Tο παρασκήνιο, η αγωνία, και οι… βίδες του Kένταυρου

Δεκάδες εθελοντές βοήθησαν τις γυναίκες-αγγεία να μπουν μέσα στις υπέροχες δημιουργίες της Σοφίας Κοκοσαλάκη. Μία ομάδα από το φροντιστήριο έβαλε στη σειρά τις 202 πινακίδες με τις χώρες περιμένοντας να ξεκινήσει η παρέλαση των αθλητών

Παρασκευή 13 Αυγούστου 2004, Ολυμπιακό Στάδιο. 20.45. Ο χτύπος της καρδιάς των
τυμπανιστών ακούγεται στα πέρατα της Γης. Το στάδιο παίρνει φωτιά. Βρίσκομαι
μπροστά στη Θύρα 3, λίγα βήματα από τον αγωνιστικό χώρο, μαζί με τον Κένταυρο
και όλη την ομάδα μας, την Κλερ, τον Μάνο, τον Γιώργο, τη Μάιρα, τον Ντάγκι
και τον Κεν. Περιμένουμε από στιγμή σε στιγμή να δοθεί το σήμα στα ακουστικά
για να πάρει τη θέση του μέσα στο στάδιο.

Ο ενθουσιασμός και η ανυπομονησία μας δεν περιγράφονται με λόγια. Δεν πατάω
στο έδαφος, έχω σηκωθεί ψηλά. Αν μπορούσα θα ‘τρεχα μέσα στο στάδιο να πιάσω
κι εγώ ένα τύμπανο, να το βαράω όσο πιο δυνατά μπορώ. H στιγμή που περίμενα
τόσα χρόνια είναι εδώ, μπροστά μου.

H Κλερ, υπεύθυνη σκηνής για τον Κένταυρο, αγωνιά. Πώς είσαι, με ρωτά. Ποτέ στη
ζωή μου δεν ήμουν καλύτερα, της απαντώ. Μου χαμογελά.

Το πίσω μέρος του αλόγου είναι καλυμμένο με μαύρο πανί για να μη φαίνεται.
Είμαστε έτοιμοι να σκεπάσουμε τον ίδιο τον Χρήστο και το κοντάρι του. Με το
σώμα του βαμμένο κόκκινο, ο υπέροχος Κένταυρος στέκεται αγέρωχος, ακίνητος με
το βλέμμα καρφωμένο στο στάδιο. Στο κατακόκκινό του πρόσωπο ξεχωρίζουν τα
μελιά του μάτια, πλημμυρισμένα μια γλυκιά ηρεμία. Προσπαθεί να διώξει το άγχος
μακριά, να κρατήσει μέσα του αυτή τη Νιρβάνα. Σε ελάχιστα λεπτά θα βρεθεί στο
κέντρο του κόσμου και το φωτισμένο του ακόντιο θα ξεκινήσει το αλληγορικό
ταξίδι της ανθρώπινης σκέψης.

Κοιταζόμαστε, του κλείνω το μάτι. Μου το ανταποδίδει. Είναι το δικό μας
σινιάλο. Είσαι ο τέλειος Κένταυρος, του φωνάζω. Μου χαμογελά.

Οι τυμπανιστές είναι εκπληκτικοί, αποθεώνονται. Έρχεται η σειρά του μικρού
Μιχάλη στο χάρτινο το καραβάκι. Το χαμόγελό του φωτίζει το στάδιο. Μόλις
φθάνει ο Στεφανόπουλος με τον Ρογκ και την Αγγελοπούλου μπροστά στη δική μας
θύρα, ο Κένταυρος σκεπασμένος με το μαύρο πανί παίρνει τη θέση του μέσα στην
αρένα.

H ομάδα μας χωρίζεται. Την ώρα του εθνικού ύμνου, ο Γιώργος, η Μάιρα κι εγώ
κάνουμε ρεκόρ στο αγώνισμα των 100 μέτρων κάτω από τις κερκίδες. Φθάνουμε στην
άλλη άκρη και μπαίνουμε στον αγωνιστικό χώρο περιμένοντας τον Κένταυρο να
τελειώσει τη διαδρομή του στην ιστορία.

