Aπό τη βροχή στην καταιγίδα

ΠΟΣΟ ΑΠΕΧΕΙ το «Δόξα τω Θεώ», από το «βοήθα Παναγιά»; Μερικές φορές,
όσο ένα αντιντόπινγκ κοντρόλ ή ένα μικροατύχημα με μοτοσυκλέτα. Πάνω που
είχαμε αρχίσει να απολαμβάνουμε τη βροχή των συγχαρητηρίων της τελευταίας
στιγμής – που τα καταφέραμε και θα γίνουν κανονικά οι Αγώνες -, ήλθε η
καταιγίδα με τον κ. K. Κεντέρη και την κ. Κατερίνα Θάνου. Εθνική καταστροφή;
Μόνο στο μυαλό μας – κι αυτό είναι το χειρότερο…

Εντάξει, η υπόθεση μόνον ευχάριστη δεν είναι, ειδικά αν σκεφθεί κανείς ότι δεν
μιλάμε πια για δύο ομογενείς παίκτες του μπέιζμπολ, αλλά για δύο σούπερ
πρωταθλητές. Για δύο ανθρώπους που μας είχαν κάνει να πιστέψουμε ότι η Ελλάδα
ανήκει στις μεγάλες αθλητικές δυνάμεις. Ωστόσο, οι Αγώνες δεν γίνονται μόνον
για τον Κεντέρη και τη Θάνου – για την ακρίβεια, τον κάθε Κεντέρη και την κάθε
Θάνου – και, κυρίως, δεν γίνονται μόνο μέσα στα στάδια.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες άρχισαν στην πραγματικότητα εδώ και επτά – οκτώ χρόνια,
τους έχουμε ήδη πληρώσει και θα συνεχίσουμε να τους πληρώνουμε για πολύ καιρό
ακόμα. Δώσαμε, λοιπόν, αλλά και πήραμε: θα είχε γίνει η Γέφυρα χωρίς τους
Αγώνες; Θα είχε γίνει η επέκταση του Μετρό χωρίς τους Αγώνες; Ο προαστιακός;
Το τραμ;

…μετάλλιο υπομονής

OI ΠΟΛΙΤΕΣ αυτής της χώρας έχουν πάρει ήδη το μετάλλιό τους – το
αγώνισμα ήταν η υπομονή. Περιμένοντας να ολοκληρωθούν τα έργα, ταλαιπωρήθηκαν
αφάνταστα. Άλλοι διέλυσαν αυτοκίνητα, οδηγώντας σε υπό κατασκευήν δρόμους,
άλλοι κατέρρευσαν οικονομικά, επιχειρώντας να συντηρήσουν μαγαζιά σε
απροσπέλαστες περιοχές. Όμως τα έργα τελείωσαν – και είναι έργα που έλειπαν
από την Ελλάδα, εδώ και πολλές δεκαετίες.

Τι απομένει; Το αγωνιστικό μέρος και ολίγη πρόσθετη ταλαιπωρία, λόγω
Ολυμπιακών λωρίδων. Μετά, έρχεται ο Σεπτέμβριος. Μείον δύο μετάλλια, λοιπόν,
αλλά εδώ που τα λέμε, Ραφήνα – Κέντρο σε μισή ώρα, δεν είναι για χρυσό;