το στυλό πέφτει απ’ το χέρι μου.