Το ακόντιο

H Λυδία Κονιόρδου κρατά το μαρμάρινο κεφάλι που έπεσε στα χέρια της μέσα στο
όνειρό της. Ο Χρήστος πετά το ακόντιο με ελάχιστα δευτερόλεπτα καθυστέρηση. Το
άγαλμα αναδύεται από το κέντρο κι αρχίζει να σπάει, γίνεται Κούρος και μετά
κλασικό. Μαγευόμαστε, σα να μην το ‘χουμε ξαναδεί. Ένα από τα μεγάλα κομμάτια
αιωρείται επικίνδυνα, αλλά δεν ανησυχώ. Είμαι σίγουρη ότι δεν θα πάει τίποτα
στραβά σήμερα.

Ο Κένταυρος χαιρετά τον άνθρωπο-κύβο και του παραδίδει τη σκυτάλη της ζωής.
Κατεβαίνει από το νερό κι έρχεται προς το μέρος μας. Τον ξεβιδώνω πανευτυχής.
Όλοι χαμογελούν πλατιά. Το πρώτο μέρος της αποστολής μου στην Τελετή Έναρξης
ολοκληρώνεται άψογα.

Στα ακουστικά ακούγεται η φωνή της Αγγελικής Στελάτου, υπεύθυνης των 30
χορογράφων που ετοίμασαν την Κλεψύδρα. Εμψυχώνει τους ερμηνευτές την ώρα που
ακούγεται η Μαρία Κάλλας. «Ζήστε το τώρα, είναι όλο δικό σας, εσείς το
φτιάξατε, γιορτάστε το».

Περιμένοντας το σύνθημα

Τρία τέταρτα πριν βγει στη σκηνή ο Κένταυρος, τον βιδώνουμε μαζί με τον Γιώργο Γκεβρέκη στη θέση του, πίσω από τη Θύρα 3. Έχει ήδη περάσει σχεδόν τρεις ώρες στο καμαρίνι για να βάψει το σώμα του η Ευφροσύνη και να φτιάξει τα μαλλιά του η Φένια

Ο Τιέστο έχει πάρει θέση και το πολύχρωμο ποτάμι των αθλητών περνά χορεύοντας
δίπλα μας, μπροστά από το φροντιστήριο. Αυτές τις εικόνες τις είχα στο μυαλό
μου χρόνια. Τους χειροκροτούμε, ακόμα περισσότερο τις μικρές άγνωστες χώρες,
ζητωκραυγάζουμε, μας απαντούν. Είναι η δική τους ώρα. Οι Αγώνες γίνονται για
αυτούς. Βλέπω την κοπέλα-αγγείο που κρατά την πινακίδα του Κιριμπάτι. «Είναι η
πρώτη φορά που παίρνεις μέρος στους Ολυμπιακούς», της λέω. Το πρόσωπό της
φωτίζεται.

Φεύγω ξανά για την άλλη άκρη του σταδίου, είναι η ώρα για τις κορδέλες, το
αφιέρωμα στις Ολυμπιακές πόλεις του παρελθόντος. Στη γενική πρόβα το κομμάτι
αυτό απέτυχε γιατί δεν δούλεψε το μικρόφωνο αυτού που θα μας έδινε το σήμα να
ξεκινήσουμε. Σήμερα, από το άγχος τους οι υπεύθυνοι σκηνής μάς έχουν εξηγήσει
τέσσερις φορές ότι θα έχουμε τρία σημάδια. Το πρώτο στα ακουστικά, το δεύτερο
στις λέξεις «Ένας Γάλλος», που θα ακούσουμε από τα μεγάφωνα. Κι αν δεν
δουλέψει τίποτα, το τελευταίο σημάδι θα είμαι εγώ επειδή βρίσκομαι στο νούμερο
ένα της Αθήνας 1896. Ο Ντιούι θα στέκεται δίπλα μου και θα με ακουμπήσει στον
ώμο. Οι υπόλοιπες πόλεις θα κοιτούν εμένα για να ξεκινήσουν. Περιμένοντας τη
σειρά μας, ο Τιέστο δίνει ρέστα. Χορεύουμε ασταμάτητα, οι Έλληνες αθλητές
περνούν από μπροστά μας, μας χαιρετούν, ένα ατέλειωτο πανηγύρι. Δίπλα μας
χαίρεται ο Κοσμάς Άλμπρινκ, υπεύθυνος σκηνής για τις κορδέλες. Παρά το
ελληνικό του όνομα είναι Γερμανός. «Από τότε που είδα μικρός τους Ολυμπιακούς
στην τηλεόραση, ήξερα ότι η μοίρα μου θα με έφερνε μια μέρα στους Αγώνες της
Αθήνας», μου ‘χε πει νωρίτερα.

