[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ]

Πριν από λίγες ημέρες έγινε μια ενδιαφέρουσα παρασκηνιακή συζήτηση. Αν
μπορούν να ανοίξουν οι Ολυμπιακές εγκαταστάσεις για το κοινό πριν αρχίσουν οι
Αγώνες. Τόσο η Οργανωτική Επιτροπή όσο και η κυβέρνηση όχι μόνο δεν θα είχαν
αντίρρηση αλλά θα ήθελαν πολύ να ανοίξουν τα γήπεδα τις πόρτες τους και ο
καθένας να μπορεί να μπει στους χώρους, να περπατήσει, να καθήσει στις
κερκίδες και να τ’ απολαύσει.

Όπως όλα δείχνουν όμως, κάτι τέτοιο θα είναι δύσκολο να επιτευχθεί. Οι αιτίες
είναι δύο: τα «τελειώματα» των έργων, αλλά πολύ περισσότερο οι απαιτήσεις της
Ασφάλειας.

Και είναι πραγματικά κρίμα…

Τα Ολυμπιακά έργα στοίχισαν δισεκατομμύρια. Κόστισαν όχι μόνο σε χρήμα, αλλά
και σε μόχθο. Χιλιάδες άνθρωποι δούλεψαν για να τελειώσουν στην ώρα τους.
Έλληνες, αλλά και μετανάστες, δεν έχει καμία σημασία, μιλάμε για ένα
πρωτόγνωρο ­ για τα ελληνικά δεδομένα εγχείρημα ­ στο οποίο όλοι, άλλος πολύ
κι άλλος λιγότερο, συμμετείχαν κατά κάποιον τρόπο. Και φυσικά, τώρα έχουν
δικαίωμα να χαρούν.

Υπάρχουν έργα όπως είναι οι δρόμοι, οι ανισόπεδοι κόμβοι, το τραμ, το Μετρό, ο
προαστιακός, η ανανέωση της ασφάλτου, τα καινούργια πεζοδρόμια, τα πανό-έργα
έργα τέχνης, τα οποία είναι ήδη δημόσιο αγαθό. Εκατοντάδες χιλιάδες οδηγοί
I.X. που κέρδισαν μισή ώρα από τη ζωή τους χρησιμοποιώντας τον Κηφισό έχουν
ήδη εκτιμήσει στην πράξη το έργο. Το ίδιο και όσοι είδαν το Μετρό πιο κοντά
στη γειτονιά τους και σε λίγο και στο αεροδρόμιο.

Υπάρχουν όμως και οι Ολυμπιακές εγκαταστάσεις. Υπάρχει η ωραιότερη πλατεία της
Αθήνας, αυτήν που δημιούργησε ο Σαντιάγκο Καλατράβα ανάμεσα στα γήπεδα του
ΟΑΚΑ, στο Μαρούσι. Έναν μαγικό χώρο που όχι μόνο ξεχωρίζει, αλλά δημιουργεί ­
επιτέλους! ­ κι ένα μέτρο σύγκρισης κι αναφοράς για το πώς μπορεί να είναι μια
πλατεία της προκοπής στην πόλη. Υπάρχουν το Ελληνικό, το Φάληρο, ο Σχινιάς και
το Μαρκόπουλο.

Ας ελπίσουμε ότι όλα αυτά θα αποδοθούν στους πολίτες μετά τους Ολυμπιακούς.

Οι Έλληνες φορολογούμενοι πλήρωσαν ακριβά και έχουν αναφαίρετο δικαίωμα στα
Ολυμπιακά έργα. Ας μην το ξεχάσει αυτό η κυβέρνηση, η οποία κρατά επιμελώς
κλειστά τα χαρτιά της ως προς τη μεταολυμπιακή χρήση των έργων.