[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

«Ε, να το δω κι αυτό δεν το περίμενα: Δεν φτάνει που ένας 50άρης ρίχνει
προσεκτικά ένα χαρτί του σε κάλαθο αχρήστων, αλλά σκύβει, μαζεύει από δίπλα
ένα άδειο μπουκαλάκι κάποιου άλλου και το πετάει μέσα», μου έλεγε ο φίλος
περιπτεράς…

Να, λοιπόν, που και ο Έλληνας δεν είναι εσαεί αδιόρθωτος ζαμανφουτίστας. Αρκεί
να έχει όραμα, αλλά με αυστηρή επιτήρηση, με καθοδήγηση για να μη χαλαρώνει
και τον παίρνει από κάτω το «ωχ αδελφέ, εγώ θα βγάλω το φίδι από την τρύπα;».
Ένα όραμα σαν αυτό των Ολυμπιακών Αγώνων, με το οποίο κατάφερε να είναι έτοιμα
όλα στην ώρα τους εντυπωσιάζοντας όχι μόνο τους ξένους, αλλά… κι εμάς τους
ίδιους. Ένα όραμα, όμως, με επιτήρηση-καθοδήγηση από την Πολιτεία, που του
έδειξε τον δρόμο καταφέρνοντας να αλλάξει όλη την Αθήνα και – κυρίως – να την
καθαρίσει. Με συνεργεία καθαρισμού να δουλεύουν ολημερίς κι ολονυχτίς έτσι που
να ρίχνουν στο φιλότιμο τον πολίτη και να τον κάνουν να ντρέπεται να πετάξει
πέρα-δώθε ό,τι του περισσεύει από τα χέρια. Και έπαψε να ισχύει αυτό που
αισθανόσουν τα τελευταία χρόνια όταν περνούσες από τους χώρους του Μετρό στους
υπόλοιπους των μέσων μαζικής μεταφοράς και ένιωθες να μεταφέρεσαι σε άλλη
χώρα!

Άρα, το να κρατηθεί καθαρή η πόλη δεν είναι μόνο θέμα των πολιτών, αλλά και
της Πολιτείας. Ο ζαμανφουτισμός και η αδιαφορία μεταδίδονται και
καλλιεργούνται. Και η πιο κολλητική ασθένειά της είναι αυτή που ξεκινάει από
το κεφάλι προς τα κάτω. Από την εξουσία προς τον απλό κόσμο. Αν υπάρχει
πρόγραμμα και συστηματικός έλεγχος από την Πολιτεία, ο Έλληνας κάνει θαύματα.
Τόσο δύσκολο είναι πια να το χωνέψει κανείς αυτό; Γιατί με τη λήξη των
Ολυμπιακών Αγώνων να πρέπει να λήξει και ο «πολιτισμός των δρόμων», που
δείχνει και τον πολιτισμό του καθενός μας;