H Μπιόργκ αρχίζει το τραγούδι της και ο Κοσμάς μάς δίνει το σήμα να μπούμε στο
στάδιο. Στέκομαι στο σημείο της Αθήνας μπροστά στους επισήμους. Κοιτώ γύρω μου
να χορτάσω όσο μπορώ την εικόνα. Απέναντί μου δεν βλέπω το ζευγάρι μου, αλλά
κάποια άλλη συνοδό αθλητών. Της κάνω νόημα να κρατήσει αυτήν την κορδέλα. Το
βίντεο του Κουμπερτέν αρχίζει. Ο Ντιούι έχει φύγει από τη θέση του, αλλά αργεί
να γυρίσει. Ευτυχώς που δεν τον χρειάστηκα. Αυτήν τη φορά τα ακουστικά
δουλεύουν, οι κορδέλες ξετυλίγονται και ο Γιώργος Σαμπάνης τις κόβει με
απόλυτο συγχρονισμό. Θεατές και αθλητές χειροκροτούν ενθουσιασμένοι. Θρίαμβος!

Το άναμμα του βωμού δίνει τέλος στην τελετή. Παίρνουμε μηνύματα συγκίνησης από
όλη την οικουμένη. Παντού σαμπάνιες, αγκαλιές, δάκρυα και γέλια. Δίνουμε
ραντεβού στο Πεκίνο, το 2008. Αργότερα, όλοι ξεφαντώνουμε μέχρι το πρωί στο
πάρτι της τελετής, που γίνεται στο «Envy». Πλησιάζω τον Παπαϊωάννου. «Σε
ευχαριστώ για αυτό που μας χάρισες», του λέω. «Μα τι λες τώρα, εσείς μου το
χαρίσατε. Όλο αυτό έγινε από την αγάπη σας».

ΣΤΟ ΦΡΟΝΤΙΣΤΗΡΙΟ

Σιδερωμένες σημαίες, νταούλια και στεφάνια ελιάς

Στον χώρο όπου ετοιμάζονται οι ερμηνευτές της Κλεψύδρας, ο νεαρός Κούρος συναντά την Ελληνοαυστραλή Μαρία Καράμπελα, που ενσάρκωσε την Ήπειρο στο άρμα με τις παραδοσιακές φορεσιές. Οι εθελοντές περνούν την ώρα τους βγάζοντας χιλιάδες φωτογραφίες και ανταλλάσσοντας αφιερώσεις

H γιορτή η δική μας, των χιλιάδων εθελοντών και του προσωπικού, έχει ξεκινήσει
πολλές ώρες πριν. Από τις δύο το μεσημέρι βρισκόμαστε εκεί να ετοιμάσουμε τα
πάντα. Σήμερα, ο αέρας διαφέρει. Αγκαλιαζόμαστε, γελάμε, ανυπομονούμε να
φθάσει η ώρα η μεγάλη. Είναι η μοναδική φορά που μας επιτρέπουν να φέρουμε
φωτογραφικές μηχανές και τα κλικ είναι χιλιάδες σε όλο το στάδιο.

Στο φροντιστήριο επικρατεί πανζουρλισμός. Άλλοι σιδερώνουν την Ολυμπιακή
σημαία και τη σημαία του δρομέα, άλλοι ετοιμάζουν τις κορδέλες, η μοδίστρα
κάνει τις τελευταίες διορθώσεις, τα ντουλάπια με τα νταούλια πηγαίνουν στη
θέση τους. H ομάδα για τις σημαίες των αθλητών σιδερώνει και διπλώνει. Τα
πλακάτ με τις χώρες μπαίνουν στα καρότσια. Ο Ντάγκι Μακάρθι και ο Κεν Γουάιτ,
κατασκευαστές του Κενταύρου, ελέγχουν ακόμα μία φορά τον μηχανισμό. Την
προηγούμενη ημέρα τού έκαναν φουλ σέρβις, τον έβαψαν και τον καθάρισαν.

