ΣE ΠPΩTO ENIKO «Yπόθεση της Aθήνας»

Πιο ήσυχα – πολύ ήσυχα μάλιστα – βρήκα τα νησιά και τις μικρές πόλεις αυτό το
καλοκαίρι. Σποραδικά μόνο τα γεμάτα τραπεζάκια στις ταβέρνες και στα μπαράκια
στον παραλιακό δρόμο της αγαπημένης κωμόπολης στη Δυτική Κρήτη… Τα μαγαζιά
σαν να έκλειναν πιο νωρίς, ακόμα και οι τοπικές εκδηλώσεις ήταν πιο άνευρες.
Οι νοικοκυραίοι που ασχολούνται με τον τουρισμό, δεν γκρίνιαζαν. Μιλούσαν μόνο
σαν τους ρωτούσες, για τους λιγότερους τουρίστες, πολύ ήρεμα και πολύ
συνοπτικά – σαν «παραιτημένοι».

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες δεν φαίνεται να αντανακλούν την αίγλη τους στις
κωμοπόλεις και στα χωριά μας. Θεωρούνται «υπόθεση της Αθήνας». Κάποια
μπλουζάκια με το Φοίβο και την Αθηνά στο μοντέρνο μαγαζί της κεντρικής αγοράς
ήταν η μόνη μαρτυρία για το διεθνές γεγονός που συμβαίνει στην πρωτεύουσα και
σε ορισμένες μεγάλες πόλεις.

Οι συζητήσεις στα καφενεία των παλαιότερων και στις καφετέριες των νεώτερων
δεν περιελάμβαναν αυτό το θέμα. Ο Ζαγοράκης και ο Χαριστέας ήταν πολύ πιο
«δικοί» τους από τη φαντασμαγορική Τελετή Έναρξης. Δεν άκουσα ούτε στα σπίτια
να την περιμένουν, να τη σχολιάζουν… Σαν να συμβαίνει σε άλλη χώρα – στο
«κράτος της Αττικής», που ζει σε άλλους ρυθμούς και φαίνεται εφέτος ακόμα πιο
μακρινό… Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι η επαρχία – αυτό που (πιο κομψά;)
θέλουμε να λέμε περιφέρεια – μένει πίσω και θα συνεχίσει έτσι. Ο μεγάλος
δρόμος, που ενώνει την πρωτεύουσα του νομού με τις μικρές πόλεις του, δεν έχει
ακόμα φώτα – κι ας έχει λειτουργήσει εδώ και χρόνια. Κανένα νέο έργο, τίποτα
ελπιδοφόρο δεν βλέπουν μπροστά τους ή στον μικρό τους ορίζοντα. «Δεν είμαστε
παραμελημένοι;», με ρώτησε ο νεαρός Κρητικός καταστηματάρχης, χωρίς θυμό,
χωρίς ένταση (σαν κάτι που έχει αποδεχθεί ως αναπόφευκτη πραγματικότητα) –
ίσως μόνο με λίγο παράπονο. Ήταν μάλλον μια ρητορική ερώτηση. Πώς μπορούσα να
διαφωνήσω;