ΣE ΠPΩTO ENIKO Ο Διονύσης συνεχίζει να «παίζει»

Δεν ξετρελάθηκα που είδα την Καλομοίρα να ξεπηδάει μέσα από την τούρτα για τα
40 χρόνια του Σαββόπουλου στο ελληνικό τραγούδι. Μέσα στη μαγεία της όλης
συναυλίας, αυτή η εικόνα λίγο με ξένισε. Περισσότερο όμως με ξένισε ο θυμός
που πολλοί «Σαββοπουλικοί» ένιωσαν γι’ αυτήν.

Πριν από μερικούς μήνες, είχαμε ξεσηκωθεί να υπερασπιστούμε την ελευθερία
έκφρασης ενός καλλιτέχνη που είχε απεικονίσει τον εαυτό του σε… ιδιαίτερες
στιγμές με ένα καρπούζι. Τότε όλοι είχαμε σπεύσει να επικρίνουμε με δριμύτητα
την κυρία που είχε επιτεθεί εξοργισμένη στο έργο. Γιατί λοιπόν, να μην
επιφυλάττουμε τουλάχιστον την ίδια αντιμετώπιση στον Νιόνιο; Στον άνθρωπο που
έχει συνθέσει «το σάουντρακ της ζωής μας», δεν θα μπορούσαμε να δώσουμε το
περιθώριο να κάνει ένα αστείο, να είναι εξίσου αντιφατικός όπως εμείς, εξίσου
ανοιχτός στα ίδια ερεθίσματα, εξίσου επιρρεπής σε αυτά;

Ούτως ή άλλως, τα πράγματα είναι μπερδεμένα. Σε πολλούς δεν αρέσουν οι άγραφοι
κανόνες που διέπουν την κοινωνία μας. Έχουμε όμως μάθει να ζούμε και – εν τινι
μέτρω – να συμμορφωνόμαστε με αυτούς. Μερικές φορές τους αναπαράγουμε κιόλας,
χρησιμοποιώντας, όχι πάντα άθελά μας, το γνωστό κόλπο-άλλοθι «ασχολούμαι με
κάτι την ώρα που το ειρωνεύομαι ή το κατηγορώ».

Ίσως γι’ αυτό επιζητούμε το «καθαρό», το ανόθευτο. Και όταν το βρίσκουμε,
καθετί που κρίνουμε ως παραφωνία, αποκτά το βάρος εγκλήματος. Νομίζω όμως ότι
είναι λάθος να κατηγορούμε για «προδοσία» τον Σαββόπουλο. Είναι αυτός που
είναι. Αυτός που πάντα ήταν. Παρότι είναι σύμβολο μίας – και όχι μόνον μίας –
γενιάς, συνεχίζει και «παίζει». Ρισκάρει. Δεν έγινε «κολόνα της κοινωνίας»
ούτε «κάποιος άλλος». Πλάκα κάνει. Ακόμα και με την ίδια του τη φήμη. Άντε βρε
παιδιά, και «να μας έχει ο Θεός γερούς πάντα ν’ ανταμώνουμε και να
ξεφαντώνουμε – βρε με χορούς κυκλωτικούς κι άλλο τόσο ελεύθερους σαν
ποταμούς»…