ΣE ΠPΩTO ENIKO Αthens… by night

Αρχίζω και παρατηρώ γύρω μου τους ξένους που καταφθάνουν στην πόλη. Τους βλέπω
στους δρόμους και στο Μετρό, ταλαιπωρημένους και καταϊδρωμένους και
αναρωτιέμαι τι σκέπτονται για την Αθήνα. H κίνηση, το νέφος, η φασαρία, το
πράσινο που όλο και συρρικνώνεται, όλα όσα κάνουν τη ζωή μας σ’ αυτή την πόλη
απάνθρωπη, είναι κατάρες που θα βιώσουν και οι ίδιοι όσο μείνουν εδώ.

Όμως, η Αθήνα μάς αποζημιώνει τη νύχτα. H ζωή είναι αβίωτη τη μέρα, αλλά τη
νύχτα είναι μαγική. Λες και η πόλη απενοχοποιείται για τις δόξες του
παρελθόντος που δεν μπορεί να φτάσει και μεταμορφώνεται. Οι γειτονιές, οι
πεζόδρομοι με τα τραπεζάκια έξω, τα εστιατόρια, τα μπαρ, οι ορδές των Αθηναίων
που δεν βγαίνουν ποτέ νωρίτερα από τις 9 το βράδυ σε πείθουν ότι η πόλη είναι
πάντα ζωντανή και ότι οι άνθρωποί της ξέρουν να περνούν όμορφα.

Αυτή την Αθήνα θα χάσουν όσοι ξένοι έρθουν φέτος κι αναλωθούν στην
«υποχρεωτική» διαδρομή Ακρόπολη – νησιά του Αιγαίου. Όσοι τη δουν με την
τυπική και άχρωμη ματιά του τουρίστα. Για να τη μυρίσουν πρέπει να κάνουν ό,τι
κάνουν εκατομμύρια Αθηναίοι. Να βγουν έξω, να ψάξουν τις γειτονιές, να
περιπλανηθούν στου Ψυρή και στο Γκάζι, να πιουν σ’ ένα απ’ τα μπαρ που
ξεφυτρώνουν κάθε μέρα στα πιο απίθανα μέρη, να συνεχίσουν για σούπα στην Αγορά
και να ξαφνιαστούν απ’ τις ουρές που θα βρουν εκεί ξημερώματα.

Κάτι ήξερε η θεά Αθηνά που είχε σήμα κατατεθέν της την κουκουβάγια. Θα
μπορούσε να συμβολίζει και τη νυκτόβια πλευρά της πόλης που δεν κοιμάται ποτέ
και το καλοκαίρι πέφτει για ύπνο με μάτια νυσταγμένα απ’ το ξενύχτι.

Ας αρχίσουν οι χοροί!