Φτιάχνουμε στεφάνια από κλαδιά ελιάς, τα φοράμε, τα μοιράζουμε παντού.
Τοιχοκολλώ σε όλους τους χώρους την προσευχή που έκανε στα «NEA» για μας ο
Σταμάτης Φασουλής. Μαζεύονται γύρω μου, τη διαβάζουν και χαμογελούν.

H Έλενα Γιαννακοπούλου, συντονίστρια των εθελοντών φροντιστηρίου, μας μοιράζει
τα βραχιόλια με το μπλε μάτι, δώρο από τον Δημήτρη Παπαϊωάννου, «επειδή θα σας
δουν πολλοί σήμερα εκεί έξω».

Οι υπεύθυνοι σκηνής, ξένοι οι περισσότεροι, λάμπουν από χαρά. Ο Ίαν Χάντερ,
υπεύθυνος στη Θύρα 1 από όπου αργότερα θα βγουν τα άρματα και οι αθλητές, δεν
το κρύβει: «Είναι η πιο ευτυχισμένη ημέρα της ζωής μου». Δεν είναι ο μόνος που
αισθάνεται έτσι.

Αρχίζουν να έρχονται και οι εθελοντές ερμηνευτές. Φορούν τα κοστούμια,
μπαίνουν στα καμαρίνια για το μακιγιάζ. Οι τυμπανιστές ελέγχουν τα νταούλια
τους και μοιράζουν αφιερώσεις ο ένας στον άλλον.

Σε λίγο ακούγεται στα ακουστικά όλων η φωνή του Παπαϊωάννου.

«Παιδιά, είμαι ο Δημήτρης, αυτό που θα γίνει σήμερα είναι για σας. Να μπείτε
μέσα και να κάνετε πράξη όλα αυτά που έχουμε πει. Αλλά πάνω από όλα, να το
χαρείτε και να το γιορτάσετε. Καλή σας επιτυχία».

Ξέρω καλά ότι τίποτα δεν θα πάει στραβά σήμερα. Πώς μπορεί άλλωστε; Φοράω το
κοχύλι-φυλαχτό της Λαμπρινής, η Βίκυ στα τύμπανα μου αφιερώνει τον κάθε χτύπο
της καρδιάς της, η Μαργαρίτα, με την οποία ζήσαμε μαζί την Ατλάντα και το
Σίδνεϊ με βλέπει από τις κερκίδες, ο Αντρέα από την Ιταλία μού στέλνει
μηνύματα συμπαράστασης στο κινητό, κουβαλώ τις ευχές των δικών μου ανθρώπων
από όλον τον κόσμο.

Οι τελευταίες πινελιές

O Χρήστος Λούλης στο μακιγιάζ, λίγο πριν τσαλαβουτήσει στα νερά της λίμνης. Πίσω του, ο Γιάννης Μανταφούνης (Έρωτας) παρακουλουθεί

Πλησιάζει η ώρα του Κενταύρου. Επισκέπτομαι τον Χρήστο Παπαδόπουλο στα
καμαρίνια. Τον βάφουν περίπου τρεις ώρες. H Κλερ Λόφτους του δίνει τις
τελευταίες οδηγίες. Βγαίνει να ετοιμαστεί. Μου δείχνει τα χέρια του που
τρέμουν. Του χαμογελώ. «Θα τα πας υπέροχα». Βιδώνω τα πόδια του στο άλογο. H
Ευφροσύνη απλώνει τις τελευταίες κόκκινες πινελιές στα χέρια και την πλάτη
του. «Σε ζηλεύω» του λέει ο Ντάγκι, λάτρης της Αρχαίας Ελλάδας. «Θα έδινα τον
κόσμο για να ‘μαι στη θέση σου».

Ξεκινά τα βήματά του στον εσωτερικό διάδρομο. Όσοι βρίσκονται εκεί τον
φωτογραφίζουν, του φωνάζουν λόγια συμπαράστασης. Μου ζητά να χαλαρώσω τη βίδα
στο αριστερό του πόδι. H κίνησή του είναι πολύ καλή. Ηρεμεί. Παίρνει τη θέση
του στη Θύρα 3 την ώρα που οι τυμπανιστές σηκώνουν το στάδιο στον αέρα.