«Σ’ αυτό που είδαμε, χωράνε οι Eλλάδες όλων μας»

Λίνα Νικολακοπούλου: «Δεν θα ξεχάσω ποτέ τη σιγουριά και την αγάπη του Πύρρου Δήμα ως σημαιοφόρου. Σε κοιτάει και νιώθεις ότι περιέχει τη δύναμή του. Και τον Κακλαμανάκη, που φέρει αυτό που λέμε αθλητής, με ευγένεια και με όλο του το φως. Και ο Δομάζος και ο Γκάλης…»

Υπεύθυνη για τον Λόγο, στη δημιουργική ομάδα της Τελετής Έναρξης, η Λίνα
Νικολακοπούλου εκλήθη να κάνει λόγο (ακόμη και αντί-λογο) το συναίσθημα και το
μεταίσθημά της από την Τελετή Έναρξης. «Νιώθω μεγάλη ευτυχία, γιατί έγινα κι
εγώ κοινό εκείνη τη νύχτα», λέει στα «NEA». «Και σιγά σιγά ψηνόμουν σ’ αυτό
που είχε να μου πει αυτό το θέαμα. Πιστεύω ότι είχε ευγένεια αυτό που έγινε
και με το ίδιο συναίσθημα αντέδρασε και ο κόσμος. Κατάλαβε ότι όλο αυτό είχε
μια προεργασία και δεν ήταν μια τυχαία εορταστική ατμόσφαιρα. Ότι η χώρα είχε
βρει έναν τρόπο να δηλώσει αυτό που φέρει ο κάθε πολίτης μέσα του. Και οι
Έλληνες που ήταν εκεί ήταν ευγενέστατοι και φιλόξενοι εκ νέου -όχι στείρα,
αλλά με επίγνωση.

Το μεγάλο κέρδος είναι ότι το αποτέλεσμα ανέβασε τον πήχυ. Και είχε ισχυρό
αποτύπωμα. Γιατί είναι ισχυρό αποτύπωμα σε ένα, κατά κύριο λόγο, αθλητικό
γεγονός να μπορείς να μεταχειριστείς τη γλώσσα της τέχνης. Και είχε μέτρο
αντίστοιχο, όπως και η ανάδειξη του Ανθρώπου σε ύψιστο περιέχον. Νομίζω πως
ήταν σαφές ότι όλα ξεκινούν από την αναζήτηση, σε κάθε ιστορική φάση, της
αξίας που έχει ο Άνθρωπος».

Στις αντιρρήσεις που διατυπώθηκαν (και για την «παρέλαση» ελληνικής Ιστορίας
και τέχνης σε ένα διεθνές γεγονός) η μαστόρισσα του λόγου Λίνα Νικολακοπούλου
είχε να αντιτείνει: «Πιστεύω πως ήταν μια τέλεια ευκαιρία να ξεδιπλωθεί η
ιστορία του πολιτισμού που γέννησε τον αθλητισμό. Μέχρι τώρα όλος ο κόσμος έξω
έχει αγγίξει και έχει οσμισθεί την Ελλάδα κατακερματισμένα. Το να την οσμισθεί
αλυσιδωτά, υπό το πρίσμα της τέχνης, κάτω από τα μάτια των ζωγράφων, σε μια
κορδέλα ωραιότητας, σε συνέχεια, πιστεύω ότι μόνον προσφορά είναι.

Γιατί είναι υπεροψία ή αγενές αυτό που κάνει κανείς για τους φιλοξενούμενούς
του; Εγώ, όταν έρχονται φίλοι μου απ’ έξω, τους πάω πρώτα στα μέρη που με
δονούν. Το να κοινωνείς τον βίο σου με τους φιλοξενούμενούς σου είναι ένα
αίτημα. Κι έτσι φεύγουμε πιο πλούσιοι όλοι. Πιστεύω ότι αυτό δόθηκε με
τρυφερότητα και αγάπη, ευγενώς, μέσα από την ελληνική τέχνη που λίγο ως πολύ
όλες οι χώρες έχουν και τιμούν στα μουσεία τους».

Τί ήταν τελικά τούτη η Τελετή Έναρξης;

«Ήταν ένα ξεδίπλωμα ρούχων που μέσα μας τα έχουμε κληροδοτημένα. Νομίζω δε πως
ό,τι μπήκε εκεί – και μπήκε με λαχτάρα και όχι ως “αυτό είναι το γούστο μου” –
ήταν όλα εκείνα που είχε μέσα της μια ομάδα ανθρώπων με τελετάρχη τον Δημήτρη
Παπαϊωάννου, αυτά που αγαπά σ’ αυτή τη χώρα και τα επικοινωνεί. Σ’ αυτό που
είδαμε, χωράνε οι Ελλάδες όλων μας.

Το βήμα που έγινε ήταν για να δημιουργηθεί, εντέλει, αληθινό άνοιγμα και όχι
κλείσιμο. Ήταν μια πύλη που άνοιξε. Το τελευταίο διάστημα η χώρα, ο κόσμος,
θεωρώ πως έχει ένα καινούργιο αίτημα διατυπωμένο. Ένα αίτημα δικαίωσης της
χώρας τους. Και τον τελευταίο καιρό – με τα επιτεύγματα στους στίβους – υπήρξε
ένα πλησίασμα του αιτήματος με την πραγματικότητα. Όλες οι κοινωνικές ομάδες
θέλουν πιο εύρωστη παρουσία της χώρας τους και της ζωής τους. Αυτό θα γεννήσει
καινούργια πράγματα στην έκφραση, στη ζωγραφική, στις τέχνες. Έχει κλείσει
ένας κύκλος και ανοίγει ένας άλλος. Σε καινούργια βάση, πολύ πιο εξωστρεφή από
το παρελθόν».