ΣE ΠPΩTO ENIKO Όσα δεν φτάνει η αλεπού…

Στενοχωριέμαι που σ’ αυτήν τη χώρα δεν μπορούμε να επιβραβεύσουμε 100% μια
επιτυχία. Που δεν μπορούμε να πούμε με όλη μας την ψυχή μπράβο σ’ έναν νέο
άνθρωπο. Που πάντα ψάχνουμε να βρούμε ψεγάδια σε κάτι καλό.

Παράδειγμα η λαμπρή τελετή έναρξης της Παρασκευής, η οποία άλλους μάγεψε και
σε άλλους έδωσε την αφορμή να… ξεσκονίσουν τα φτυάρια τους. Ήταν πολύ
ελληνοκεντρική, είπαν κάποιοι. Άλλοι το τράβηξαν περισσότερο και τη
χαρακτήρισαν… εθνικιστική, επειδή πρόβαλε την Ιστορία μας. Γιατί όταν
προβάλλουμε εμείς την Ιστορία μας είμαστε ελληνοκεντρικοί κι αυτό είναι
απαραίτητα κακό, ενώ όταν άλλες χώρες προβάλλουν τη δική τους Ιστορία δεν
τρέχει τίποτα… Δηλαδή, τι έπρεπε να κάνουμε; Να μετατρέψουμε την τελετή
έναρξης των Αγώνων, τους οποίους εμείς πληρώνουμε και θα πληρώνουμε για πολλά
χρόνια ακόμα, σε μάθημα παγκόσμιας Ιστορίας;

Εκνευρίζομαι που δεν μπορούμε να δούμε ένα σόου, ως σόου, με μάτια καθαρά,
χωρίς να πέφτουμε στην παγίδα βαθυστόχαστων αναλύσεων και κομπλεξισμών. Μου τη
δίνουν οι «αυθεντίες» που τα βάζουν όλα στο μικροσκόπιο κι έχουν πάντα έναν
κακό λόγο να πουν. Δεν μας είπαν, βέβαια τι θα έκαναν οι ίδιοι, αν τους είχε
ανατεθεί η ευθύνη της Τελετής. Πολλοί απ’ αυτούς, μάλιστα, θα εύχονταν κάτι να
πάει στραβά, για να έχουν κι άλλες αφορμές για κακίες.

Τέτοια μικροψυχία δεν αντέχεται. Μπράβο στον Δημήτρη Παπαϊωάννου και τους
συνεργάτες του, μπράβο και στους χιλιάδες εθελοντές που ξόδεψαν πολλές ώρες
και πολύ ιδρώτα, κάνοντας εδώ κι εβδομάδες πρόβες μέσα στα χώματα του
μισοτελειωμένου Ολυμπιακού Σταδίου.

Όσο για τους άλλους, ας ψάχνουν αφορμές για θαψίματα. Ως γνωστόν, όσα δεν
φτάνει η αλεπού…