Ο «Λύκος» δεν τους ξέφυγε

«Δεν έχει πια καμιά σημασία, είμαι ήδη νεκρός, θα τη σκοτώσω». Αλλά ο
«Λύκος» ευτυχώς δεν πρόλαβε. Οι καραμπινιέροι τον σκότωσαν και έσωσαν τη
Γαλλίδα που είχε συλλάβει ως όμηρο.

Βίαιος επίλογος. Ο Λουτσάνο Λιμπόνι, η φωτογραφία του οποίου είχε τοποθετηθεί τελευταία σε εκατοντάδες σημεία σε όλη την Ιταλία, σκοτώθηκε από τους καραμπινιέρους στη Ρώμη

Αυτή ήταν η δραματική κατάληξη μιας καταδίωξης που κράτησε δύο χρόνια. Ο
Λουτσάνο Λιμπόνι καταζητούνταν για διάφορες ληστείες, αλλά τις δέκα τελευταίες
ημέρες όλη η αστυνομική δύναμη της Ιταλίας είχε ξεχυθεί για να τον συλλάβει
μετά τον εν ψυχρώ φόνο ενός συναδέλφου τους, του Αλεσάντρο Τζορτζόνι. Το
περασμένο Σάββατο αναγνωρίστηκε από μια γυναίκα έξω από το Circus Maximus, μια
δημοφιλή τουριστική τοποθεσία της Ρώμης, και περικυκλώθηκε από την αστυνομία.
Ο 47χρονος Λιμπόνι συνέλαβε τότε ως όμηρο μια Γαλλίδα τουρίστρια και απείλησε
να τη σκοτώσει. Στην ανταλλαγή πυρών που ακολούθησε μπροστά στους έντρομους
περαστικούς, η γυναίκα κατάφερε να διαφύγει και ο Λιμπόνι τραυματίστηκε
θανάσιμα. Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου και υπέκυψε.

H βαλίτσα

H αστυνομία είχε φτάσει πολλές φορές κοντά στον Λιμπόνι, ο τελευταίος όμως
κατάφερνε πάντα να διαφύγει με μοτοσυκλέτα – έτσι απέκτησε και το παρατσούκλι
«Λύκος». Πριν από λίγες μέρες, είχε εντοπιστεί και πάλι στο κέντρο της Ρώμης,
συνέλαβε και πάλι ομήρους και κατάφερε να διαφύγει. H αστυνομία ανακάλυψε τότε
στη βαλίτσα της μοτοσυκλέτας του φάρμακα κατά της ελονοσίας και της επιληψίας,
καθώς και πολλές πλαστές ταυτότητες. Ύστερα από έρευνες, διαπιστώθηκε ότι ο
Λιμπόνι είχε ταξιδέψει πέρυσι στη Σρι Λάνκα, όπου προφανώς προσεβλήθη από
ελονοσία. Ο πατέρας του είναι αλκοολικός, η μητέρα του έχει προβλήματα υγείας.
Πριν από δύο χρόνια τον εγκατέλειψε η φίλη του επειδή την κτυπούσε.

H ιστορία του έχει όμως και μια άλλη διάσταση, κάπως ενοχλητική για την
Ιταλία. Ο «Λύκος» είχε αποκτήσει αρκετούς ανώνυμους οπαδούς, και στους δρόμους
της Ρώμης εμφανίζονταν τελευταία γκράφιτι όπως: «Ο Λουτσάνο Λιμπόνι είναι ο
Θεός μου», «Λουτσάνο Λιμπόνι σ’ αγαπώ» και «Λουτσάνο Λιμπόνι: ο πατέρας που
ποτέ δεν είχα». Το τέλος του Λιμπόνι δεν σηματοδοτεί έτσι και το τέλος της
ιστορίας του, γράφει ο Τζοβάνι Μπιανκόνι στην Κοριέρε ντέλα Σέρα. Πίσω
από τον βίαιο επίλογο παραμένουν τα μυστήρια των εννιά ημερών που πέρασε στη
Ρώμη ως φυγάς. Τα τηλεφωνήματα, τα γεύματα στις τρατορίες, ένας χάρτης της
Ευρώπης. Ποιος τον βοήθησε, ποιος τον έκρυψε; Ποια είναι τα στοιχεία της
προσωπικότητας ενός εγκληματία που μπορεί να του χαρίσουν ένα «κοινό»;

Τα τηλεφωνήματα

Εκείνα τα γκράφιτι στους τοίχους έχουν αφήσει το βάρος τους. Όπως και κάποια
τηλεφωνήματα αγνώστων που εκδήλωσαν τον ενθουσιασμό τους για τον φόνο του
καραμπινιέρου, στις 22 Ιουλίου. Ένα κομμάτι της ιταλικής κοινωνίας, μια μικρή
μειονότητα ασφαλώς, είδε την καταδίωξη του «Λύκου» ως μία σύγκρουση ανάμεσα σ’
ένα κράτος κι έναν φυγά, ανάμεσα στον Γολιάθ και τον Δαβίδ. Και από ένστικτο,
πήρε το μέρος του δεύτερου.

H ιστορία αυτή δεν θα ήταν πλήρης αν δεν περιελάμβανε την κραυγή ενός παιδιού:
«Μαμά, μαμά, έπιασαν τον δολοφόνο του μπαμπά!». Ο 5χρονος Λουτσάνο Τζορτζόνι
είχε ακούσει τα νέα στην τηλεόραση. Σύμφωνα με τη μητέρα του, ήταν υπερήφανος
που ο δολοφόνος εξουδετερώθηκε από τους συναδέλφους του μπαμπά.